Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Ζάχαρη

Η ζάχαρη ήταν για τα παιδιά που γεννήθηκαν πριν το 60 παρηγορητική ουσία. Στα περισσότερα σπίτια τότε οι μάνες βουτούσαν της πιπίλες των μωρών μέσα στο κουτί με την ζάχαρη πριν τα νανουρίσουν στην αγκαλιά τους.
Μ αυτόν τον τρόπο τα οδηγούσαν σ εναν κόσμο γλυκιάς στιγμιαίας ευχαρίστησης μέχρι να τα πάρει ο ύπνος που πιστεύω οτι συνόδευε τα όνειρα κι ολη την υπόλοιπη ζωή τους αργότερα.
Η γλυκιά γεύση λοιπόν τα ακολουθούσε δια βίου  και  ρύθμιζε την συμπεριφορά τους κάθε που εβλεπαν ζαχαρωτό η καραμέλα, ματζούνι η κουφετάκι.
Η παλιά γειτονιά μου είχε δύο τέτοιους «παράδεισους».
Εναν στην διασταύρωση των οδών
Μακεδονίας και Αθανασίου Διάκου και εναν ακόμη λίγο μακρύτερα ακριβώς πίσω απο την εκκλησία της Αγίας Τριάδος.Συνήθιζα να πηγαίνω στον πιό κοντινό μέχρι τα οκτώ μου χρόνια και μετά σιγά σιγά ξετσουτσούμιζα, πάντα κρυφά βέβαια και προς την μακρύτερη γλυκιά εμπειρία μετά φόβου θεού και ανθρώπων.Το κοντινό μαγαζάκι ήταν της κυρα Μαρίας μιάς κοντής και μαυροντυμένης ,στρουμπουλής γιαγιάς ,με κότσο και χοντρά φρύδια. Ηταν κουτσοδόντα ,προφανώς απ τις γλυκατζούρες που δοκίμαζε ολημερής, πλήν ομως καλωσυνάτη και εγκάρδια με τα παιδιά, οχι μόνο για επαγγελματικούς λόγους.Το μαγαζάκι ήταν ενα παλιό σπίτι δίπλα σε μια βρύση   με γούρνα που ξεχείλιζε μονίμως γιατί βούλωνε απο τα φύλλα και τα χώματα ομως αυτό ουδόλως μας απασχολούσε.Πίναμε ακουμπώντας το στόμα μας απ ευθείας στο στόμιο της βρύσης ο ενας πίσω απο τον άλλο ,κορίτσια κι αγόρια ,με ολόγλυκα τα στόματα απο τις καραμέλες και τα λουκούμια και ξεπλέναμε τα γόνατα απο τις λάσπες και την σκόνη για να πάμε κάπως ευπρεπεις στο σπίτι μήπως και γλυτώσουμε την κατσάδα για την βρωμιά μας.Και βέβαια ο μικρός θησαυρός μας ,οι δεκάρες οι πεντάρες και τα πενηντάλεπτα εξανεμιζόταν πάντα εκεί μέσα, σ αυτόν τον μικρό παράδεισο απο κουτάκια χωρίς σκέπασμα και βάζα χωρίς καπάκι που ηταν γεμάτα με καραμέλες ολων των χρωμάτων και ζαχαρωτά ολων των ειδών.
Ρόζ «ραντεβουδάκια» πασπαλισμένα με κόκκινη ζάχαρη, πράσινες καφτερές μέντες, στρογγυλά κίτρινα «μπομπόνια» με γεύση λεμονιού, διάφανες καραμέλες σε σχημα   κοτρόνας οι λεγόμενες «της πεθεράς»,«αραπάκια» σε καφέ χρώμα με γεύση ούζου,φλόκες μαλακές με μιά αγελαδίτσα στο χαρτάκι και γεύση γάλακτος,μαντζούνια σε διάφανο περιτύλιγμα  και γλειφιτζούρια «κοκοράκια», μήλα καραμελωμένα και άλλα σε σχήμα κλειστής ομπρέλας.
Εκεί ομως που δίναμε τα ρέστα μας κυριολεκτικά ήταν στα κουτιά με τις σοκολάτες ΙΟΝ ,που ηταν λεπτές σαν τσιγαρόχαρτα, στο τάχα δήθεν παγωτό που ήταν ενα μίγμα ξηρής χρωματισμένης μαρέγκας μέσα σ ενα μπισκοτένιο χωνάκι,στα ροξ και το σάμαλι και τα κάθε τύπου τυποποιημένα και τόσο σπάνια για την εποχή είδη ,οπως ηταν το περίφημο καλαμάκι.Το καλαμάκι ηταν πλαστικό ,διάφανο , κλειστό κι απο τις δύο ακρες και περιειχε μικρά μικρά πολύχρωμα κουφετάκια που έλιωναν και αφριζαν –απο το λεμόντουζού προφανως-στο στόμα.
Κι όλα αυτά πλαισιωμένα απο σκαλιστά κάθε είδους, πασπαλισμένα με χρυσόσκονη,μικρά εικονογραφημένα κλασσικά και Μίκυ Μάους της εποχής,Μικρή Λουλού , Μικρό Ηρωα και Μικρό Σερίφη σε συνδυασμό με ατέλειωτες χαρτοπετσέτες που ήταν η τρέλα της εποχής εκείνης να τις μαζεύουμε και να τις δείχνουμε παραβγαίνοντας στα σχέδια και τα χρώματα.
Η κυρία Μαρία μας υποδεχόταν πάντα χαμογελώντας μας έπαιρνε τις δεκάρες και τα μισόφραγκά μας ,τα χαρτζιλίκια μας απο τα κάλαντα και τα υπόλοιπα των κουμπαράδων μας και σε αντάλλαγμα μας εδινε ζάχαρη παντός είδους, τυποποιημένη και χύμα ,καθαρή και σκονισμένη που ομως μας γλύκαινε και μας κρατούσε ακμαίους κατα την διάρκεια των ατέλειωτων παιχνιδιών μας
.Σταμάτησα να πηγαίνω στο μαγαζάκι της οταν ήμουν εκτη Δημοτικού.Και φυσικά οχι για λόγους διαίτης. Εμπαινα πιά στην εφηβεία  οταν η κυρα Μαρία συγχωρέθηκε και το μαγαζί το ανέλαβε ο ανεψιός της.  Ηταν βαριά η ανάσα του πάντα πίσω μου οποτε πήγαινα να ψωνίσω και σκοτεινά τα μάτια του πατέρα μου οταν μου ειπε ορθά κοφτά «εκεί μέσα δεν θέλω να σε δω να ξαναπατήσεις».
Κι εγω  πλησίαζα πάντα απο τότε στο μικρό τζάμι του μαγαζιού και απλά κοίταζα....κι ειναι ακόμη η γλύκα της ζάχαρης ενα κουβάρι μέσα μου με κείνη την σκοτεινιά των ματιών του.
Αναδημοσίευση απο το 
HOMEFOOD

30 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Υπεροχη γλυκια αναρτηση! Ποσα μου θυμισες αληθεια! Κυριως απο το χωριο. Γλυφιτζουρια σε σχημα πιπιλας, μικρες τσιχλες με τατουαζ νερου, σοκολατες με ηρωες μικη μαους και πολυ πολυ λεπτες!
Ακομα, μου θυμισες τη γιαγιουλα μου, που ειχε ζησει φτωχειες μεγαλες στην κατοχη κι επειτα μας εμαθε να τρωμε μια φετα ψωμι, βουτηγμενη σε νερο και πασπαλισμενη στη ζαχαρη. Μμμμ! Τοσο απλο και τοσο μουρλια!
Καλησπερα Φαραωνιτα!

faraona είπε...

Καλησπέρα πεταλούδα!
Αναμνήσεις γλύκας όπως τις λέω κι εγώ.Ζάχαρι με βρεγμένο ψωμί!!!Απίθανο!
Πολλά φιλιά και να προσέχεις.

Radio Marconi είπε...

Από εκεί λες να βγήκε η έκφραση: "όνειρα γλυκά"???

Και δεν μου λες, από την εφηβεία σου έκαιγες καρδιές, ε??? :))

Πολλές καλησπέρες ζαχαρένια!!!

faraona είπε...

Μπορεί μπορεί Μαρκόνι μου διόλου απίθανο!
Οσο για τις καρδιές?
ε! έκαψα κι εγω μερικές...όσες ήταν στο μερίδιό μου.
Ο εν λόγω ανιψιός της κυρα Μαρίας πάντως ήταν αρκετά μεγάλος ,τριαντάρης ίσως κι εμείς μια σταλιά κορίτσια τότε.Μάλλον ο πατέρας φοβόταν για παιδεραστίες και τέτοια παρά για φλερτάκια.Σ αυτά ήταν ελαστικός μαζί μου...ήταν κι ένας απ τους λόγους που τον λάτρευτα.Φιλιά απο την γιορτινή συμπρωτεύουσα Μαρκόνι μου!

Βάσσια είπε...

Φαραώνα,
μας πήγες πίσω, σε γλυκιές εποχές ζάχαρης, μακριά από τη "ζαχαρίνη" του σήμερα.

Μπράβο
καλό σου βράδυ
:-)

ποιώ-ελένη είπε...

Άνοιξες πάλι το παράθυρο των αναμνήσεων!!!!!!!!!!!!!!!!!
Αχ βρε Φαραώνα ξέρεις τι πεθύμησα
εκείνα τα γλειφιτζούρια ομπρελίτσες
ήταν τα αγαπημένα μου....
Πόσες γλυκές εικόνες ανέσυρες από την μνήμη μου, όμορφα χρόνια όλο φως και ζεστασιά

τα πιο γλυκά μου φιλιά

ποντίκι είπε...

Καλησπέρα....

Ομορφο....

Καιρό έχω να περάσω...

Οι ομορφια ειναι εδω!!!

Natalia είπε...

τι καταπληκτικά πράγματα είναι αυτά που γράφεις!

τι μαγικό μαγαζάκι ήταν αυτό και πώς να ξεκολλήσεις από κει μέσα...

έχεις πολυ συναίσθημα

φιλιά

faraona είπε...

Ποντικάκι μόνο καιρό????
Χρόνια και ζαμάνια που λένε!
Νάσαι καλά!

faraona είπε...

Βάσσια μου ζάχαρη η τίποτα...
την ζαχαρίνη δεν την πάω καθόλου!
Πολλά φιλιά!

faraona είπε...

Ελενάκι μου ετσι αισθανόμουν κι εγω οταν τόγραφα!!!
σε φιλώ καλή μου φίλη.

faraona είπε...

Ναταλία μου
σ ευχαριστώ και χαίρομαι που σου άρεσε.
φιλιά κι απο μένα.

Teteel είπε...

Μα κι εγώ παιδί της ζάχαρης είμαι.
Μεγάλωσα με την φέτα το ψωμί με βούτυρο και ζάχαρη.
Θυμάμαι τα περισσότερα από τα καλούδια που αναφέρεις. Τα αγαπημένα μου ήταν οι καραμέλες γάλακτος με την αγελαδίτσα, και τα καραμελωμένα μήλα.
Αχ! με έκανες πιτσιρίκι πάλι, με το στόμα γεμάτο γλύκα και το κεφάλι γεμάτο όνειρα και ιδέες και... και..
Το κειμένο σου είναι γεμάτο υπέροχες εικόνες...
Πασαλειμμένα πιτσιρίκια να ξεπλένονται στην βρύση, μωρά να κοιμούνται με την γλύκα στο στόμα από την ζαχαρωμένη πιπίλα, η κα Μαρία κουτσοδόντα και στρουμπουλή μέσα στο μαγαζί, αντικείμενο του πόθου...
Και ένα κορίτσι να κοιτάζει από το τζάμι μέσα στο μαγαζί...και η γλύκα να παίρνει και μια γεύση κινδύνου μέσα της...
Τέλειο!

Υ.Γ.
Επίσης ήμουν αναγνώστρια και συλλέκτρια του Μικρού Ηρωα, του Μικρού Σερίφη και παθιασμένη φαν της Μικρής Λουλού. Ακόμα είμαι...

Talisker Stt. είπε...

μολις σημερα
μας ελεγε ενας καθηγητης
πως σε μαγαλα βιβλιοπωλεια (οχι εδω φυσικα)

προσπαθουν οι βιβλιοπωλες να προσεγγισουν τα παιδια στον κοσμο του σχολιου
ριχνοντας ζαχαρωτα αναμεσα στα ραφια..

- και πως πιανει και πως συμφωνα με μελετες τα παιδια εχουν συνδεσει γευσεις με ηρωες..

μου φανηκε τοσο χαζο...

και τωρα που σε διαβασα μπηκα στον παιδικο κοσμο ,μου φερες μνημες και θυμισες απο γευσεις , κατι που η στειτα περιγραφη δεν μπορει μα κανει..

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟ!!

γλυκια μου , αγαπημενη μου ΦΑΡΑ!

ruth_less είπε...

Πανέμορφα όσα μας θύμησες και παν-γλυκα!!

Σοκολάτες ΙΟΝ... ακόμα τις ψάχνω, όσο για τη Μικρή Λουλού, ακόμα και τον Μπλεκ, που ήταν πιο αγορίστικος :) Πόσα ζήσαμε όλοι... σαν όνειρο... Να επιστρέφουμε συχνά σ΄αυτό και να γλυκαινόμαστε με τις θύμησες.

Καλό βραδάκι Φαραώνα μου.

faraona είπε...

Teteel μου να λοιπόν!!!
Κοινές οι μνήμες,κοινά τα ενδιαφέροντα,κοινές κι οι εικόνες!
Ετσι εξηγείται και η αλληλοκατανόηση μας ε?
Φιλιά!

faraona είπε...

Τάλι μου
αυτό το "γλυκιά" και το ""αγαπημένη με μαχαίρωσαν με ζάχαρη πρωι πρωί!
Φιλώ σε!

faraona είπε...

ruth_less μου
καλημέρα!
Εγω όπως βλέπεις επιστρέφω και γλυκαίνομαι.
Εύχομαι να γλύκανα λιγάκι και σένα!

φιλί

Τζίτζι - gg είπε...

είσαι μια ζαχαρένια Φαραώνα και δεν είναι τυχαίο σου λέω!
φιλιά καληνύχτας

faraona είπε...

Κι εσύ ενα παιχνιδιάρικο Τζιτζώνι άνευ προηγουμένου!
Να περνάς καλά κορίτσι μου!

nikiplos είπε...

Την ίδια απορία με τον ραδιο μαρκόνη είχα και εγώ...

περιέγραψες εν πολλοίς τα παιδικά μου χρόνια... σε ένα μικρό ψιλικατζίδικο του οποίου το άρωμα του εσωτερικού, ακόμη επαναφέρει η μνήμη μου όποτε το σκεφτώ...
και τώρα που σου γράφω οσμίζομαι τις μυρωδιές...

Πόσο ευτελής μπορεί να είναι η γλύκα ενός μικρού παιδιού... άραγε πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο ευχαρίστησης? πενταροδεκάρες τότε λίγα εκατοστά του ευρώ σήμερα...

πόσο μας λείπει... και μου λείπει καθώς δεν βλέπω αυτό το λαμπερό φως στα προσωπάκια των σημερινών μικρών που έχου εξαφανιστεί ανάμεσα στις προγραμματισμένες baby sitters, τους παιδικούς και τα αυστηρά γεύματα, από τη μιά και τα πληθωρικά λιγωτικά γλυκά εν αφθονία από την άλλη...

σε φιλώ!

marilise είπε...

υπέροχη ανάρτηση , όσο το διάβαζα ένιωθα εκείνη την μαγική μυρωδιά πούχε το μαγαζάκι του κυρ Βαγγέλη στη Καστέλλα με τις γιάλες ,και τα μπισκότα στα διάφανα κουριά με το καπάκι !!!!!!! Νάσαι καλά !!!!

faraona είπε...

nikiplos

Α!Ευχαριστώ πολύ για το φιλί ήταν πολύ γλυκό ομολογουμένως!
Και χαίρομαι που σου άρεσε αυτό που διάβασες!
Καλό Σαββατοκύριακο φίλε μου.

faraona είπε...

marilise μου τελικά ξύπνησα σε όλους γλυκές αναμνήσεις!
Σ ευχαριστώ πολύ για το πέρασμα και τα όμορφα σχόλια.

a-kentavrou είπε...

faraona ας μιλήσω τη γλώσσα της επιστήμης γιατί η γλυκιά γεύση είναι αρεστή σε όλα τα παιδιά του κόσμου?Σε ένα μια ανάρτηση που έκανα για την ανθρωπιστική αποστολή μια ομάδας γιατρών από την Ελλάδα στη Τανζανία αν έτυχες να την διαβάσεις ένα γλυφιντζούρι με το σχήμα της καρδιάς ήταν το δωράκι στα πεινασμένα παιδιά.Η εξήγηση η γλυκόζη κυκλοφορεί στο αίμα μας και γράφει το βιβλίο της βιολογίας είναι το "πιο εύχρηστο ενεργιακό νόμισμα"

faraona είπε...

a-kentavrou καλημέρα και καλό μήνα!
Ε φυσικά κι είναι ετσι που το λές!
Ολα έχουν απο κάτω την επιστημονική τους εξήγηση.Ειδικά η διατροφή του ανθρώπου και οι συνήθειές του να τρώει ιδιαίτερα πράγματα αναλόγως με την περίπτωση.
Νομίζεις οτι είναι τυχαίο ας πούμε οτι συνηθίζουν να νηστεύουν την σαρακοστή?η μήπως γίνεται για θρησκευτικούς λόγους?Καθόλου.Εχει να κάνει με την αλλαγή του καιρού και την διαστολή των αγγείων που αρχίζει βαθμηδόν την Ανοιξη.Επομένως η διατροφή πρέπει νάναι ελαφρύτερη και να μην έχει λίπη που συνήθως έχουν τα κρέατα μέσα τους.

Σ ευχαριστω για το πέρασμα.

Coco είπε...

μιουμ!
εδώ ίσως κι επειδή είναι όλοι πολύ γλυκατζήδες κυκλοφορεί μια ηλίθια υγρή ζαχαρίνη, ασπαρτάμη ξέρω γω τίν΄αυτή η αηδία, σε μπουκαλάκι...
αλλά εμένα σε διάφορα μέρη που πάω για καφέ μ΄έχουν εντοπίσει κυριολεκτικά με τη μία κι από την δεύτερη έρχεται πάντα το κουπάκι με την καταπληκτική μαύρη ζάχαρη πριν τη ζητήσω! ασούκαρ μασσκάβου! μάλιστα σαν να την κρύβουν και άμα την πρωτοζητάω λάμπει το μάτι τους!

demetrat είπε...

.........κι ειναι ακόμη η γλύκα της ζάχαρης ενα κουβάρι μέσα μου με κείνη την σκοτεινιά των ματιών του.........


και είναι τόση η γλύκα της ζάχαρης στο μυαλό σου , που την ξεπερνάει τη σκοτεινή ματιά,αφού μόνο μιά γλύκα έμεινε σε μας ,ούτε απειλή ούτε φόβος, από αυτό που έγραψες. Και μοσκοβολιά από καραμέλες ραντεβού.

δ

faraona είπε...

Coco μου τι ευχάριστη έκπληξη!
Α ! ωστε ετσι εκεί στας Λατινικάς Αμερικάς!



ασούκαρ μασσκάβου!!!!!!!!
χαχαχα! φιλάκι και να περνάς καλά!

faraona είπε...

demetrat μου
αχ αυτά τα "ραντεβουδάκια" ήταν υπέροχες μυρωδάτες καραμελίτσες...κάτι μεταξύ τριαντάφυλλου και καρπουζιού η γεύση τους!
Νομίζω κυκλοφορούν ακόμη σε φακελάκια σε μικρό μέγεθος στα περίπτερα!
φιλώ σε

Επαφές

Δημοφιλείς αναρτήσεις

ΥΠΟΓΡΆΨΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΔΩ