Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020

Απόλλωνας και Παναγιά.
Εμείς ρίχναμε άφοβα τα σώματά μας στις αμμούδες με το χέρι κάτω απ το σβέρκο και κοιμόμασταν κάτω απ τ άστρα.
Ούτε ψάθα ,ούτε πετσέτα,ούτε υπνόσακος.
Ζαλισμένους απο εικοσιτετράωρα ταξίδια με εκατό στάσεις σ όλα τα λιμάνια μας έπαιρναν οι βάρκες να μας βγάλουν στη στεριά..
Ταξιδεύαμε στο κατάστρωμα κι εκεί κατάχαμα ο ύπνος μας.
Μήτε κάθισμα, μήτε κουκέτα και τα χρήματα ίσα ίσα.
Δανειζόμασταν ο ένας απ τον άλλο μη και φύγει ο φίλος που ξέμενε γιατί τον θέλαμε εκεί μαζί μας.
Λέγαμε που θα πάμε και οι πέντε γινόμασταν δεκαπέντε.
Χωρίς κινητά κι ακίνητα.
Με σήματα αόρατα συμφωνούσαμε ,με σήματα αόρατα βρισκόμασταν.
Δεν ρωτούσαμε τα τριβάγκο ,δεν ξέραμε αν θα βρούμε να φάμε καν.
.Θέλαμε μόνο.
Πολύ.
Πάρα πολύ.
Να ταξιδέψουμε στα ορφανά της Ελλάδας νησάκια λες και οσμιζόμασταν τους αναδόχους και τις υιοθεσίες που έρχονταν απ το μέλλον.
Έβγαιναν οι αέρηδες των Κυκλάδων και γέμιζαν τ αυτιά,τα μαλλιά τις κοιλότητες όλου του κορμιού άμμο.
Σκεπαζόμασταν μέχρι το στόμα με καμιά μαντήλα κι αυτό ήταν όλο.
Τα περπατούσαμε απ άκρη σ άκρη .
Δύσβατη ξεδύσβατη η ακρογιαλιά εμείς την κατεβαίναμε μαζί με τ αγριοκάτσικα και τα γλαροπούλια.
Με σκισμένες ελβιέλες απ το καιρό κι όχι απ το ψαλίδι.
Αλμύρα,αλάτι παντού.
Μέρες χωρίς γλυκό νερό.
Πλενόμασταν με θάλασσα κι όταν βρίσκαμε πηγή γινόταν χαμός.
Και τ αγόρια μας έδιναν προτεραιότητα.
Μαλλιά ριγμένα προς τα κάτω θυμάμαι ,δρόμοι ηλιοκαμμένοι οι πλάτες μας ,γυάλιζαν οι γοφοί μας από υγεία και τα μάτια μας απο χαρά.
Λιγωμένοι απ τα γέλια χωρίς τσιγαριλίκια και κολοκύθια τούμπανα,έβγαζαν φωτιά τα κεφάλια μας απ την κορυφή τους,ερωτευμένα παιδόπουλα ήμασταν με ανοιχτά τα κανάλια μας στο φως του Αιγαίου πως να γινόταν κι αλλιώς ;
πλάκες ολημερίς μεταξύ μας ,πειράγματα,κουβέντες μέχρι το χάραμα στην αμμουδιά με τα πόδια μες το νερό όλη νύχτα και δέκα φεγγάρια ασημένια μπροστά μας να κολυμπούν στο πλάτωμα της θάλασσας.
Ναι έτσι.
Χωρίς ίχνος ρομαντισμού η εξωραϊσμού τα θυμάμαι όλα.
Με λεπτομέρειες.
Ετσι ήταν.
Τώρα δεν ξέρω πως είναι.
Και τώρα κάπως θα είναι.
Αλλά αλλιώτικα.
Ούτε πόσο αλλιώτικα είναι ξέρω κι ούτε με νοιάζει.
Μου αρκεί που ανέβηκα τότε στον μονόλιθο στην Παναγιά την Καλαμιώτισσα.
Που εκεί δίπλα στη στέρνα της με το μαζεμένο βρόχινο νερό και το κουβαδάκι ,έπλυνα το γυμνό κορμί μου να φύγει η κάψα του απ τον ήλιο και τον έρωτα.
Εβλεπε κι ο Αναφαίος Αιγλήτης Απόλλωνας ,έβλεπε κι η Παναγιά.
Κι εγώ μαζί τους τον εαυτό μου όπως με γέννησε η μάνα μου.
Οπως δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.
Δημοσιευμένο σήμερα στο www.thegreekcloud.com


Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Ενα βιβλίο που το συστήνω ανεπιφύλακτα προς ανάγνωση.

"Μία αρκετά αξιοπρεπής ήττα"
της Άιρις Μέρντοχ
Περιγραφή:
«Η Μόργκαν είχε αγαπήσει τον Τζούλιους με όλο της το είναι και στο πρώτο ξάφνιασμα αυτής της αγάπης ανακάλυψε ότι ήταν ανήμπορη να δυσπιστήσει στην αγάπη του. Τέτοια ήταν η φυσιολογική ψευδαίσθηση ενός ερωτευμένου ατόμου». Κυνικός και διανοούμενος, συγκρατημένος μπροστά στο πάθος χωρίς φραγμό, επιλέγει να γίνει ένας προδότης του έρωτα, γιατί όσο τον προδίδει, χρεώνεται την αφαίρεση της γεωμετρίας που περικλείει το ζωντανό χωρίς να το αποκλείει, αλλά ξεκλειδώνοντας το καταστρέφει. Ο μακιαβελικός Τζούλιους είναι ο άνθρωπος της απόστασης, ο κτίζων, ο καταστρέφων το οικοδόμημα της δερματικής επαφής, υπέρ του ανέπαφου της επιβίωσης του μνημείου.
Σ αυτήν την σκοτεινή κωμωδία της παραπλάνησης, η Άιρις Μέρντοχ αναθέτει σ ένα κυνικό διανοούμενο, τον Τζούλιους Κίνγκ, να επιδείξει πόσο εύκολα μπορεί να διεισδύσει η προδοσία και στις πιο αληθινές σχέσεις.
Ο μακιαβελικός Τζούλιους παίζει με γεωμετρική ακρίβεια τα σχοινιά του τινάζοντας στον αέρα ευτυχισμένους γάμους, δεσμούς αίματος, τρυφερές φιλίες. Επειδή οι άνθρωποι έχουμε την τάση να προτιμούμε μια ίντριγκα, από μια ανοιχτή και τίμια αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
ΤΑΣΟΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020



Εικονικοί έρωτες .

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

ΔΕΝ με Ενδιαφέρει....
Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,
θ έ λ ω να μάθω...
Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
για να βρείς της καρδιάς τα ό ν ε ι ρ α.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.
θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο
και να φανείς αφελής για την Α γ ά π η,
για το Ό ν ε ι ρ ο και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα... ζ ω ν τ α ν ό ς.
Δεν θέλω να μάθω
ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.
Θέλω να μάθω
αν ά γ γ ι ξ ε ς το κέντρο του π ό ν ο υ
κι αν έμεινες ακόμα α ν ο ι χ τ ό ς
μετά απ'τις απιστίες της Ζωής
ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς.
Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να μ έ ν ε ι ς με τον πόνο
τον δικό μου και τον δικό σου.
Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα
και ν'αφήνεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων
χωρίς ν'αντιδράσεις με σύνεση
ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής
ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.
Δεν θέλω να μάθω
αν είναι αληθινή η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω
αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους
παραμένοντας μέσα σου α υ θ ε ντ ι κ ό ς.
Κι αν μπορείς ν'αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς ν'α π α ρ ν η θ ε ί ς την ψυχή σου.
Θέλω να μάθω
αν είσαι π ι σ τ ό ς και άρα έ μ π ι σ τ ο ς.
Θέλω να μάθω
αν ξέρεις να β λ έ π ε ι ς την Ομορφιά,
ακόμα κι αν δεν είναι πάντα όμορφη,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον ε α υ τ ό σου.
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο
το δικό σου ή το δικό μου.
Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.
ή πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξ υ π ν ή σ ε ι ς
μετά από μια νύχτα πόνου
θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το χ ρ έ ο ς σου για τα Π α ι δ ι ά .
Δεν με ενδιαφέρει
Ποιος είσαι και πώς έφτασες μέχρι εδώ.
θέλω να μάθω αν καταφέρνεις
να μ ε ί ν ε ι ς μες την φ ω τι ά μαζί μου
και να μην το σκάσεις.
Δεν θέλω να μάθω
τι σπούδασες με ποιόν ή πού.
Θέλω να μάθω
Τι σε κρατάει μ έ σ α σου όταν όλα σε παρατάνε.
Θέλω να μάθω
αν μπορείς να μένεις μόνος με τον ε α υ τ ό σου
κι αν π ρ ά γ μ α τ ι σ'αρέσει η π α ρ έ α
που έχεις στις άδειες σου στιγμές.
**********************************
Kείμενο γραμμένο από μια Ινδιάνα
της Tribu των Oriah από το 1890.
Μεταφρ. Lunapiena
                                                                   

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2020

Οι μετρημένες λίγες λέξεις του πρωινού.
Αυτή η πρώτη γουλιά του καφέ μες το χάραμα.
Που είναι ίδια απ τα μαθητικά μου χρόνια.
Ακουμπάει τον ουρανίσκο και τη γλώσσα ,μένει εκεί για λίγα δευτερόλεπτα , κατεβαίνει στο λαιμό αργά αργά ενώ οι πρώτες σκέψεις της ημέρας αρχίζουν να κάθονται μαλακά στο μυαλό.
Γεννιέται μια καινούργια μέρα.
Η πρώτη αίσθηση του κόσμου μετά τον ύπνο.
Ισως με τον απόηχο κάπου στο βάθος μου, κάποιου μεταμεσονύχτιου ακούσματος μουσικής.
Με όλους να κοιμούνται ακόμη.
Τόσα χρόνια στη ζωή μου ,όσο κι αν ξενυχτάω ,όσο κι αν ταλαιπωρηθώ την προηγούμενη μέρα ,έστω για δέκα λεπτά κάθε χάραμα θέλω να έχω την αίσθηση .
Στην πορεία τόσων χρόνων είτε με το άκουσμα της βροχής το φθινόπωρο,είτε με το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι το χειμώνα ,είτε με τα πρώτα τιτιβίσματα των πουλιών την άνοιξη και την δροσιά της αυγής το καλοκαίρι,οι πόρτες και τα παράθυρα ανοίγουν στον κόσμο μαζί μ αυτή την απόλυτη ησυχία και τη γουλιά του καφέ.
Κι είναι υπέροχο που σκέφτομαι από τόσους ανθρώπους που γνωρίζω πια από κοντά ,ποιοι είναι αυτοί που τούτη την ώρα κοιμούνται η είναι ξυπνητοί.
Κι ακόμη πιο υπέροχο που κάποτε συνάντησα κι έζησα με συντρόφους ,φίλες και φίλους που μοιράστηκαν μαζί μου αυτή τη συνήθεια.
Των μετρημένων λίγων λέξεων του πρωινού.
Με το κουταλάκι του καφέ μέσα στο μπρίκι η το φλιτζάνι να χορεύει σε χαμηλούς ήχους κρουστών.
Ιδιος ήχος στις διακοπές ,ίδιος ήχος στα ταξίδια ,ίδιος στο σπίτι,ίδιο αυτό το πρώτο άγγιγμα παντού, να χαράζει μαζί με το χάραμα της μέρας την πορεία της καθημερινότητας που έρχεται.


Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Διάλογος με την καρδιά
05-06-2020
Μικρή η αίθουσα αναμονής.
Με πέντε άτομα μπαλ μασκέ πάρτι δε γίνεται βέβαια, ωστόσο το χρωματολόγιο εδω μέσα βοηθά αρκετά.
Η ζουμπουρλούδικη κυρία φορά μάσκα ασορτί με την τσάντα της κι ο νεαρός με κοιτάει μέσα από το πλέξιγκλάς του.
Διακρίνω στο βλέμμα του την απαξίωση της ηλικίας μου «άντε κυρά μου που θες γιατρούς σ’ αυτή την ηλικία αντί να παζαρεύεις οικοπεδάκι στα κυπαρισσάκια σιγά σιγά», τον ακούω που το λέει μέσα του κι ας μη φαίνεται στο απ’ έξω του.
Ο μεσήλικας άντρας κι εγώ φοράμε μάσκες μιας χρήσεως συνηθισμένες χαζεύουμε στην τηλεόραση ένα απογευματινό παιχνίδι, αυτό που μαντεύεις τι ηλικία έχει ο άλλος κι άλλες τέτοιες μπούρδες.
Ένα μικρό περιοδικό που ξεφυλλίζω έχει τίτλο: «Μπορεί να ραγίσει η καρδιά μας από στενοχώρια ή ευτυχία».
Η δική μου χορεύει καντρίλιες, σάμπα κατά διαστήματα, σταματά λαχανιασμένη και μετά ξανά τσα τσα και μπόσα νόβα.
Την ακούω να μου λέει «φύγε φύγε από δω».
Κι ύστερα πάλι …
«Μην κάνεις το ψόφιο κοριό …ξέρεις πολύ καλά που έπρεπε νάσαι για να σταματήσεις αυτές τις τρέλες με τους χορούς μες την άνοιξη…»
Τίποτε εγώ καρφωμένη εκεί.
Περιμένω τη σειρά μου.
Δεν την ακούω.
Κάνω πως δεν την ακούω.
Κι αυτή η άτιμη επικοινωνεί με όλα εδώ μέσα στις σάρκες μου.
Δεν αφήνει τίποτε ανέγγιχτο.
Κυρίως επιβλέπει τις σκέψεις μου.
Δίνει ξεγυρισμένα χαστούκια στα μάγουλά μου.
Λέει βγες μη κάθεσαι μέσα, ταξίδεψε, γνώρισε καινούργια πρόσωπα, πήγαινε στην θάλασσα, αφού επιθύμησες τόσες φίλες, τόσες μαθήτριές σου τι στο καλό κάνεις στους γιατρούς.
Ώρες ώρες τη νοιώθω να θέλει να βγει απ’ το στέρνο μου, να μου πιάσει το χέρι και να με σύρει με ζόρι στο ρυθμό της έξω ζωής που είναι ο ρυθμός της.
Κάνω οτι δεν βλέπω, κάνω οτι δεν ακούω.
Κάνουμε οτι δεν βλέπουμε, κάνουμε οτι δεν ακούμε.
Αυτή φωνάζει απ’ τη μία κι απ’ την άλλη ο νεαρός με το απαξιωτικό βλέμμα, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα δικά μου σκάρτα σακατεμένα μέρη ντυμένα με ενοχές.
Βγάζουμε τον εαυτό μας από μόνοι μας στο περιθώριο.
Αφήνουμε την καρδιά μας να διαμαρτύρεται και ακολουθούμε τους ενοχικούς δρόμους του μυαλού μας αυτό κάνουμε όλοι.
Τα σκέφτομαι όλα αυτά και είμαι έτοιμη να σηκωθώ να φύγω απ’ την αίθουσα αναμονής.
Η πόρτα ανοίγει, χαρούμενο το πρόσωπο του καρδιολόγου με καλεί.
Είναι σαραντάρης κι ομορφάντρας.
Μη χτυπιέσαι της λέω σκάσε επιτέλους τώρα είσαι σε καλά χέρια.
Ο γιατρός είναι.
Δεν είναι ο χάρος.
Δημοσιευμένο σήμερα στο www.thegreekcloud.com

Επαφές

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

Δημοφιλείς αναρτήσεις