Οταν ο λόγος.

Ποσο μαλακός γίνεται ο λόγος οταν τα συναισθήματα ησυχάζουν...

Οταν οι λέξεις για να βγούν κυλούν και δεν τρέχουν.

Οταν οι σκέψεις αποκτουν τον ρυθμο της καρδιας και αποτυπώνονται ανέμελα και χαλαρά στην οθόνη.

Οταν αυτο πούχεις να πεις το γράφεις,οπως οταν θελεις να ζωγραφίσεις .
Οπως οταν θέλεις να πιεις νερο.

Οπως οταν θελεις να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιου και να βγείς στην απογευματινη λιακάδα.

Οπως οταν κοιτας μια φωτιά και η ραχοκοκκαλιά λύνεται απ την θαλπωρή. Οπως οταν χώνεσαι ήρεμα σε μια αγκαλια για να κοιμηθεις.

Οταν αυτο που γράφεις δεν σε νοιαζει αν εχει
αποδέκτη,παραλήπτη,αναγνώστη .
Οταν αυτο που γράφεις ειναι απελευθερωμένο απ αυτο
που χρόνια τωρα οι ανθρωποι ονομάζουν «χειρισμό της γλώσσας».

Ποσο λιτα ήμερος γίνεται ο λόγος οταν τον απογυμνώσεις απο σένα .

Οταν απογυμνώσεις εσενα.

Απλά ...οπως το φίδι αφήνει το πουκάμισο του στη γη για να ανανεωσει το δέρμα του.

Οταν δεν εχεις τιποτα να κρύψεις και τιποτα να φανερωσεις γράφοντας,
... πόσο εύκολος γίνεται ο λόγος.
Και πόσο κοντά ειναι αυτο στο να μη γράψεις πια τίποτα και ποτέ.

Δεν φοβάμαι.