Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

Διαχρονικά

Σήμερα θυμήθηκα τι μούλεγε η γιαγιά μου η Κωνσταντινουπολίτισσα όταν ήθελε να φτιάξει γεμιστά.
Ελεγε:
''Σύρε μπρε κορίτσι μ στο μπαξέ και τσάκωσε λίγα ντολμαλίκια πιπέρια και κανα δυό κέρατα"
Κι εγώ ήξερα απο ποιά να κόψω και τι φαγητό θα φάμε.
Τεσσάρων ήμουν δεν ήμουν.

Για τα πρώτα ακόμη δεν έμαθα τίποτε παραπάνω.
Ούτε το google τα έχει.
Για τα δεύτερα έμαθα.
Πολλά.
Οχι απ το google απ αλλού.

Καλό καλοκαίρι σε όλους, μα όλους, εκεί έξω κι ακόμη παραέξω.


Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Ζεστή μπαγκέτα
Τον είδα στη γωνία να βγαίνει αργά αργά και το χρώμα του δε μ άρεσε καθόλου.
Έπιασα το μπράτσο του ελαφρά και τον κοίταξα ερωτηματικά κάνοντας εκείνη την κίνηση με το κεφάλι που κάνουμε όταν οσμιζόμαστε κάτι κακό .
Κατέβασε τα μάτια κοιτώντας στα βρώμικα πλακάκια μπροστά μας και ψιθύρισε.
«Καρδιά Νατάσα,η καρδιά μου κλάταρε έκανα εγχείριση»
Έσφιξα λίγο ακόμη το μπράτσο του και οι σκηνές ξετυλίχτηκαν ζωντανές ,κομματιασμένες, παλιές, κουρέλια της νεανικής ηλικίας.
Ο Τόλης ήταν στα εικοσιδύο κι εγώ στα δεκαεννιά όταν συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.
Εγώ με δυό ακουστικά στο κεφάλι καρφωμένη σ ένα γραφείο κι εκείνος οδηγός γαντζωμένος στο τιμόνι,μόνιμα κάθιδρος,συνεχώς αγχωμένος και νυχθημερόν πεινασμένος.
Χτυπούσαμε δεκατετράωρα δουλειάς απ τις επτά το πρωί και δεν παίρναμε χαμπάρι από κόπο και κούραση.
Απλά εκείνος είχε άγχος για όλα.
Γιός ανώτατου δικαστικού ,χωρίς μάνα,αγάπησε την Πόντιακ όπως την έλεγε λόγω της ποντιακής καταγωγής της κι ο πατέρας τον αποκλήρωσε και δεν του ξαναμίλησε γιατί θέλησε να την παντρευτεί.
Του Τόλη η ζωή γέμισε έρωτα και ταυτόχρονα τεράστιο βάρος γιατί ήθελε να παρατήσει τα πάντα ,να δουλέψει και να της αφοσιωθεί.
Θυμάμαι το πουκάμισό του είχε πάντα χειμώνα καλοκαίρι μια τεράστια στάμπα ιδρώτα όταν κατέβαινε απ το αυτοκίνητο.
Η αναπνοή του ήταν γρήγορη ,μπέρδευε τα λόγια του απ τη βιασύνη.
Το αφεντικό μας ήταν Κέρβερος.
Ούρλιαζε με το παραμικρό όταν αργούσαν έστω και λίγο οι παραγγελίες,απειλούσε με απολύσεις ,με μειώσεις μισθών.
Ο Τόλης δούλευε κυριολεκτικά σαν σκυλί.
Δεν τον άκουσα ούτε μια φορά να φωνάζει ούτε μια φορά δεν τον είδα ν αγανακτεί.
Δούλευε σαν τρεις ανθρώπους αγόγγυστα.
Στο διάλειμμα του εικοσάλεπτου που είχαμε έτρωγε καθημερινά μια ολόκληρη καυτή μπαγκέτα σαν τρένο ,μόλις την έβγαζε ο φούρνος, παραγεμισμένη μ όλα τα καλά του κόσμου.
Σαλάμια, κασέρια ,ντομάτες, λουκάνικα ,μορταδέλα,μουστάρδες ο,τι έβρισκε τέλος πάντων στο διπλανό μπακάλικο.
Και δεν την έκοβε ποτέ.
Την έπιανε απ τις δύο γωνίες με τα χέρια και την πήγαινε δαγκώνοντας απ άκρη σ άκρη.
Στα γρήγορα.
Κοιτούσε το ρολόι και με την μπουκιά στο στόμα ξανακαβαλούσε το αυτοκίνητο κι εξαφανιζόταν.
Τον κοιτούσα λοξά εκείνες τις στιγμές που έτρωγε κι ο διάλογος ήταν πάντα ο ίδιος.
«Θές;»
«Οχι κάνω δίαιτα»
«Τι θες να χάσεις ;τα κόκαλά σου;»
Και μετά γελούσαμε.
Μια μέρα μου είπε οτι η Πόντιακ γκαστρώθηκε.
Γελούσαν οι αυτάρες του και τα μάτια του γυάλιζαν από χαρά.
Η κόρη που ήρθε στον κόσμο βγήκε πρόωρη ,πολύ πρόωρη.
Στους έξη μήνες.
Ενα μικροσκοπικό πλασματάκι ήταν όταν την είδα ακόμη και μετά την θερμοκοιτίδα.
Ο Τόλης όλο το διάστημα που χρειάστηκαν εξτρά έξοδα ,έπιασε και νυχτερινή δουλειά.
Έκλειναν τα μάτια του στο τιμόνι κι οι μπαγκέτες έγιναν δύο.
«Μόνο το φαγητό με κρατάει όρθιο» μου λεγε.
Την ανάστησε.
Την σπούδασε.
Την πάντρεψε.
Ο πατέρας του πέθανε χωρίς να μιλήσουν .
Χωρίς να δει την εγγόνα του.
Ούτε μια φορά.
Ο Τόλης έγινε παππούς.
Και μετά η καρδιά του λύγισε.
Ράγισε.
Απλά πράγματα,ανθρώπινα.
Η αθανασία είναι για τους θεούς.

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Η Glikeria Basdeki παρουσίασε το βιβλίο μου με το παρακάτω κείμενο.
Glikeria μεγάλο ευχαριστώ.
H ΝΑΤΑΣΣΑ ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ
‘’Τα αλατισμένα της Φαραώνας’’
Βibliotheque,2019
Η Νατάσσα Φωκιανίδου ( ή Φαραώνα ) είναι συνετή.
Είναι συγγραφέας (ίσως και άνθρωπος) της υπομονής.
‘Εχει ίσως κάτι από τη γενέθλια πόλη που την περιέβαλε και την περιέθαλψε,έχει και τη σοφία της υφαντικής που θέλει αργό χρόνο,ξεκούραση για τα μάτια και την πλάτη -και για την ψυχή μερικές φορές.
Για χρόνια η Φωκιανίδου μάζευε τις στιγμές της και τις έχωνε στη χρονοκάψουλα,την ολοδική της χρονοκάψουλα.
‘Εχωνε λουκούμια και φέτες με θρεψίνη ,σχολικές ποδιές και μαύρες κορδέλες πένθους,άσπρη άμμο με αμαρυλλίδες, φραγκόσυκα, ψαροκαλύβες, μαγικές μασίνες ,θείες Ελβίρες ,καθρέφτες που μιλάνε, κόκκινα πέδιλα, παρελάσεις, εξατάξια θηλέων, πεθερές με φυσεκλίκια, αλητόγατους Φιρούζ, Ευτέρπες και παρλεβουφρανσέ, Περαίες και Επανομές, Λίντες και τσίπουρα και ρέπλικες του Τζίμη Μακούλη.
Η Φωκιανίδου δε βιάστηκε ν’ανοίξει το χρονοκουτί της.
Οι ράθυμες βιογραφίες που μας παραδίδει είχαν βγει ήδη στην πίστα χρόνια πριν -κάποιες τις εντοπίζεις στα μπλογκ που έγραφε προ εικοσαετίας .
Τις άφησε, όμως, ν’αλατιστούν, να μείνουν στην κρυψώνα τους για όταν παραστεί ανάγκη-μεγάλη και πραγματική ανάγκη.
Φαίνεται αυτό στον τρόπο που γράφει : είναι τρόπος σταθερός , σίγουρος,χωρίς περιττές βιασύνες.
Οι λέξεις της καρφώνονται γερά και περιμένουν με μια ηθική υπομονής που δεν συναντάς εύκολα σε πρωτόλεια γραπτά-άσχετα αν το αλατισμένα της Φαραώνας,δεν είναι ακριβώς πρωτόλεια γραπτά.
(…) Κάπου εκεί όμως στο βυθό της θάλασσας ξαναείδα τα ίδια βραχάκια μετά από χρόνια.
’Ηξερα στα πόσα βήματα απ την ακτή ηταν οι ξέρες και τις βρήκα.
Ηξερα που βάθαινε το νερό και τι χρώμα είχαν τα φύκια δεξιά η αριστερά.
Ηξερα τα είδη των κοχυλιών που περπατούσαν εκεί αφήνοντας χαραγμένα δρομάκια πίσω τους .
Το φώς αντανακλούσε στα νερά όπως τότε και τα πέλματά μου ένοιωσαν να ανεβοκατεβαίνουν ανεπαίσθητα στις ίδιες γραμμές της άμμου που ρυτιδώνει κάτω απ’το ρηχό νερό .
Εκεί ηταν όλα.
Μαγικά, ακίνητα κι ολοζώντανα.
Όπως η μαγιά που αφήνει στην ψυχή του ανθρώπου η παιδική ηλικία.
Εκεί ο βυθός. Εκεί η χαρά εκεί κι ο πόνος.(…)
Εκεί που τα άφησε όλα,εκεί τα βρήκε η Φωκιανίδου .
Τα αναγνώρισε και την αναγνώρισαν.
Κι η γλώσσα που επιλέγει να μας τα παραδώσει ,είναι γλώσσα οικεία,αναγνωρίσιμη ,που δεν καταφεύγει σε εντυπωσιασμούς και φωνασκίες.
Απλή γραμματική.
Απλή σύνταξη.
‘Εφτασε ο χρόνος, έφτασε η ανάγκη.
Η Φωκιανίδου γράφει την αλήθειά της και αποσύρεται διακριτικά.
Η αλήθεια μιλάει από μόνη της .
Κι η αλήθεια της σφάζει με το βαμβάκι.
ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΜΠΑΣΔΕΚΗ.


KYΚΛΟΦΟΡΗΣΕ






Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 1μμ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 14 στο πλαίσιο της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ.

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ – 12 ΜΑΪΟΥ
ΑΙΘΟΥΣΑ
«ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ»
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 14
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ
Όπως βλέπει τα πράγματα η άνθρωπος
Η ποιήτρια και συγγραφέας Γλυκερία Μπασδέκη παρουσιάζει τρεις
διαφορετικές γυναικείες γραφές και τα βιβλία «80 νύχτες αιώρησης»
της Μαρίας Πετρίτση, «Σε αγάπησα πάντως» της Βέρας Φραντζή και
«Τα αλατισμένα της Φαραώνας» της Νατάσας Φωκιανίδου, σε μια
συζήτηση που απαντά στο ερώτημα «υπάρχει γυναικεία λογοτεχνία
σήμερα;».
ΟΜΙΛΗΤΡΙΑ: Γλυκερία Μπασδέκη, ποιήτρια, συγγραφέας.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ BIBLIOTHEQUE





Τρίτη, 30 Απριλίου 2019


                                                               ΤΑ ΑΛΑΤΙΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΩΝΑΣ

                                         Οι Εκδόσεις Bibliotheque στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου
                                                                   στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.


                                        Κυριακή 12/5/2019, Αίθουσα "Μονόκερως" μέσα στο χώρο της ΔΕΘ

                                                                             14:00-15:00μμ 


                                             Η ποιήτρια και συγγραφέας ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΜΠΑΣΔΕΚΗ

                                                                                 παρουσιάζει 
                                                        
                                                             το βιβλίο της ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΦΩΚΙΑΝΙΔΟΥ

                                                                ΤΑ ΑΛΑΤΙΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΩΝΑΣ
   

                                                       

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

                                                         ΤΑ ΑΛΑΤΙΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΩΝΑΣ

                                         Οι Εκδόσεις Bibliotheque στην 16η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου
                                                                   στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.


                                        Κυριακή 12/5/2019, Αίθουσα "Μονόκερως" μέσα στο χώρο της ΔΕΘ

                                                                             14:00-15:00μμ 


                                             Η ποιήτρια και συγγραφέας ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΜΠΑΣΔΕΚΗ

                                                                                 παρουσιάζει 
                                                        
                                                             το βιβλίο της ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΦΩΚΙΑΝΙΔΟΥ

                                                                ΤΑ ΑΛΑΤΙΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΩΝΑΣ


Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

                                            Rory Gallagher
                   

                 A Million Miles Away

                                     

A Million Miles Away

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Χεχεχε!
"μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι" 
Για το χιόνι λέω.
Απ τους δεκαεννέα βαθμούς στους μηδέν σήμερα.
Οτι και να κάνει ο αξιότιμος κύριος Χειμώνας μας αφήνει γεια.
Και τα "γεια" που οδηγούν στον αγύριστο ,όπως οι περισσότεροι ξέρουμε, εκστομίζονται δύσκολα.
Είναι στο χέρι μας να τα ζούμε πιστεύοντας οτι είμαστε οι μοναδικοί που υποφέρουμε.
Διαπίστωσα σήμερα με τα τερτίπια του καιρού οτι κι αυτός
ζει το δικό του δράμα.
Ακόμη και η φύση θεατράλε γουστάρει.
Εδω που τα λέμε δύσκολο να χάνει κανείς την εξουσία.
Κάθε είδους.
Το ξαναγράφω αυτό.
Κάθε είδους.
Είναι σα να μένεις ξαφνικά ξεβράκωτος.
Η κυρία Ανοιξη τον ξεγυμνώνει όπου νάναι.
Να δούμε τι θα μας φέρει κι αυτή με τη σειρά της.
Καλημέρα σε όλους εκει εξω κι ακόμη παραέξω.




   

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

2014 ήταν,2019 έγινε.
H αίσθηση του έρωτα έχει άμεση σχέση με τις προσλαμβάνουσες του κάθε ανθρώπου.
Αλλιώς αντιλαμβάνεται τον έρωτα ο ένας, αλλιώς ο άλλος .
Αλλιώς εκφράζει αυτό που αντιλαμβάνεται ο ένας, διαφορετικά ο άλλος.
Οι συγκλίνουσες καταστάσεις δημιουργούν συνθήκες προσέγγισης που η διατήρησή τους έχει πάλι άμεση σχέση με την δόμηση του καθένα μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως να διατηρούν τον παράδεισο στη ζωή τους.
Υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτε άλλο απ το να προσπαθούν με κάθε τρόπο να αμαυρώσουν το θείο δώρο που τους "δίδεται".
Για τους δεύτερους δεν έχω να πω τίποτε.
Είναι χαμένοι απο χέρι.
Αν μέσα απο έναν έρωτα δεν μπορούν να αλλάξουν άρδην την ματιά τους για την ζωή που σημαίνει ν αλλάξουν τον εαυτό τους είναι καταδικασμένοι.
Για τους πρώτους εχω να πω πως ναι! ο ερωτευμένος άνθρωπος είναι σαν τον πολεμιστή στη μάχη.
Μάχεται με την ολότητά του γι αυτόν που γίνεται το αστέρι του.
Δεν κάνει πίσω ,δεν φοβάται και εν κατακλείδι πέφτει στο πεδίο της μάχης έστω και λαβωμένος.
Ακόμη κι αν δεν μπορέσει νάναι με το ταίρι του, έχει αφιερωθεί , έχει δώσει όλο τον εαυτό του.
Ακόμη κι αν δεν ζευγαρώσει έχει μάθει να εκτίθεται ,να σπάει τον εγωισμό του,να πονάει.
Αξίες που θα τον ακολουθούν σ όλη του την ζωή.
Να είστε εκεί λοιπόν.
Οταν ερωτεύεστε δοθείτε.
Χωρίς φόβο.
Με όλη την αθωότητά σας στο βωμό του η στο βωμό της.
Κι αν πληγωθείτε αποσυρθείτε με αξιοπρέπεια κι ουρλιάξτε μόνοι σας.
Ετσι οπως αξίζει στους γενναίους.
14 Φεβρουαρίου 2014 στις 3:43 π.μ.

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019


Πικρός καφές.
Βαρύ πράγμα να προσπαθείς να ξεχάσεις οτι προέρχεσαι απ το τίποτα και πας στο τίποτα.
Πως διάβολο να το χωνέψει ο άνθρωπος αυτό;
Γεμίζουμε το μυαλό μας με γνώσεις.
Τα σπίτια μας με αντικείμενα.
Τις ζωές μας με ανθρώπους.
Την καρδιά μας με αγωνίες.
Μηδενίζουμε.
Ξαναρχίζουμε.
Μετακομίζουμε.
Μπας και το ξεχάσουμε.
Μήπως και το ξεπεράσουμε.
Το μόνο που κάνουμε τελικά είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να γίνει υποφερτός ο δρόμος απο τη μια κατάσταση στην άλλη.
Κι αυτό το λέμε ζωή.
Να την σκαπουλάρουμε θέλουμε.
Μην τυχόν και το σκεφτούμε βαθύτερα.
Δεν ξέρω πως γίνονται οι άνθρωποι που το κατορθώνουν.
Αφοβοι;
Κυνικοί;
Σαρκαστικοί;
Γκουρού;
Σαμάνοι;
Υπάρχουν;
Μερικές φορές ,οχι όλες,οταν σκέφτομαι τέτοια πράγματα ,μετά με πιάνουν κάτι γέλια απο μέσα μου...κι αν βρω και κάποιον που μπορεί να με καταλάβει κι απ έξω μου.
Η γιαγιά μου όταν ηταν κατάκοιτη άκουσε στην τηλεόραση-ηταν τυφλή πλέον- οτι πέθανε ο Ωνάσης.
Φώναξε τη μάνα μου λοιπόν και της είπε:
''τρία χρόνια προσπαθείς να με κρατήσεις ζωντανή,τι πολεμάς; εδω τον Ωνάση και δεν μπόρεσαν να τον σώσουν"
Πικρός ο καφές στα αξημέρωτά μου απόψε.
Διπλός βαρύς και όχι, με αραιό καϊμάκι.
Παρηγορημένοι νάμαστε.
Κι εσείς εκεί έξω κι ακόμη παραέξω.

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Κάθε χειμώνα το περιμένω.
Οπως όταν ήμουν παιδί.
Ερχόταν κι έκλεινε τα σχολεία,μεταμόρφωνε τα φυτά σε φουσκωτά παγωτά,άλλαζε την ακινησία και το διάφανο του αέρα,χόρευε μπροστά στα παράθυρα,κρυστάλλωνε τα τζάμια και έκανε το χώμα τσουλήθρα στην αυλή.
Μου τόφερνε η μάνα μου στο κρεβάτι το πρωί,μια μικρή μπαλίτσα μες το χέρι της και τότριβε στη μούρη μου.
Αλαλαγμοί και επιφωνήματα χαράς μέχρι να ντυθώ ,να βγώ ,να παίξω ,να παγώσω,να κοκκινίσουν τα μάγουλα ,να καούν απ το κρύο.
Και μετά η ζέστη της σόμπας καταμεσής στο τούρκικο σπίτι που μεγάλωνα, η μυρωδιά των ξύλων, το τριζοβόλημά τους , το τσάϊ και οι βουτυρωμένες φρυγανιές να μοσχοβολούν στα παγωμένα μου δάχτυλα.
Με το μάτι στο παράθυρο.
Να μη σταματήσει,να μην μικρύνουν οι νιφάδες,να μη λιώσει το άσπρο πάπλωμα της αυλής.
Να κάτσει εκεί για πάντα.
Να μείνω οχτάχρονη με τα σχολεία κλειστά.
Να διαβάζω στο σπίτι ,νάναι όλοι γύρω μου,να τραγουδάμε,να λέμε αστεία ,να αποκοιμιέμαι τη νύχτα ακούγοντας το αχνό παφ παφ του στον κήπο.
Ετσι είμαι και τώρα.
Κολλάω το πρόσωπό μου στη μπαλκονόπορτα και το κοιτώ όσο μας κάνει τη χάρη.
Και δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα άλλο.
Ούτε τους άστεγους,ούτε τα παιδιά που δεν έχουν να φάνε,ούτε τα νεκροταφεία με τους τάφους των φίλων μου που πληθαίνουν όσο κυλάει ο χρόνος.
Θέλω να είμαι οχτάχρονη όταν το κοιτώ.
Το προσπαθώ όμως και δεν βγαίνει.
Κάτι μέσα μου.
Πονάει πολύ.
Κάτι μέσα μου που δεν το διώχνει ούτε το χιόνι.
Ιανουάριος 2019
                                                     

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Ζωή είναι η άγνοια του εαυτού σου.
Σκέψη είναι η ανεπαρκής γνώση του εαυτού σου.
Η ξαφνική όμως γνώση του εαυτού σου, σε μια τέτοια καθαρτήρια στιγμή, είναι για σένα η άμεση αντίληψη της έννοιας της ενδόμυχης μονάδας, του μαγικού λόγου της ψυχής.
Μα η αιφνίδια λάμψη καίει τα πάντα, αναλώνει τα πάντα. Μας απογυμνώνει ακόμη κι από τον εαυτό μας.
Δεν ήταν παρά μια στιγμή, και με είδα.
Ύστερα δεν θα ξέρω ούτε καν να πω τι ήμουν.
Και, τελικά, νυστάζω, γιατί μου φαίνεται, χωρίς να ξέρω γιατί, πως το νόημα όλων αυτών είναι ο ύπνος.

Φερνάντο Πεσσόα, «Το βιβλίο της Ανησυχίας» -απόσπασμα
                                  

Επαφές

Δημοφιλείς αναρτήσεις