«Κυρία» θα πει μάγκας γένους θηλυκού

Φόρεμα κυριλέ, μαλλί αμπιγιέ και όλο το bitch attitude να ισορροπεί πάνω σε ένα ζευγάρι ψηλά τακούνια.

Απελπισμένες προσπάθειες, βαμμένες στην πέννα για να κερδίσεις τον πολυπόθητο τίτλο: αυτόν της κυρίας.

Τρεις συλλαβές εύκολες στην εκφορά τους, δύσκολα όμως κατακτημένες.

 Γιατί για να μπορείς να γράφεσαι με εκείνο το περιβόητο «Κ» το κεφαλαίο, δεν αρκεί μόνο να θεατροποιείς τη λέξη. Πρέπει να τη στιγματίσεις στο πετσί σου με δάκρυα και πόνο.

Η Κυρία είναι τίτλος μοναχικός, με μόνο υποζύγιο την αξιοπρέπεια. 

Δε στριμώχνεται μέσα στη συνάφεια του κόσμου, δεν περιφέρεται σαν αξιοθέατο τσίρκου, προσκαλώντας τον κόσμο να κόψει εισιτήριο σε θέαμα πρώτης προβολής.
Δεν πρόκειται για υπερήρωα, δεν πρόκειται για κανένα γκομενάκι της σειράς που επιδιώκει ν᾽ αναβαθμιστεί σε δύσκολο δόλωμα, μπας και ρεφάρει με μια σχέση στο Facebook status της.

Κυρία θα πει άνθρωπος. 

Ένας άνθρωπος που δε διστάζει να δίνεται ολοκληρωτικά σε αυτόν που επιλέγει να έχει δίπλα της. Διεκδικεί, εξαντλεί περιθώρια κι αν αξίζει τον κόπο, δημιουργεί καινούργια.
Μια αληθινή Κυρία θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι. 

Θα γράψει στα παλιά της τα παπούτσια και το αμάξι σου, και τα λεφτά σου και ό,τι άλλο μοστράρεις στον κόσμο για να φουλάρεις τη ματαιοδοξία σου.

Για αυτήν είσαι τέλειος απλά φορώντας το φθαρμένο τζιν και το χαμόγελό σου. Της αρκεί μια βόλτα στην παραλία, δυο κουβέντες καρδιάς κι ένα τρυφερό φιλί καθώς θα τη γυρνάς σπίτι.

Μια Κυρία δε θα μπορέσει ποτέ να είναι η «κυρία του κυρίου».

 Είναι κυρία του εαυτού της. 

Δε στέκεται σαν γλαστρούλα δίπλα σου, μονάχα σε συνοδεύει.

Έχει προσωπικότητα και αυτήν προβάλει. 

Για αυτό και θέλει έναν άντρα σίγουρο δίπλα της, που δε θα φοβάται μήπως καπακωθεί, που δε νιώθει δίπλα της λίγος.

Είναι απαιτητική και δεν κάνει εκπτώσεις. Θα ζητήσει όσα της αξίζουν αλλά θα δώσει περισσότερα απʾ όσα εσύ θα τολμούσες να ονειρευτείς. Έτσι έχει μάθει.

Θα σπάσει για σένα σε χίλια κομμάτια αλλά δε θα επιτρέψει να της κλέψεις ούτε ένα. Ή θα την αγαπήσεις όπως ακριβώς είναι ή θα τη μισήσεις ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

 Δε θα μπει στη διαδικασία να αλλάξει, δε θα σου αφήσει το παραμικρό περιθώριο να την ψαλιδίσεις και να τη φέρεις στα μέτρα σου.

Δεν θα σε εκμεταλλευτεί, δεν θα καταφύγει σε παιχνίδια ύπουλα.

Έχει μάθει να είναι γυναίκα κι όχι γατούλα του σαλονιού που θα γουργουρίσει στα πόδια σου, περιμένοντας να τη χαϊδέψεις.

Μια Κυρία αναγνωρίζει τα λάθη της και ξέρει να μετανιώνει έμπρακτα για αυτά. Δεν θα υψώσει μύτη, δε θα φορέσει τον εγωισμό καπέλο, δεν θα μπλέξει με τερτίπια για να βγει από πάνω και να σε κάνει να παρακαλέσεις. Έχει τη δύναμη να σε έχει του χεριού της, αλλά δεν θα δεχτεί να σε δει στα γόνατα.

Όταν, λοιπόν, την ακούσεις να χτυπάει το κουδούνι για να ζητήσει συγγνώμη, μη φερθείς σαν μαλάκας. Μην τολμήσεις να βάλεις την αλαζονεία πάνω από την αγάπη σου, μη διανοηθείς να το παίξεις ψευτόμαγκας για να πάρεις ικανοποίηση.

Όσο εύκολα σέρνει τα βήματά της ως την πόρτα σου, άλλο τόσο παίρνει φόρα και την κλείνει.

 Δεν είναι από εκείνες που ζητιανεύουν τον έρωτα, δεν είναι από εκείνες που έχεις την πολυτέλεια να επιλέγεις και να απορρίπτεις σύμφωνα με τις διαθέσεις σου.

Κυρία θα πει μάγκας γένους θηλυκού. 

Μάγκας από εκείνους που τραβούν μόνοι τους το σταυρό και δεν ασχολούνται να ψάξουν για φταίχτες. Είτε έχει ένα παιδί στην αγκαλιά, είτε κρατά την καρδιά της στα χέρια, ραγισμένη ή σπασμένη, θα βρει τη δύναμη να στερεώσει τα πόδια της και να περπατήσει στην ευθεία.

Θα σφίξει τα δόντια στη δυσκολία, θα κόψει τα χείλη σαλεμένη από τον πόνο της απώλειας αλλά θα προχωρήσει. Θα φορέσει μπροστά στον κόσμο το πιο λαμπερό και φωτεινό πρόσωπο και μόνο όταν θα πάει να ξαπλώσει βράδυ στο κρεβάτι της, θα επιτρέψει στον εαυτό της να λυγίσει.

Στα στενά τετραγωνικά της κρεβατοκάμαράς της θα αφήσει το λυγμό να ξεσπάσει και το πρωί, σαν να μην έχει γίνει τίποτα, θα βγει στο φως να διεκδικήσει τη ζωή της.

Δεν την τρομάζει η μοναξιά, δεν αναζητά ένα κορμί να ζεσταίνει το δικό της.

 Δεν αφήνει να την καταπίνει η ανάγκη της να ανήκει κάπου.

 Ή θα βρει εκείνο που πραγματικά την ολοκληρώνει ή θα σμιλέψει τα παράταιρα κομμάτια της ώστε να γίνει από μόνη της ολόκληρη.

Είναι δύσβατος ο δρόμος της, γεμάτος αγκάθια και στροφές απότομες, μα αυτό δεν τη φοβίζει. Έχει τη σιγουριά και τη δύναμη να φτιάξει την τύχη της, ακόμα κι αν αυτή της γυρνάει την πλάτη στα δύσκολα.

Μια Κυρία παραμένει όμορφη ακόμη κι όταν τα χρόνια περνούν βάναυσα από πάνω της. Κι ας της αφήσουν σημάδια και ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Εκείνη θα συνεχίσει να λάμπει γιατί, κάνοντας τον απολογισμό, θα ξέρει πως έπιασε τη ζωή από τα μαλλιά και την έφερε βόλτα. 

Μόνη. 

Χωρίς κάποιον να τη στοιβάξει στους ώμους.

Λένε πως είσαι ό,τι δηλώνεις κι είναι πολλές αυτές που αγοράζουν τίτλους τιμής από τα πανέρια της λαϊκής για να κάνουν εφέ ή για να παραστήσουν κάτι το σπουδαίο.
Το μαγικό, όμως, με μια αυθεντική του είδους, είναι πως η ίδια δεν έχει ιδέα πόσο κυρία είναι στα αλήθεια. Και εδώ που τα λέμε, δε χρειάζεται να το αποδείξει.

Μιλάει για αυτήν η ιστορία της και ο τρόπος που περπατά με το κεφάλι ψηλά. 

Μιλάει αντί για εκείνη, η νοσταλγία με την οποία τη θυμούνται όσοι, ηλίθια, την έχασαν.

Κείμενο: Έλενα Φλώρου
Πηγή: ilov.gr

Τον θαυμασμό μου στην Ελενα Φλώρου.

Kική Δημουλά | 

Αυτό που ισχύει στον έρωτα είναι ό,τι έχει ειπωθεί αφού τελειώσει...

Ο έρωτας όπως ξέρει μοναδικά να τον εκφράζει με λόγια, η ανεπανάληπτη ποίητρια που αγγίζει ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Αν κάποια Ελληνίδα συγγραφέα θαυμάζω και θα ήθελα έστω και λίγο να "αγγίξω" το ταλέντο της, είναι η Κική Δημουλά. Λατρεύω να διαβάζω τα δημιουργήματά της, ξανά και ξανά... Δεν είναι λίγα αυτά, δε, που έχω απομνημονεύσει... 

Σήμερα στα 86 της χρόνια, με 67 έτη ενεργής πορείας στον γοητευτικό κόσμο της ποίησης και πολλά, σπουδαία αποφθέγματα ζωής, έρωτα, προδοσίας κι εκδίκησης, αγάπης, αγκαλιάς, μνήμης και ληθης που μοιράστηκε με τους αναγνώστες της, έχει καθιερωθεί ως μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες και ακαδημαϊκούς της Ελλάδας.

Ο "Πληθυντικός Αριθμός", τα λόγια της για τον έρωτα, την αγάπη είναι τόσο αληθινά που νομίζεις ότι ταυτίζεσαι μαζί τους...Σε πολλά από αυτά, κάπου βρίσκω τον εαυτό μου... Σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει... Συναισθήματα, αναζητήσεις που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει.

"Αυτό που ισχύει στον έρωτα είναι ό,τι έχει ειπωθεί αφού τελειώσει..." γράφει η Κική Δημουλά. Ο πληγωμένος εγωισμός, έχει τη δύναμη να μας κάνει να απαρνηθούμε ακόμα και τα ωραιότερα συναισθήματα που μπορεί να έχουμε βιώσει. Νομίζω όμως, ότι δικαιολογία δεν υπάρχει... Ή ζήσαμε έναν αληθινό έρωτα και το παραδεχόμαστε, ή όχι. Δεν υπάρχει μέση λύση. Ίσως κάποια στιγμή τελειώσει, όχι απαραίτητα γιατί πρόδωσε ο ένας τον άλλον, αλλά γιατί έτσι τα έφερε η ζωή... Τότε όμως κρίνονται όλα... Τότε βγαίνουν οι πραγματικοί χαρακτήρες στην επιφάνεια...

Επέλεξα κάποια από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα για τον "έρωτα" της Κικής Δημουλά... Ακόμα και αν τα έχετε ξαναδιαβάσει, πάντα κάτι νέο θα ανακαλύψετε μέσα σε αυτά...

"Οφείλει κανείς να ζει ένα πράγμα με την ένταση που του προκαλεί, κι ας βλάπτει το δεσμό αυτή η μονομερής ένταση. Κατά τη γνώμη μου, βλάπτεται ο δεσμός από το ότι το ένα μέρος παραπροσφέρει, παραπροσφέρεται, παρά είναι παράφορο.

Αλλά είναι και τόσο απίθανο να συμπέσουν οι βαθμοί του αισθήματος ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, παρά ενδεχομένως για μία μόνο στιγμή. Από εκεί και πέρα έχουμε χάσματα κι αυτό βοηθάει στο να μεγαλώνει το αίσθημα του ενός, να μικραίνει του άλλου, και να γίνεται αυτό το συναρπαστικό είτε παιχνίδι, είτε κυνηγητό, είτε μαρτύριο, αλλά οπωσδήποτε συναρπαστικό!

Τώρα, αν με ρωτήσετε από πού έχω βγάλει αυτά τα συμπεράσματα, και από πόσα όρη και βουνά ερώτων πέρασα κι ανεβοκατέβηκα, θα σας πω ελάχιστα…

Αλλά έχω μια εμμονή με το θέμα και την αξία του, και το γεγονός ότι δεν το εξήντλησα, δεν το έζησα όσο έπρεπε, όσο το ήθελα κι όσο ήμουν προορισμένη ίσως να το ζήσω, μ΄ έχει κάνει να αισθάνομαι ολίγον μελετήτρια του πράγματος σαν να έχω μία πείρα (…)"

Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες...

 "Έρωτας είναι αυτό που δεν είχες. Το θλιβερό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι ερωτεύτηκαν ενώ δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ."

"Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. Σχεδόν δεν έχει σχέση με τον σαρκικό έρωτα."

"Ο έρωτας δε θέλει χρόνο. Θέλει ταχύτητα. Είναι απόκτηση, μονοπωλιακό είδος. Θέλεις τον άλλο δικό σου. Δεν τον μοιράζεσαι. Είναι ένα μυστικό γι’ αυτό και πρέπει να μένει στα σκοτεινά. Είναι πάρα πολύ ωραίο όταν συμβαίνει, σε όποιον από τους δύο συμβαίνει και για όσο συμβαίνει. Αλλά πάντα τελειώνει. Είναι αδύνατο να συντονιστούν δύο άνθρωποι στον έρωτα. Μπορεί να συμβεί για ένα μήνα. Μέχρι εκεί. Μετά, ο ένας επιμένει. Είναι απαραίτητο ένας από τους δύο να παραμείνει ερωτευμένος. Η ζήλεια, βέβαια, είναι κριτήριο του αισθήματος. Ο έρωτας είναι φθαρτός και εφήμερος. Ο πρώτος σταθμός όταν εκείνος φεύγει είναι η λύπη. Λύπη και γι’ αυτόν που αγαπάει και ίσως και για εκείνον που δεν αγαπάει γιατί χάνει ένα αφοσιωμένο πρόσωπο. Δεν επιτρέπεται να αποφέρεται κανείς για τον έρωτα όσο είναι εν δράσει. Αυτό που ισχύει για τον έρωτα είναι ό,τι ειπωθεί αφού τελειώσει."

"Ο έρωτας είναι σαφέστερος και ειλικρινέστερος από την αγάπη. Η αγάπη είναι μια λέξη η οποία προσφέρεται για πάρα πολλές χρήσεις. Αγάπη μητρική, συζυγική, αγάπη προς τον ανήμπορο ή προς αυτό που ονειρευόμαστε. Η αγάπη έχει πάντα τις εξηγήσεις της. Ο έρωτας δεν τις έχει. Αυτή η αγάπη δεν μας παρατάει σύξυλους να φύγει όπως μας παρατάει ο έρωτας. Είναι λέξη μεγάλης αντοχής. Δεν τη βλέπεις ξαπλωμένη κάτω και διαψευδόμενη όπως βλέπεις τον έρωτα. Η αγάπη είναι κι αυτή ένα αίσθημα που δε συμβαίνει ποτέ ταυτόχρονα και στους δύο και πεθαίνει πριν προλάβει να γεράσει. Αγάπη και έρωτας είναι μια διεκδίκηση, όχι μια κατάκτηση. Είναι μια πάλη."

"Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας. Αυτοί που αγαπάμε είμαστε ζωντανοί νεκροί. Επί πόσο μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν σ’ αγαπάει; Ο βασανισμός κάνει πολύ καλό στα αισθήματα αλλά όχι για πολύ. Θα πρέπει ο βασανιστής να ξέρει τις δόσεις. Δεν τις ξέρει όμως. Πληγώνομαι, σημαίνει, κοντά στα άλλα, αποκτώ γνώσεις. Ε, με λίγη παραπάνω μελέτη της ματαιότητας, ένα Lower σοφίας κουτσά στραβά το παίρνεις. Σε έναν χωρισμό κλαίμε μόνο για μας. Όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να δώσεις στον άλλο. Αυτό είναι ο έρωτας. Υπάρχει όμως και η τραγική κατάσταση ο άλλος να μην θέλει να πάρει αυτό που του δίνεις. Εκεί αρχίζουν οι μεγάλες συγκρούσεις."

"Δεν επιτρέπεται να αποφέρεται κανείς για τον έρωτα όσο είναι εν δράσει. Αυτό που ισχύει για τον έρωτα είναι ό,τι ειπωθεί αφού τελειώσει."

Για όλα αυτά

Για τις μουσικές που περπατήσαμε

Για τις λέξεις που μοιραστήκαμε

Για τους δρόμους που σφραγίστηκαν άδικα

Για τα δάκρυα χαράς που γύρισαν προς τα μέσα

Για την αφή και τα μάτια που έμειναν διψασμένα

Για τη σάρκα που ρυτίδιαζε στ ακούσματά μας

Για τα ταξίδια που κράτησαν τα ονόματά μας

Γι αυτή τη στιγμή που γλυστράω.

Γι αυτήν που θρυμματίζω το εγώ μου και ρωτάω

Για το ελάχιστο δευτερόλεπτο που ημουν κάτι για σένα

Για τις άπειρες ώρες που είσαι όλα για μένα

Πές μου ποιός  μέσα απο σένα αντέστρεψε;

Ποιός απειλήθηκε;

Ποιός φοβήθηκε;

Ποιός έκλαψε;

Ποιός πάγωσε την τρυφεράδα;

Ποιός σταύρωσε με  ευκολία τον πόθο;

Ποιός έθαψε με  έπαρση την αίσθηση;

Ποιός  έκοψε;

Ποιός μάτωσε;

Ποιός περιφρόνησε την τύχη που μακάριζε;

Ποιός  κατάργησε τον έρωτα που ζητούσε;

Ποιός τη νύχτα μύρωνε 

και το πρωί τίναζε 

νεκρή σάρκα στα σκουπίδια;

Ποιός έμεινε ψυχρός κοιτάζοντάς την;

Ποιός δίκασε;

Ποιός υπέγραψε;

Ποιός ειν αυτός που δεν γνώρισα;

Κι αν αυτός ηταν εκει αγκαλιά με τον ίσκιο του 

εγω τι γύρευα στο αριστερό του στήθος;

Ποιόν καθρέφτη φώτιζα ανέμελη;

Σε ποιό σκηνικό εξαθλίωσης ήμουν ταγμένη εξ αρχής;

 Ασε με ν αναρωτιέμαι.

Aκίνητος .

Αγέρωχος.

Επαναλαμβανόμενος τραγικά.

Η ακινησία κι η σιωπή, τιμωρία και μάθηση.

Η λύπη κι  ο χρόνος, λήθη.

Ν.Φ
17/11/2017
https://www.facebook.com/natassa.fokianidou

Να είστε εραστές και όχι ζευγάρι…

Να είστε εραστές κι όχι ζευγάρι. 

Ζευγάρι είναι οι κάλτσες, τα παπούτσια, τα οποία δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο.Χαλάνε, φθείρονται, τρυπάνε.. Είναι αρκετή μια γρατζουνιά, μια τρυπούλα, μια μικρή φθορά στο ένα μέλος του ζευγαριού και το ζευγάρι χάλασε, έσπασε…Ζευγάρι σημαίνει πως δεν μπορείς να υπάρξεις χωρίς το άλλο μέλος. Σημαίνει πως μπορείς ανά πάσα στιγμή να μείνεις μόνος, άχρηστος ( με την έννοια της χρήσης) παρατημένος γιατί απλά το άλλο μισό «αποφάσισε» να φθαρεί.Γιατί ως μονάδα δεν θα μπορείς να υπάρξεις, δεν θα έχεις χρησιμότητα.Να είστε εραστές….Να θέλετε να δώσετε με πάθος στον άλλο αλλά και ό,τι πάρετε να είναι με πάθος. Να ερωτεύεστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Να μην έχετε ανάγκη ο ένας τον άλλο.Κάθε συνάντηση να είναι συνάντηση προσφοράς κι όχι ζήτησης. Γιατί είναι πραγματική απόλαυση όταν θέλουν κι οι δύο να δώσουν με πάθος.Να είστε εραστές της στιγμής κι όχι του «πάντα». Γιατί το «πάντα» υπόσχεται, δεσμεύει, πιέζει.Η στιγμή κρατάει, όσο την κρατάμε. Κι αν ξέρουμε ότι ίσως δεν κρατήσει για πάντα θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.Γιατί η στιγμή ίσως να μην έχει αύριο, δεν σηκώνει αναβολή.

Κι ίσως ζώντας τις στιγμές, να έλθει και το «για πάντα». Κι αν δεν έρθει το «για πάντα», θα έχεις μια υπέροχη στιγμή για να θυμάσαι…

Να μην ξεχνάτε να είστε εραστές….με τους ανθρώπους, με τη δουλειά, με τις στιγμές, με τη ζωή…

Πάμπος Ευσταθίου
Ψυχολόγος-Συστημικός Ψυχοθεραπευτής

Θηλυκότητα.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να γίνεσαι ποθητή, αλλά όχι προκλητική, παίζοντας με τις ιδιότητες και αφήνοντας το αίσθημα του ανικανοποίητου, που θα κορεσθεί μόνο σταδιακά, αν κάποιος αποδειχθεί ικανός να σε κερδίσει.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη της φιλαρέσκειας, δίχως έπαρση, της καλαισθησίας χωρίς εμμονή, της επίγνωσης των θέλω, χωρίς φλυαρία, ο συνδυασμός της τρυφερότητας με το δυναμισμό, της ευφυίας με την αφέλεια, η ικανότητα να κάνεις όσους πλησιάζουν να φαντάζονται και να μαντεύουν, ξέροντας πως ποτέ δε θα σε κατέχουν.

Θηλυκότητα είναι οι εμπειρίες, που δεν κατονομάζονται, τα αντίθετα που συναινούν με το χρόνο, η αγνότητα που έγινε σύνεση, η ευγένεια, όταν οι υπόλοιπες γίνονται αθυρόστομες, η προθυμία εκεί που οι άλλες επικαλούνται δικαιώματα και η διεκδίκηση, όταν κάποιες δειλιάζουν παρά τις μεγαλοστομίες τους.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να χαρίζεσαι ως δώρο αποκλειστικά σε εκείνους που για σένα αγωνίστηκαν, η μαγεία του να αποκαλύπτεις λίγα και να πυροδοτείς πολλά, ο ρομαντισμός, που δε γίνεται γλυκανάλατος, η αυτοπεποίθηση, που δε μετατρέπεται σε θρασύτητα.

Θηλυκότητα είναι η σεξουαλική διαθεσιμότητα με τη σωφροσύνη της άρνησης, η αυτονομία, που γίνεται συγκατάβαση, το κάλλος, που εμποτίζεται από το μέτρο..

Η θηλυκότητα είναι, δυστυχώς, μια ξεχασμένη από τις πολλές τέχνη...

Δρ. Ευστράτιος Παπάνης*

*Ο Δρ. Ευστράτιος Παπάνης είναι Επίκουρος Καθηγητής και πρόεδρος της Ακαδημίας των Πολιτών. Σπούδασε Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Μεθοδολογία Έρευνας σε μεταπτυχιακό επίπεδο (ΜSc) στη Βρετανία. 

ΕΜΑΘΑ.

Έμαθα ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σ’αγαπήσει.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γίνεις κάποιος που μπορεί να αγαπηθεί.

Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από τους άλλους.

Πως όσο και να ενδιαφερθώ, μερικοί άνθρωποι δεν το ανταποδίδουν.

Οτι μπορεί να πάρει μια ολόκληρη ζωή να χτίσεις μια σχέση και αρκούν μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα να καταστραφεί.

Οτι δεν έχει σημασία ποιόν έχεις στην ζωή σου, αλλά ποιόν έχεις στη ζωή σου που να μετρά.

Οτι μπορείς να καταφέρεις κάτι με την γοητεία σου για περίπου 15 λεπτά. Μετά καλό θα είναι να γνωρίζεις κάτι.

Έμαθα ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με ότι καλύτερο μπορούν να κάνουν οι άλλοι, αλλά με ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις εσύ.

Πως όσο λεπτό και να κόψεις κάτι, εκείνο θα έχει πάντα δύο πλευρές.

Οτι μου έχει πάρει πολύ καιρό για να γίνω ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω.

Οτι είναι πολύ πιο εύκολο να δράσω παρά να σκεφτώ.

Οτι πρέπει να αποχαιρετάς πάντα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.

Οτι μπορείς να συνεχίζεις πολύ πιο πέρα από ότι νόμιζες ότι μπορούσες.

Έμαθα ότι είμαστε υπεύθυνοι για ότι κάνουμε, άσχετα με το πώς αισθανόμαστε.

Έμαθα ότι πρέπει να ελέγξεις την συμπεριφορά σου αλλιώς θα σε ελέγξει εκείνη.

Έμαθα ότι οι ήρωες είναι οι άνθρωποι που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, την στιγμή που πρέπει να γίνει, άσχετα με τις συνέπειες.

Πώς το να συγχωρείς θέλει εξάσκηση.

Πως υπάρχουν άνθρωποι που σ’αγαπούν πολύ, αλλά δεν ξέρουν πώς να στο δείξουν.

Πως το χρήμα είναι ένας λάθος τρόπος να μετράς την επιτυχία.

Έμαθα ότι με τον καλύτερο μου φίλο μπορούμε να κάνουμε τα πάντα αλλά και τίποτα και να περνάμε εξαιρετικά.

Έμαθα πως όταν μερικές φορές είμαι θυμωμένη, έχω το δικαίωμα να είμαι θυμωμένη, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να είμαι κακή.

Έμαθα ότι η αληθινή φιλία συνεχώς εξελίσσεται, ακόμα και αν η απόσταση είναι μεγάλη. Το ίδιο συμβαίνει και με την αληθινή αγάπη.

Οτι αν κάποιος δεν σ’αγαπά με τον τρόπο που θα ήθελες να σ’αγαπά δεν σημαίνει πως δεν σ’αγαπά με όλη την καρδιά του.

Οτι η εμπειρία έχει να κάνει περισσότερο με τις διάφορες καταστάσεις που έζησες και πολύ λιγότερο με πόσα κεριά έσβησες.

Έμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σε ένα παιδί ότι τα όνειρα του είναι απραγματοποίητα. Ελάχιστα πράγματα είναι τόσο προσβλητικά και πολύ τραγικά, ειδικά αν το πιστέψει.

Έμαθα ότι η οικογένεια σου δεν θα είναι εκεί πάντα για σένα. Μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά οι άνθρωποι που δεν είναι συγγενείς σου, σε φροντίζουν και σου μαθαίνουν να εμπιστεύεσαι ξανά τους ανθρώπους. Οι οικογένειες δεν είναι βιολογικές.

Έμαθα πως άσχετα πόσο καλός είναι κάποιος φίλος, θα σε πληγώσει κάποιες φορές και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρείς.

Έμαθα πως δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρούν οι άλλοι. Κάποιες φορές πρέπει και εσύ να συγχωρείς τον εαυτό σου.

Πως άσχετα πόσο στενοχωρημένος είσαι με κάτι, ο κόσμος δεν σταματά στη λύπη σου.

Πως το παρελθόν μας και οι καταστάσεις έχουν επηρεάσει αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι γι’αυτό που έχουμε γίνει.

Πως επειδή δύο άνθρωποι μαλώνουν, δεν σημαίνει πως δεν αγαπιούνται. Αλλά και επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπιούνται.

Έμαθα ότι δεν πρέπει να καίγεσαι να μάθεις κάποιο μυστικό. Μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή για πάντα.

Έμαθα ότι δύο άνθρωποι μπορεί να βλέπουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και όμως να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Έμαθα πως δεν έχει σημασία πόσο σκληρά προσπαθείς να προστατέψεις τα παιδιά σου, θα έρθει η στιγμή που θα πληγωθούν και μαζί τους θα πληγωθείς και εσύ.

Πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπήσεις και να συνεχίσεις να αγαπάς.

Έμαθα ότι παρά τις όποιες συνέπειες, εκείνοι που είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, πηγαίνουν μακρύτερα στην ζωή.

Οτι πολλά πράγματα ξεκινούν από το μυαλό, αλλά το μυστικό είναι πάντα ο αυτοέλεγχος.

Έμαθα ότι η ζωή σου μπορεί να αλλάξει ακόμα και μέσα σε μερικές ώρες από ανθρώπους που δεν σε γνωρίζουν καν.

Πως ακόμη και όταν νομίζεις πως δεν έχεις να δώσεις, όταν ο φίλος στο ζητήσει, θα βρεις την δύναμη να δώσεις.

Έμαθα πως το να γράφεις, αλλά και να μιλάς, μπορεί να απαλύνει τον συναισθηματικό πόνο.

Έμαθα πως τα πτυχία στον τοίχο δεν σε κάνουν τον σωστό άνθρωπο.

Έμαθα ότι είναι δύσκολο να βάζεις τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο να είσαι καλός και να μην πληγώνεις τους ανθρώπους αλλά και  στο να διεκδικείς αυτό που πιστεύεις.

15/11/2017