ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ


                                                του ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

               

123 σελίδες γραμμένες απο τον συγγραφέα προς τιμήν των 100 χρόνων απο                                     την απελευθέρωση της πόλης μας και της ενσωμάτωσής της στον εθνικό κορμό.

ΜΙΑ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΥΝΕΧΗΣ, με σύντομες, κοφτές “ανάσες” είναι η μέγιστη προσφορά της λογοτεχνίας στη συνείδηση των πολιτών , όπου ο συγγραφέας είναι στη σκιά, τα γεγονότα κρίνονται μεν, αλλά περισσότερο συμφωνούνται.

   Ενα πολύ σύντομο βιογραφικό :

O Πάνος Θεοδωρίδης (1948) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε στα Γιαννιτσά, σπούδασε αρχιτεκτονική και συντήρηση μνημείων στο York της Αγγλίας..

Εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο που ίδρυσε με τον Κώστα και τον Λάκη Προγκίδη, υπηρέτησε ως αναστηλωτής και ενίοτε συνεργάτης σε εφορείες αρχαιοτήτων, σε ανασκαφές ελληνικών και ξένων αρχαιολογικών αποστολών, σε εμπορικές εταιρίες, ως σύμβουλος στην αυτοδιοίκηση, ως συντάκτης προγραμμάτων και μελετών, ως παραγωγός, ηθοποιός, παρουσιαστής και σεναρίστας σε θεάματα και ακροάματα (ραδιόφωνο, θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση), ενώ δημοσιεύει από το 1965 ποίηση και πεζογραφία, κριτικές και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και ιστολόγια, όπου είναι γνωστός ως Πετεφρής.
Συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Ταλιάνη:

 («Γη της Μακεδονίας», «Οι τέσσερις εποχές στην Ελλάδα», «Η ελιά στην Ελλάδα», «Επαγγέλματα που άντεξαν στον χρόνο», «Πάσχα στην Κέρκυρα» κ.ά.), με τον Γιάννη Μαρκόπουλο :(«Σεργιάνι στον κόσμο», «Για τον Ικαρο», «Λειτουργία του Ορφέα», «Ο ταχύτατος Λούης»).
Αρθρογράφησε στην
 «Καθημερινή της Βορείου Ελλάδος», 
στη «Μακεδονία»,
 στον «Αγγελιοφόρο» και τώρα στην
 «Ελλάδα σήμερα».

 Μετέφρασε Στράβωνα, Ψευδοσκύλακα, Αννωνα και δύο βιβλία του Νίκολας Χάμοντ, επέβλεψε οδηγούς για την Κωνσταντινούπολη, τη Βουλγαρία και την Αλβανία, έγραψε δύο θεατρικά έργα, μετέφρασε «Ορνιθες» και παρώδησε «Νεφέλες» του Αριστοφάνη.

Στο έργο του περιλαμβάνονται ποιητικές συλλογές («Το Μανιτάρι», «Στην αγκαλιά της Ντεζιρέ», «Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη», «Αραμπιέν»), μυθιστορήματα («Το Θεόπαιδο», «Το ηχομυθιστόρημα του καπετάν Αγρα», «Η δεξιά ερωμένη, Εσπανιόλα»), πεζά («Τι εφύλαγεν αυτός ο χαμαιδράκων», «Το ροκ των Μακεδόνων», «Επέτειοι ή τα πράγματα όπως θα μπορούσαν να 'χουν γίνει», «Υμνοι εναντίον γυναικών»), ενώ συμμετείχε σε δεκάδες άλλες εκδόσεις βιβλίων ( πρόλογοι, συνεργασίες) και περιοδικών («Τραμ», «Χάρτης», «Οικοτοπία», «Ελιμειακά», «Εντευκτήριο» κ.λπ.). 

Εκανε ραδιόφωνο στο ραδιοφωνικό σταθμό Μακεδονίας, στον 102 και στον 9.58, και έγραψε/παρουσίασε δεκάδες ντοκιμαντέρ για την ΕΡΤ3 (τελευταία, την «Εκατογραφία», με τον Βασίλη Κεχαγιά). Παρέδωσε μαθήματα κειμενογραφίας, ζωγραφικής και συμμετείχε σε εικαστικές εκθέσεις, έδωσε εκατοντάδες διαλέξεις επί ημίσεος του επιστητού -τουλάχιστον. 
Εχει βαθιά γνώση της Εγνατίας οδού και των νερόμυλων της Μακεδονίας.

 Εζησε σε Γιαννιτσά, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κέρκυρα, Γιόρκ, μετακόμισε συνολικά σε 40 σπίτια κι έχει χρησιμοποιήσει πολλά ψευδώνυμα. 
Τώρα δουλεύει στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, του Μανόλη Σαββίδη.
Για να δείτε όλο το βιβλίο και πολύ ωραίες φωτογραφίες.
copy paste :

http://thessaloniki.photos.vagk.gr/el/mnu-mediafiles-gr/401-blg-0011-gr.html
----------------------------------------------------------------------------------------
Νοέμβριος 1987-Νοέμβριος 2019  
32 χρόνια γνωριμίας-συνεργασίας-φιλίας-σχέσης-γάμου και συμβίωσης.

Απολογισμοί. 

Αυτό τον Οκτώβριο θα τον θυμάμαι:
1- γιατί μια τεράστια προσπάθεια απεξάρτησης από το τσιγάρο που με ταλάνιζε χρόνια , έλαβε τέλος με ένα χράστ οχι με μαχαίρι απλό μα με φαλτσέτα.
Είχε μπρος - πίσω πολλές φορές , μ άφηνε πάντα ηττημένη ,απογοητευμένη και λυπημένη για τον εαυτό μου μα πάει ξεχάστηκε.
Πρώτη φορά ακολούθησε τέτοια αίσθηση τέλειας αδιαφορίας για το γεγονός.
Τέλειας όμως .
2- γιατί επέστρεψε η Εφη στη ζωή μου.
Απλά κι όμορφα.
Σαν δροσερό αεράκι.
Μετά από είκοσι χρόνια.
Μάλιστα είκοσι.
Η αγάπη δεν αφήνει τους ανθρώπους να χαθούν.
Και η συγχώρεση επίσης.
Οταν είναι αληθινή.
3- γιατί άρχισα το δεύτερο βιβλίο μου.
Δεν ξέρω ακριβώς πώς γίνεται αυτό.
Σηκώθηκα το χάραμα άνοιξα τον υπολογιστή κι άρχισα να γράφω.
Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήταν ότι εδώ και δύο μήνες ξυπνούσα τη νύχτα και κοίταζα πολλές ώρες το σκοτάδι.
Δε σκεφτόμουν τίποτα απ αυτά που γράφω.
Σκεφτόμουν μόνο ένα πρόσωπο.
4- γιατί μούρθε ξανά έντονα η επιθυμία να φτιάξω πράγματα με τα χέρια μου.
Τρελά χρωματιστά πράγματα.
Πήρα σημειωματάριο ...όχι αυτά δεν γράφονται στον υπολογιστή ναι ναι ,αυτά σημειώνονται και σημειώνοντας τα σχεδιάζεις κιόλας.
Το τι έχω να φτιάξω αυτό το χειμώνα δεν περιγράφεται.
Θα τα φωτογραφίζω και θα σας τα δείχνω στις άλλες σελίδες μου.
Ο κόσμος μυρίζει μπαρούτι,η γη πεθαίνει μέρα με τη μέρα,η ανθρωπότητα αφανίζεται.
Ο μικρόκοσμός μας όμως είναι γεμάτος πάντα με το εγώ μας.
Αυτό που μας κρατάει στη ζωή.
Με νύχια;
Με δόντια;
Δεν έχει σημασία.
Μας κρατάει.
Α ! να φυτέψετε τους βολβούς σας αυτή την εποχή προλαβαίνετε ακόμη.

#κείμενο δημοσιευμένο και στο fb :https://www.facebook.com/natassa.fokianidou

                   

Ετσι είχα γράψει τότε.Να μην τα ξεχνάω αυτά .Να μαθαίνω απ αυτά ες αεί.Για πιο υγιεινή ζωή.

Natassa Fokianidou

24 Οκτωβρίου 2017 · · 

Αυτές οι επιστροφές!

Οι ανατρεπτικές.

Honey bee Come buzzing me I ain't seen you for so long I need to feel you I mean to reel you Like the one described to me in song Out in the woods Tall pine tree woods She gave sweet loving to me Her woodland grace Her soft embrace My face in shadow Honey bee Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night? For it ain't right, no it just ain't right You're meant to turn away from the light Night, all my lights are on I need a little one on one This useless, helpless feeling A young man should be blessed with love There's just flesh and fire below This drunken, senseless reeling Hands on my face Some silk and lace Sweet perfume kisses For me Wherever you burn I have returned You lucky lady Honey bee I have to leave you in the morning You always wanted to be free Stay with me Sweet lucky lady Don't ever leave me Honey bee Awake in cold places Cool ice and icy faces Some dead and some living Most of them doing something in between My lady in waiting Must have turned to hating me Some bitter awakening this has been The next time she calls I'm gonna let her in And if she leaves me in the morning At least we both have been relieved Now stay with me Stay with me Sweet lucky lady Don't you ever leave me Honey bee

Madrugada Honey Bee

                     ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΦΩΚΙΑΝΙΔΟΥ ΣΤΗ ΝΑΝΑ ΤΣΟΥΜΑ

Ο ήχος της γέννας και  του θανάτου.

Κάτι με κουβαλάει αλλού αυτή την εποχή.

Κάπου θέλει να με πάει ,ψάχνει  προορισμό στα τυφλά και γω ξυπνάω τη νύχτα και κοιτάω το σκοτάδι με τις ώρες.

Αλλες φορές πάλι με ρίχνει σε πηγάδι και με κοιμίζει ήσυχα αλλά όταν ξυπνάω δεν μπορώ να βγω απο κει ,σκαρφαλώνω και πέφτω ,πέφτω και  δεν υπάρχει τίποτε να με κρατήσει απο κάτω μήτε νερό μήτε χώμα.

Κανένας έρωτας ,κανένα σώμα,καμιά κουβέντα,καμία ύπαρξη  δεν μπορεί να παρηγορήσει τον άνθρωπο που τον πνίγουν οι λέξεις.

Οι λέξεις ανεβαίνουν απ το χώμα στα δάχτυλα των ποδιών ,χαράζουν παράξενους δικούς τους δρόμους στη σπονδυλική στήλη ,τρυπούν το σβέρκο ,χύνονται στο κεφάλι ,πάνε όπου θέλουν .

Θέλουν να σε κάνουν ότι θέλουν.

Ενας παρανοϊκός εραστής είναι που θέλει να σε ορίζει και ζηλεύει κάθε ανάσα σου.

Κι εσυ απλά παρατηρείς.

Αφουγκράζεσαι.

Αφήνεσαι ελεύθερα στην λυστρική τους επέλαση.

Ακούς τα βογκητά τους,τα υστερικά γέλια τους ,τις στριγκλιές τους .

Με υπομονή.

Προσφέρεις το κέλυφος σου για να τις γητέψεις,να τις ζεστάνεις,να τις γλυκάνεις να σου αφεθούν.

Δίνεις τη σάρκα σου για να νομίσουν οτι ζωντανεύουν.
Σε απογυμνώνουν.

Κι εκεί κάπου τις ξεγελάς.

Τις τιθασεύεις .

 Από επαναστάτριες γίνονται υποτελείς.

Μικραίνουν.

Τις κλείνεις στη χούφτα σου και παίζεις.

Ορίζεις  δεν σε ορίζουν.

Ξέρεις οτι έδωσες για να σου δοθούν.

Ξέρεις οτι πλήρωσες και σου παραδόθηκαν.

Τα παιχνίδια του μυαλού έχουν  κανόνες.

Γι αυτό τα βλέπει η καρδιά και χαμογελάει.