Το Κράτημα

Το Κράτημα

Να αρθρώνετε καθαρά παρακαλώ, όπως είπα εγώ τα λόγια μου και σας έδειξα
πώς ν' ακουμπούν μόλις στην γλώσσα σας οι λέξεις.

 Όμως αν το στόμα σας
έμαθε μόνο να μασάει και όχι να μιλά [όπως στους περισσότερους ανθρώπους
και σε πολλούς από τους ηθοποιούς μας], καλύτερα τα λόγια να τα πει ο διορισμένος κράχτης.
Ούτε να πριονίζετε τον αέρα με τα χέρια σας.

 Σε όλα να έχετε ένα κράτημα.
Να κρατιέστε γερά στον χείμαρρο, την τρικυμία , τον χαλασμό του πάθους σας.
Να δίνετε σε όλα αυτά μια απαλότητα.
Το πάθος βγαίνει πιο δυνατό άμα το αδυνατίζεις. 

Μου πιάνεται η ψυχή
να ακούω έναν τριχωτό ρωμαλέο τύπο περιχυμένο πούδρες να κατασπαράζει ένα πάθος.
Να το δαγκώνει με λύσσα.

 Να ξεκουφαίνει τους εξώστες όπου ποτέ δεν φτάνει κανένα νόημα,
μονάχα οι πόζες κι η βουή. 

Μου έρχεται να μαστιγώσω όλους αυτούς
που μ' έναν γελοίο οίστρο υπερπαίζουν και κάνουν τον Ηρώδη πιο Ηρώδη.
Παρακαλώ αυτά να λείψουν.


Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

                                                             

                                                                 

Ο έρωτας στα χρόνια του κορονοϊού.

Σκάσανε οι άνθρωποι .

 Ξημεροβραδιάζονταν να φλερτάρουν στα δίκτυα , πάνε οι συνευρέσεις, πάνε τα πάρτυ πάνε τα σούρε κι έλα. 

Ο έρως έγινε διαδικτυακός. 

Και καλά οι φωτογραφίες μερικές φορές , ειδικά οι ενδεδυμένες με αχλή μυστηρίου και μια τζούρα αποκάλυψης ήταν μια χαρά. 

Είχαν εγκαταστήσει οι διαχειριστές κι ένα πρόγραμμα αισθητήρων προσομοίωσης, σα γάντια με αισθητήρα που τα ακουμπάς όπου θες και νιώθεις γλυκά τις δονήσεις της θωπείας , έστω και ηλεκτρονικές.

 Άσε που τα κινούσες όπως ήθελες και οι γυναίκες έβρισκαν επιτέλους μόνες τους αυτό το άγνωστο σημείο τζι. Με τους άντρες όμως υπήρξε μεγάλη δυσκολία. 

Δυσκολεύονταν να αγγίξουν την πλάτη ή την πατούσα τους, το περίνεο ή τον ποπό τους γιατί δεν έφταναν ή το θεωρούσαν γυναικωτό να αγγιχτούνε μονάχοι.

 Ερεθίζονταν μόνο απο τις εικόνες των γυμνών γυναικών μα κι οι εικόνες πια είχαν κορεστεί.
Έτσι άρχισαν να θέλουν λόγια. 

Έρωτες.
- μ΄αγαπάς; και αν με αγαπάς , θα μ΄αγαπάς για πάντα;
τέτοιες βλακείες έλεγαν μέχρι που μπαίλτισαν οι γυναίκες να ακούνε αυτά με τα οποία βασάνιζαν επί μακρόν το αντρικό φύλο απο τότε που γεννήθηκε το είδος μας και άρχισαν να την βρίσκουν λέγοντας ψέμματα, πουλώντας παραμύθι.
Η κάθε μια είχε ολόκληρη συλλογή απο άντρες γιατί ό,τι δεν πετύχαιναν τα γυμνά βυζιά το πετύχαιναν τα λόγια.

 Και τα λόγια τα χαν στο τσεπάκι. 

Απο πάντα .
Κι όταν ο κορονοϊός τέλεψε το βίο του σε αυτήν τη γη , κι επιτράπηκε στους ανθρώπους η δια ζώσης επαφή τα δύο φύλα δεν ήξεραν πώς να σμίξουν. 

Οι γυναίκες προσποιούντο σχέση για να κρατήσουν το σεξ , οι άντρες το αντίθετο.

 Μέχρι που πέρασαν πολλά χρόνια, το είδος μεταλλάχθηκε και τα δύο φύλα σύγκλιναν για να βρούνε άκρη .

 Οι άντρες έμοιαζαν με τις γυναίκες και οι γυναίκες έμοιαζαν με κάτι άλλο πάντως όχι ακριβώς γυναίκες αλλά σαν αγοροκόριτσα σαν το ξανθό πλάσμα στο Θάνατο στη Βενετία.

 Και μόνο απο φωτογραφίες διέκρινες πια τη διαφορά των δύο φύλων.

Της αγαπημένης μου Αννας Ρωμάνου.

                                                                     

Η Νόρμα και ο Άρθουρ,
ένα φιλήσυχο μικροαστικό ζευγάρι,
δέχονται την επίσκεψη ενός αγνώστου,
του κυρίου Στιούαρτ, ο οποίος μεταφέρει ένα πακέτο.
Το πακέτο περιλαμβάνει
ένα κουτί μ' ένα πιεσόμενο κουμπί.

''Εάν πατήσετε το κουμπί,'' λέει στη Νόρμα,
''κάπου στον κόσμο,
κάποιος που δεν γνωρίζετε θα πεθάνει.
Σε ανταπόδοση, θα λάβετε 50.000 δολάρια.''

Το ζευγάρι σοκάρεται.
Στη συνέχεια όμως, διχάζεται.

''Δεν είσαι περίεργος;'' ρωτάει η Νόρμα.
''Όχι'', ανταποκρίνεται ο Άρθουρ,
''το θεωρώ ανήθικο.''

Η Νόρμα όμως είναι περίεργη.

''Και αν είναι φάρσα;''
''Ναι, αλλά κάποιος θα πεθάνει.''

''Κι αν είναι κάποιος Κινέζος αγρότης
χιλιάδες μέτρα μακριά;'' ρωτάει η Νόρμα.

''Κι αν είναι κάποιο μωρό από την Πενσιλβάνια;''
ανταπαντάει ο Άρθουρ.
''Όποιος κι αν είναι, είναι φόνος.''

''Ναι, αλλά είναι ο φόνος κάποιου που δεν γνωρίζεις.
Και η ζωή σου θα αλλάξει για πάντα.''

Όταν ο Άρθουρ λείπει στη δουλειά,
η Νόρμα δεν αντέχει στον πειρασμό:
πιέζει το κουμπί.

Τίποτα δεν συμβαίνει. Στην αρχή.
Λίγο αργότερα δέχεται ένα τηλεφώνημα.

Ο Άρθουρ, ο άντρας της.
Ένα τρομερό δυστύχημα.

Η ασφάλεια ζωής του, όμως,
της εξασφαλίζει 50.000 δολάρια

''Είπατε,
πως δεν θα τον ήξερα αυτόν που θα πέθαινε!''

λέει λίγο αργότερα με λυγμούς η Νόρμα
στον κύριο Στιούαρτ.

''Κυρία μου'', της λέει εκείνος,
''πραγματικά πιστεύετε ότι γνωρίζετε τον άντρα σας;''

Ρίτσαρντ Μάθεσον 

                                                                     

Natassa Fokianidou

4 Μαρτίου 2014 στις 8:40 π.μ. · 

Αποχαιρετισμός στο παρελθόν.

Eνας παλιός καθρέφτης.
Eτος 2005.
Οταν τραβήχτηκε η φωτογραφία είμασταν εκεί όπου μένει απο πάντα και τώρα ακόμη η Marina Tombrou.
Δηλαδή στους Χωροεπισκόπους Κέρκυρας.
Eίναι αγορασμένος απο την Efi Giosma στη Θεσσαλονίκη.
Το 1997.
Μέσα στον καθρέφτη καθρεφτίζεται απο τον απέναντι τοίχο η φωτογραφία της αγαπημένης μου Dimitra Lazaridou Fotografia.
Τα καπέλα είναι αγορασμένα απο την Μονεμβασία.
Το ύφασμα που κρέμασα πάνω στον καθρέφτη είναι η κουρτίνα που είχε η γιαγιά μου νιόπαντρη στο υπνοδωμάτιό της.
Η γιαγιά ήταν γεννημένη το 1907 στην Κωνσταντινούπολη
και παντρεύτηκε στα 25 της .
Περι το 1932 δηλαδή.
Πίσω απο τον καθρέφτη είναι κρεμασμένο ενα καδραρισμένο μαξιλάρι του 1953.
Αυτό που είμαι ακουμπισμένη στη διπλανή φωτογραφία.
Ημερών 50.
Το 1955 δηλαδή Μάη μήνα σ ενα τουρκόσπιτο στη Σαλονίκη οδος Μακεδονίας 47.

Συζητούσαμε με τη Daphne Tzianopoulou αν είναι καλό να κρατάμε δεσμούς με το παρελθόν.
Μου έλεγε πως ο,τι κάνει τον κύκλο του στη ζωή μας πρέπει να το αποχαιρετάμε δια παντός και να πηγαίνουμε για άλλα.
Πάω για άλλα Δάφνη.
Αλλά μερικά είναι δύσκολο να τ αποχωριστείς να πάρει η ευχή να πάρει.
Πρέπει όμως...
Πόσο ν αφήσεις άλλωστε ένα φαγητό στο στομάχι?
κινδυνεύεις κι εσυ ο ίδιος απο σήψη απο ενα σημείο και μετά.
Σας εύχομαι καλή Σαρακοστή.

                                                 

Το κάδρο

Φτιάξε ένα κάδρο να χωράει τα πάντα.

Τα δικά σου πάντα.

Όλα εκείνα που θα έχεις επιλέξει εσύ.

Μη συμβιβαστείς με τίποτε λιγότερο

από τα πάντα σου,

μη δεχτείς τίποτε περισσότερο

από αυτά.

Να ξέρεις,

φτιάχνονται κόσμοι ολόκληροι

με 5 ανθρώπους,

2 έρωτες,

7 όνειρα,

3 βόλτες,

4 χαμόγελα

κι 6 αναμνήσεις

αν αυτά είναι που στ' αλήθεια λαχταράς.

Οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν απωθημένο.

Οτιδήποτε περισσότερο δε θα ήσουν εσύ.

Ελένη Πράντζου

                                                                                           

Natassa Fokianidou

1 Μαρτίου 2018 στις 12:23 π.μ. · 

Γύψινες νιφάδες.

Γέμισε ο κόσμος κι ο ντουνιάς μαρτάκια και χιονισμένα τοπία.
Η κυρία Τράμπ συνεχίζει ν αγαπάει το λευκό χρώμα .
Στη Βόρεια Ελλάδα αποφάσισε ν αρχίσει ο χειμώνας.
Θα οφείλουμε πετρέλαιο,αέριο και ρεύμα μέχρι τον χειμώνα του 19.
Δύο μήνες τώρα κλεισμένη στο σπίτι απόκτησα δεξιότητες ακροβάτισσας .
Κρατάω με το στόμα και το δεξί χέρι τις δύσκολες καταστάσεις όπως το βάζο του καφέ.
Χάνω στροφές όταν ντύνομαι και εκνευρίζομαι που δεν μπορώ πια κατα την συνήθεια μιας ζωής να κάνω σαράντα πράγματα ταυτόχρονα.
Κάτι θέλει να μου πει να με διδάξει λέει .
Κουραφέξαλα λέω εγώ.
Προχθές ο ορθοπεδικός έβγαλε εναν τροχό και με δαιμόνιο χαμόγελο έκοψε τον γύψο .
Στην αρχή κοίταζα.
Μετά γύρισα απ την άλλη και κοίταζα απ το παράθυρο.
Εξω χιόνιζε .
Οταν ξαναγύρισα να δώ η μαύρη μπλούζα μου και το κοστούμι του ήταν χιονισμένα απο θρυμματισμένες γάζες και γύψινες νιφάδες.
Θυμήθηκα ενα ποίημα του Σουλιώτη .

«Ψηλά και πάνω στο παλιό το χιόνι
έπεσε το πρώτο φρέσικο χιονάκι
κατάξερο σαν κονφετί, σούσλικ
στην παλιά τη γλώσσα. 

Το σκάψαν
και μέσα στο σκαμμένο βάλαν στρώμα
και πάνω στο στρώμα την αγάπη τους,
αντικρισμένοι στα γόνατα,
λευκόασπρα πρόσωπα στο βουνό,
κι ασημένιες ανταύγειες της αγάπης που έπιασαν,
ο ένας τη φώτιζε εκείνην κι εκείνη τον δικό της,
ένας νέος και μια νέα,
όπως τους ψάλλει το βαλκανικό τραγούδι,
πάνω στο μισοχωμένο στρώμα,
πάνω στο περσινό σκαμμένο χιόνι,
που είχε πέσει πριν από το πρώτο φετεινό,
με λόγια κι αξιώσεις για αιωνιότητα
στην κορυφή του άσπιλου βουνού»

Μετά γλιστρώντας βγήκα στην παγωνιά .
Πήρα ταξί .
Επιασα νοερά το ζεστό χέρι σου.
Συνέχιζα νάμαι παγωμένη.