Εκθέσεις,εξομολογήσεις ,απολογισμοί:
Το τέλος της χρονιάς και ο δικός μου ανεμοδείκτης.

Θέλω δε θέλω συμβαίνει.
Αρχίζει απαλά μαλακά στην αρχή μέσα μου.
Με γυρνάει πίσω και στην προηγούμενη και στην προ προηγούμενη χρονιά.
Ακόμη και στην προηγούμενη δεκαετία αν τον φορτσάρω με τις σκέψεις μου.
Τότε παίρνει ο τρελός κατήφορο και δεν έχει σταματημό μέχρι ν αποκοιμηθώ κουρασμένη.
Ερχονται υγρές οι σκέψεις και ξεπλένουν το μέσα μου κι αυτός μετά τις στεγνώνει .

Τις σιδερώνει στα συρταρωτά μου.
Τις καταγράφει και τις τακτοποιεί.
Μερικές φορές χωρίς έλεος.
Μερικές φορές με χάδια.
Μ αρέσει αυτό το ξεκαθάρισμα.
Φέτος έχει πολλά να κάνει.
Εχει να τακτοποιήσει:
Δύο ανακαινίσεις.
Δύο μετακομίσεις.
Τέσσερις ιώσεις με τις παρελκόμενες γαστρεντερίτιδες ,τραχειοβροχίτιδες και ουρολοιμώξεις.
Μια βαρβάτη διαρροή νερού.
Μια αναίμακτη κλοπή.
11000 χιλιόμετρα συνολικά οδικώς και αεροπορικώς.
Απειρες διδακτικές ώρες.
Σχεδόν 40 νέες μαθήτριες και μαθητές.
Εχει να ταξινομήσει μερικές δεκάδες απο νέους φίλους εδω μέσα κι εκεί εξω.
Ταυτόχρονα έχει να αποτελειώσει τα απομεινάρια όσων ξε ερωτεύτηκα .
Φέτος είδα την πρώτη μου ρυτίδα στο μάγουλο στη δεξιά μεριά του προσώπου μου
.Είναι σαν μικρή μαχαιριά απο φαλτσέτα .
Οπως οταν σε κόβει το γυαλί .

Οταν γελάω ζαρώνει σα να με κοροϊδεύει.
Αναμένω τις επόμενες με παρρησία .
Φέτος κατάλαβα οτι οσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο δυναμώνει μέσα μου η δύναμη να εκτίθεμαι.
Λειτουργεί προκλητικά και μόλις διστάζω μου δίνει μια σκουντιά και με βγάζει κυριολεκτικά στο "κλαρί".
Και το κατα ευχαριστιέμαι.
Φέτος όμως μου συνέβει και κάτι που το περίμενα καιρό.
Με καρτερικότητα και υπομονή.
Ενοιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει πραγματική αγάπη .
Δεν μιλώ για την αγάπη που όλοι αισθανόμαστε για τα παιδιά μας που είναι εκει στο βάθος μας οτι και να γίνει.
Μιλώ για την αγάπη που εχει το χρώμα της μόνιμης λαχτάρας να είσαι κοντά σ εναν άνθρωπο, να του μιλάς και να σου μιλάει.
Να τον κοιτάς και να σε κοιτάει.
Να του εκμυστηρεύεσαι απελευθερωμένα ΤΑ ΠΑΝΤΑ και να ξέρεις οτι δεν θα κάνει δεύτερη σκέψη .
Να είναι εκεί για σένα κι εσυ γι αυτόν.
Με απόλυτη εμπιστοσύνη .
Κάθε λέξη του, κάθε σκέψη του

 ναναι βάλσαμο ,χαρά ζωής ,πηγή έμπνευσης,κάθε συμβουλή του χρυσάφι.
Κάθε χαμόγελό του ευλογία.
Και μου συνέβει με δύο ανθρώπους .
Εναν άντρα και μια γυναίκα.
Που ήταν απο παλιά στην ζωή μου.
Μα που ωστόσο σιγά σιγά αναδίπλωσαν όλο το μεγαλείο της καρδιάς τους.
Μου το χάρισαν.
Συνεχίζουν να μου το χαρίζουν.
Κι εγω με τη σειρά μου σ αυτούς.
Μ έκαναν καλύτερο άνθρωπο.
Με κράτησαν όρθια σε πολύ δύσκολες στιγμές χωρίς να ζητήσουν ποτέ το παραμικρό.
Νομίζω οτι παρ όλες τις αναποδιές, παρ όλο το οικονομικό ζόρισμα,τις στενοχώριες και τις αρρώστιες αυτό ηταν για μένα θείο δώρο.
Ευγνωμονώ την τύχη που μου τους έφερε.
Εύχομαι σε όλους σας να συναντήσετε έστω και έναν τέτοιο άνθρωπο.
Εύχομαι να ανοίξει ο δρόμος της ζωής σας και νάρθει κοντά σας το γρηγορότερο.
Πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη.
Σας εύχομαι όλους καλές γιορτινές μέρες.

https://www.facebook.com/natassa.fokianidou 24/12/2017

 

Τι όμορφα αναιρεί με το ποιημα του καθε τακτική και στρατηγική μιλώντας με τόση ειλικρίνεια!
Πόσο συνειδητοποιημένος  πρεπει ναναι κανείς για να μπορεί να ταυτίζει την στρατηγική και την τακτική του με την απόλυτη αλήθεια του εαυτού του!Πόσο αφοπλιστικός και αυθόρμητος!

                                           

 «Τακτική και Στρατηγική»

 Η τακτική μου είναι
να σε κοιτώ
να σε μαθαίνω όπως είσαι
να σ’ αγαπώ όπως είσαι

η τακτική μου είναι
να σου μιλώ
και να σ’ ακούω

να χτίζω με τις λέξεις
γέφυρες απόρθητες

η τακτική μου είναι
να παραμείνω στη μνήμη σου

δεν ξέρω με τι τρόπο
ούτε με ποια αφορμή
να παραμείνω πάντως μαζί σου

η τακτική μου είναι
να είμαι ειλικρινής
και να πιστεύω το ίδιο για σένα
και να μην πουλάμε παραμύθια
ο ένας στον άλλο

ούτως ώστε ανάμεσά μας

να μην υπάρχει τείχος
ή άβυσσος

η στρατηγική μου,
ωστόσο
είναι πιο σοβαρή
και πιο απλή

η στρατηγική μου είναι
μια απ’ αυτές τις μέρες
δεν ξέρω με τι τρόπο
ούτε με ποια αφορμή

επιτέλους, να μ’ έχεις ανάγκη.

Μετάφραση: Άρτεμις Μιχαηλίδου

Ο Mario Benedetti (Μάριο Μπενεντέτι) γεννήθηκε στις 4 Σεπτέμβρη του 1920 στην Ουρουγουάη. Δημοσιογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, πεζογράφος και μελετητής της Λατινοαμερικάνικης Λογοτεχνίας, έζησε από κοντά όλα τα συνταρακτικά γεγονότα της χώρας του, ταυτίστηκε μ' αυτά, στρατεύτηκε και έβαλε σα στόχο της τέχνης του τη σύνδεση του έργου του με τη ζωή, την πραγματικότητα.Εγινε παγκόσμια γνωστός, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μα πάνω απ' όλα έμεινε στη μνήμη μας σαν ο ευαίσθητος ανήσυχος καλλιτέχνης που συνέδεσε τη θεωρία με την πράξη με ιδανικό τρόπο.Πέθανε το Μάη 2009 στο Μοντεβιντέο της Ουρουγουάης.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώνταςκι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται, στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ’ τα πράγματα,ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις,

επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.

Κι άμα κλαις μου αρέσεις, απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.

Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:

Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή τη δικιά σου που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων και που λάμπει σαν αστραπή.

Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου, η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.

Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.

Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.

Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο

– μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

 Πάμπλο Νερούδα

                                                    Το ανέκδοτο
 
Ένας ψυχολόγος στη διάρκεια ενός σεμιναρίου αυτοβελτίωσης, έκανε ένα διάλειμμα λέγοντας ένα πολύ έξυπνο ανέκδοτο.

Όλοι στο ακροατήριο ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Συνέχισε λέγοντας ξανά το ίδιο ανέκδοτο. Λιγότεροι γέλασαν. Το είπε ξανά και ξανά μέχρι που δεν γέλασε κανένας.

 Χαμογέλασε και είπε:

"Δεν μπορείς να γελάς με το ίδιο αστείο συνέχεια. Tότε πώς μπορείς να κλαις με το ίδιο πράγμα συνέχεια;"

Αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα.
 Aldo Carotenuto 
«Τα Όρια της Αγάπης και του Πόνου στην Ψυχή της γυναίκας»
 Εκδ. "Ίταμος"

 H κατάσταση της μόνιμης ανάγκης, το αίσθημα της έλλειψης που μας ωθεί στην αναζήτηση του άλλου για την αποκατάσταση της ολότητας, αντιπροσωπεύει για τον άνθρωπο μια συνεχή υπόσχεση για διαφοροποίηση και αλλαγή. Όλοι όσοι έχουν την τύχη να ερωτευτούν, συνειδητοποιούν τη μεταμόρφωση που έχει συντελεστεί όταν βγουν από τη συγκεκριμένη ερωτική εμπειρία, ενώ όσο διαρκεί απλώς τη διαισθάνονται.

Πρέπει να πούμε όμως ότι χρειάζεται και λίγο θάρρος, γιατί η υπόσχεση για πλήρωση κρύβει και τον κίνδυνο της αποτυχίας. Μπορεί τη δεδομένη στιγμή να προκύψει κάτι που θα παρεμποδίσει τη μεταμόρφωσή μου και τότε ο άλλος, από «ζωντανή υπόσχεση» γίνεται ζωντανή μαρτυρία της αδυναμίας μου να μεταμορφωθώ. Αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό σημείο, γιατί η διάψευση της στιγμιαίας, έστω, ελπίδας για αλλαγή, είναι βαριά κληρονομιά. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να αντέχουμε τη στέρηση.

Πιστεύω πως η αποδοχή της έλλειψης είναι ένα άλλο δομικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όλη μας η ζωή είναι ένας αγώνας για να συλλάβουμε εκείνο το κάτι που μας διαφεύγει και για να μπορέσουμε να αγωνιστούμε πρέπει να μάθουμε να κουβαλάμε στις πλάτες μας το βάρος της απουσίας του άλλου.

Πιστεύω πως καμιά θεραπεία, καμιά εμπειρία δεν βοηθάει να απαλλαγούμε από το βάρος του κενού που ο έρωτας υπόσχεται να γεμίσει. Όταν πιστέψουμε ότι το κενό έχει απαλειφθεί, το πιο πιθανό είναι ότι ξεγελούμε τον εαυτό μας.

Πραγματικά, όσο κι αν ο άλλος ανταποκρίνεται στην επιθυμία μας, η ανάγκη για ολότητα είναι τόσο μεγάλη που τίποτε δεν μπορεί να την ικανοποιήσει πραγματικά. Το πεπρωμένο πάνω στο οποίο δομείται η ζωή μας, είναι να μάθουμε να υπομένουμε τη στέρηση και την απογοήτευση για τον άνθρωπο που έχουμε κοντά μας. Όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν αντιπροσωπεύει ή έχει αντιπροσωπεύσει για μας, εκφράζει μια απουσία.

Αν η επιθυμία είναι εξ ορισμού ανικανοποίητη, όταν αγαπούμε ξανανιώθουμε έντονα το αίσθημα της μοναξιάς. Μέσα μας υπάρχει μια τάση προς την ολότητα, προς την τελειότητα, σε σημείο που για κάποιους ανθρώπους, για τους μυστικιστές λόγου χάρη, η ιδανική αγάπη στρέφεται προς το Θεό και όχι προς τα επίγεια πλάσματα. Με λύπη φτάνουμε σε τέτοια συμπεράσματα, γιατί είναι σαφές ότι μοιραία προσπαθούμε να έχουμε αυταπάτες. Εκ των πραγμάτων όμως η ερωτική διάσταση είναι μια εμπειρία απουσίας και η απουσία συνδέεται με τη νοσταλγία.

Νομίζω ότι η νοσταλγία και το αίσθημα απουσίας του άλλου συμπίπτουν με το νόημα της ζωή μας. Είναι σαν να νιώθουμε διαρκώς ανικανοποίητοι, ανεξάρτητα από το τι έχουμε επιτύχει. Ενώ αυτό που μας κινητοποιεί είναι το αίσθημα του απεριόριστου, εκείνα που αποκτάμε είναι πεπερασμένα κι έτσι, ακόμη και τη στιγμή που κοιταζόμαστε στα μάτια με τον άνθρωπο που αγαπούμε, διαβάζουμε στα βλέμματά μας τη νοσταλγία.

Όταν δεν μπορούμε να δεχτούμε την απουσία του άλλου, τότε ενεργοποιείται η φαντασία μας. Αρχίζουμε να νιώθουμε την ανθρώπινη διάστασή μας, βλέπουμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε εντελώς καινούργια πράγματα που δεν θα είχαμε υποψιαστεί καν ότι υπήρχαν, αν είχαμε μείνει με την αυταπάτη ότι η ανάγκη είχε εκπληρωθεί.

Να γιατί οι ερωτικές σχέσεις είναι τόσο επώδυνες. Να γιατί δεν υπάρχει σχέση που να μην μας εμποδίζει να νιώσουμε ότι μπορούμε να ωριμάζουμε και δεν υπάρχει ερωτική σχέση που να μην είναι φορτισμένη με πόνο.

Ακόμη κι όταν νομίζουμε πως είμαστε ικανοποιημένοι, κατά βάθος ξέρουμε πως αυτό είναι αυταπάτη. Κάτι υπάρχει που διαψεύδει τις προσδοκίες μας, νιώθουμε αόριστα ότι η απατηλή εκείνη ικανοποίηση μας εμποδίζει να μεγαλώσουμε πραγματικά. Ο έρωτας που προσφέρουμε και ο έρωτας που αρνούμαστε είναι επώδυνη όσο και γόνιμη πηγή δυσαρέσκειας.

Η ιδανική κατάσταση για να καταλάβουμε καλύτερα έναν άνθρωπο, να γνωρίσουμε βαθύτερα την ψυχολογία του, δεν είναι τόσο το πώς αντιδρά σε ακραίες καταστάσεις έντασης και άγχους που συντελούν στο να «πέσουν οι μάσκες», όσο το πώς δέχεται το γεγονός ότι ο έρωτας τον καθιστά τρωτό.

Κάθε φορά που παρασυρόμαστε σοβαρά σε μια βαθιά σχέση, γευόμαστε το δίχως άλλο τη μοναξιά και διαβλέπουμε πως η μόνη σωτηρία μας είναι μια περαιτέρω ψυχική εξέλιξη που οδηγεί ακριβώς στην ψυχική ανεξαρτησία.

Που όσο κι αν η τελευταία είναι επιθυμητή, έχει πολύ υψηλό τίμημα, αφού προϋποθέτει την απώλεια κάθε αυταπάτης για την ίδια τη σχέση. Όταν φτάσει κανείς σ’ αυτήν τη μορφή ωριμότητας, ξέρει ότι δεν πρέπει να περιμένει τίποτε πλέον από τους άλλους.

Όταν, ενήλικες πλέον, κάνουμε το «γύρο του κόσμου» για να ξαναβρούμε την καρδιά μας και να δώσουμε περιεχόμενο στην ψυχική μας ζωή, αυτό που μας περιμένει δεν είναι η Εδέμ, αλλά οι αντιφάσεις και οι δυσκολίες της επίγειας ζωής.

Θα έλεγα ότι μ’ αυτήν την ψυχολογική άσκηση προσεγγίζουμε το «παράδοξο», την ικανότητα να καταλάβουμε πράγματα που πριν μας ήταν αδιανόητα. Πρόκειται για μια οριακή κατάσταση όπου ο κόσμος γίνεται πιο διάφανος.

Γι’ αυτό οι σοφοί προς το τέλος της ζωής τους αποτραβιούνται στη μοναξιά. Δεν έχει όμως νόημα να αποτραβηχτούμε στα βουνά, αν δεν έχουμε περάσει πρώτα από τα παράδοξα και τις αντιφάσεις αυτού του κόσμου.

Το σημαντικό στη διάρκεια του ταξιδιού είναι ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνουμε να δώσουμε νόημα σε όλα αυτά, μέσα από έναν ευανάγνωστο κώδικα και μια κατανοητή γλώσσα. Τότε το «παράδοξο» γίνεται κυρίαρχος παράγοντας και φορέας της ίδιας της ζωής."

''O απόλυτος έλεγχος πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα δεν είναι ούτε εφικτός ούτε επιθυμητός"

O απόλυτος έλεγχος πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα δεν είναι ούτε εφικτός ούτε επιθυμητός. Και είναι πάντα καταστροφικός.

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους που αφορούν την αγάπη θέλει δύο ανθρώπους που αγαπιούνται αληθινά να είναι συνέχεια μαζί, να ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι, να έχουν τους ίδιους στόχους και τα ίδια ενδιαφέροντα, οι ζωές τους είναι αιώνια συνυφασμένες και η κάθε στιγμή του ενός μακριά από τον άλλο να μοιάζει με αιωνιότητα.

Ακόμα κι αν αυτό ήταν δυνατό, εμένα μου φαίνεται τρομερά ανιαρό.

Είναι πολύ φυσικό να θέλουμε να μοιραζόμαστε πράγματα ή τη ζωή μας με το/τη σύντροφο μας, να θέλουμε να νιώθουμε δεμένοι και προστατευμένοι.

Αυτό γίνεται πρόβλημα μόνο όταν η αγάπη μετατρέπεται σε πλήρη και αποκλειστική απασχόληση.

Όσοι επικεντρώνουν την αγάπη τους σε ένα μόνο πρόσωπο έχουν πρόβλημα σχέσεων γενικά.

Θα έπρεπε να είναι ανακούφιση μάλλον παρά απειλή το να ανακαλύπτουμε πως εκείνοι που αγαπάμε έχουν την ικανότητα να αγαπούν κι άλλους ανθρώπους και να αγαπιούνται.

Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που έχουν ενδιαφέροντα πέρα από εμάς, που είναι αυτάρκεις και αυτοδύναμοι.

Είμαστε πραγματικά ικανοί να αγαπάμε πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μειώνεται εκείνο που έχουμε να δώσουμε.

Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερες εμπειρίες αγάπης έχουμε, είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν, τόσο περισσότερα κομίζουμε στην προσωπική μας σχέση.

H αγάπη δεν ξεθωριάζει όταν μοιράζεται μάλλον γίνεται πιο φωτεινή, και σίγουρα βελτιώνεται με την πείρα.

Leo Buscaglia - Γεννημένοι να αγαπάμε, εκδ. Λιβάνη