Facebook 2017 
Αρχική σελίδα αριστερά στη μπάρα γράφει
 ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ

Ο μοιρασμένος ύπνος

Γράφει η  Χαρά Κουλοπούλου01/07/2017 

Έναν ύπνο μοιρασμένο, αυτό ζητάω.

Δύο σώματα το ένα δίπλα στο άλλο.

Να νιώθω την παρουσία σου, πλάι μου.

Να ακούω την αναπνοή σου, να νιώθω το χέρι σου να ακουμπά πάνω μου απαλλαγμένο από δυνάμεις.

Να νιώθω το σώμα και το πνεύμα σου να ηρεμούν.

~

Βλέπω τη στάση σου, τα στοιχεία που συνθέτουν το ποιος είσαι.

Κοιμάμαι δίπλα σου πιο ήρεμη γιατί ξέρω ότι είσαι εδώ.

Ο ύπνος. Ο μοιρασμένος ύπνος, έχει άλλη αξία. Περικλείει το κοινό...

Τα κρύα πόδια μου που ακουμπούν στα δικά σου και συ τα αγκαλιάζεις για να ζεσταθούν.

Τα δάχτυλά μου που περνούν στα μαλλιά σου για να σε νανουρίσω. Για να σου δείξω τρυφερά πως σ’ αγαπώ.

Οι μύτες μας που ακουμπούν στο σκοτάδι και απελευθερώνουν χαμόγελα και γέλια.

Τα φιλιά για καληνύχτα. Φιλιά πιο γλυκά, πιο μελαγχολικά λες και αποχωρίζεσαι τον άλλο για πάντα.

Κι ύστερα... τα πρωινά. Γιατί ο μοιρασμένος ύπνος φέρνει αυτά τα υπέροχα πρωινά. Που το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είσαι εσύ. Να τεντώνεσαι, να χουζουρεύεις, να ανοίγεις διστακτικά τα μάτια. Να με παίρνεις αγκαλιά, να μου λες καλημέρα.

Ο μοιρασμένος ύπνος.

Η καληνύχτα.

Τα πρωινά.

Η καλημέρα.

Έχουν άλλη αξία.

~

Όταν είσαι γαλήνιος δίπλα μου. Όταν όλες σου οι άμυνες κι οι στρατηγικές είναι ακουμπισμένες στο κομοδίνο. Όταν το επιβλητικό βλέμμα σου παύει να έχει επιρροή πάνω μου. Όταν τα χέρια σου χάνουν την ορμή που με μαγνητίζει.

Όταν είσαι απλά ένα κουρασμένο πλάσμα δίπλα μου. Που αποζητά ανάπαυση κι ασφάλεια. Όταν κουρνιάζεις κι αγκαλιάζεις σα μικρό παιδί το μαξιλάρι σου.

Όταν με κρατάς συνειδητά σφιχτά στο σκοτάδι πριν αποκοιμηθούμε. Όταν ασυνείδητα τα σώματά μας ψάχνουν το ένα το άλλο και αγγίζονται έστω και λίγο όποια θέση κι αν έχουμε.

Ο μοιρασμένος ύπνος. Το μοιρασμένο κρεβάτι. Τα μοιρασμένα όνειρα.

Όταν διεκδικείς τη μεριά σου κι όταν την παραχωρείς. Όταν με σκεπάζεις προστατευτικά και όταν μου χαϊδεύεις τρυφερά την πλάτη, τα μαλλιά.

Έχεις κατακτήσει πολλά όταν κατακτήσεις έναν μοιρασμένο ύπνο. Σου έχουν παραχωρήσει είσοδο σε έναν άλλο κόσμο.

Επιτρέπεις στον άλλο να δει έναν άλλο σου εαυτό. Λιγότερο φτιασιδωμένο, προσποιητό και τυπικό. Το ροχαλητό, το χασμουρητό, τα πρησμένα μάτια, το τέντωμα. Ανθρώπινα χαρακτηριστικά που δεν απορρέουν από λογοτεχνικές και ρομαντικές περιγραφές ενός έρωτα.

Ο μοιρασμένος ύπνος έχει μεγαλύτερη δύναμη από μια έντονα ερωτική συνεύρεση.

«Να ξαπλώνεις με μια γυναίκα και να κοιμάσαι μαζί της, να δύο πάθη όχι μόνον διαφορετικά αλλά και αντιφατικά σχεδόν. Ο έρωτας δεν εκδηλώνεται με το να κάνεις έρωτα (αυτή η επιθυμία ταιριάζει σε αναρίθμητο πλήθος γυναικών) αλλά με την επιθυμία του μοιρασμένου ύπνου (αυτή η επιθυμία δεν αφορά παρά Μία και μόνη γυναίκα)».  

Μίλαν Κούντερα

Για την ευτυχία

Τι σημαίνει ευτυχία; Πότε είμαστε ευτυχισμένοι; Ίσως είναι πιο εύκολο να ορίσουμε την κατάσταση της ευτυχίας ως τις στιγμές που δεν είμαστε δυστυχισμένοι. Τι προκαλεί όμως τη δυστυχία; Ένα και μόνο πράγμα πιστεύω και πλέον είμαι βέβαιος! Οι σκέψεις μας.

Το ξέρω πως διαφωνείς, αλλά πιστεύω πως μπορώ να σου αλλάξω την άποψη. Οι σκέψεις μας έχουν πάντα δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι προς τα πίσω, στο παρελθόν. Η δεύτερη είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση, στο μέλλον. Πολλές φορές σκεφτόμαστε πράγματα όμορφα, είτε που ζήσαμε, είτε που πιστεύουμε πως θα ζήσουμε. Και είναι όμορφη η αίσθησή τους.

Τις περισσότερες φορές όμως, σκεφτόμαστε πράγματα που ζήσαμε και μας άφησαν άσχημη γεύση, μας στιγμάτισαν, μας πόνεσαν. Αναπαράγουμε άσχημες αναμνήσεις. Τις επαναφέρουμε στο παρόν μέσα από μια απλή σκέψη και τις ξανά ‘ζούμε’. Πολλές φορές πάλι σκεφτόμαστε πράγματα που περιμένουμε να έρθουν, τα οποία φοβόμαστε, μας προκαλούν άγχος. Πλάθουμε σενάρια για το μέλλον και από τη μία σκέψη πηδάμε στην επόμενη και φτάνουμε στην καταστροφή, μέχρι που συνειδητοποιούμε πως ήταν απλά μια σκέψη.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους βυθισμένοι σε σκέψεις. Αρνητικές κατά κύριο λόγο. Θέτουν ένα στόχο, ο οποίος τους κυριεύει, πιστεύοντας πως όταν τον πετύχουνε θα είναι ευτυχισμένοι και τη στιγμή της επιτυχίας, προχωράνε στον επόμενο στόχο.

Η αλήθεια είναι μία όμως και είναι πολύ ξεκάθαρη. Το παρελθόν πέρασε, έφυγε. Το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Επομένως και οι δύο αυτές έννοιες είναι μη πραγματικές. Δεν υπάρχουν. Το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι το τώρα. Το σήμερα. Το εδώ. Το παρελθόν είναι το τώρα του χθες και το μέλλον το τώρα του αύριο. Και τα δύο όμως είναι στο ίδιο σημείο. Στο τώρα.

Τα προβλήματα μας πηγάζουν από ένα και μόνο πράγμα λοιπόν. Από το ζωηρό μυαλό μας. Όταν συναντάμε μία κατάσταση την οποία θεωρούμε δύσκολη έχουμε δύο και μόνο επιλογές. Να την αποδεχτούμε, να την αντιμετωπίσουμε και να την αλλάξουμε ή να φύγουμε από αυτή αν γίνεται. Δεν είναι εύκολο το ξέρω, αλλά είναι οι μόνες επιλογές που έχουμε.

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως κατέληξες να είσαι αυτός που είσαι; Πιστεύεις πως οι όμορφες στιγμές είναι αυτές που σε διαμόρφωσαν σαν προσωπικότητα; Όχι. Οι άσχημες είναι αυτές που μας κάνουν πιο δυνατούς, που μας δίνουν γερά μαθήματα για να προχωρήσουμε στο μέλλον. Είμαστε οι αποτυχίες μας. Γινόμαστε καλύτεροι μέσα από αυτές. Μένει να μάθουμε να τις δεχόμαστε και να τις αποδεχόμαστε. Και να προχωράμε.

Η ευτυχία είναι επιλογή λοιπόν. Μπορούμε να ξεκινήσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι από σήμερα, εδώ και τώρα, αρκεί να το θελήσουμε και να το πιστέψουμε. Αρκεί να βάλουμε στην άκρη τον ζωηρό μας νου. Αρκεί να γίνουμε παρατηρητές του. Να μάθουμε να τον ελέγχουμε. Να μην είμαστε οι σκέψεις μας. Να μην είμαστε οι δεξιότητές μας. Να μην είμαστε οι στόχοι μας. Να μην είμαστε οι επιτυχίες μας. Να μην είμαστε η εικόνα μας. Να μην είμαστε το εγώ μας. Να μην είμαστε ούτε οι αποτυχίες μας. Απλά να είμαστε.

[Ο συντάκτης επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος. Τον ευχαριστώ πολύ για το κείμενό του.]

https://to23ogramma.wordpress.com

 εξομολογήσεις

Η σχέση μου με τον κόσμο υπήρξε απ τα μηδέν χρόνια μου συνυφασμένη με τα στοιχειά της φύσης και  τον προφορικό λόγο. Στο σπίτι που γεννήθηκα περίσσευαν τα αγγίγματα, τα λόγια, τα τραγούδια  και  τα παραμύθια. Οι μυρωδιές, οι αφές ,οι εικόνες και τα χρώματα ήρθαν μετά.. Απ όσο πίσω μπορώ να πάω πίσω ,ακούω πρώτα μουρμουρητά, επιφωνήματα, γέλια και μετά θυμάμαι  τις αφές. Το γάλα και η ζάχαρη είναι τρίτα στη σειρά. Η βρεφική μου πείνα χόρταινε πρώτα με τα τραγούδια και τα λογάκια μέχρι να ζεσταθεί το γάλα στην γκαζιέρα. Τα πρωινά στη Θεσσαλονίκη συνεχίζουν ακόμη και σήμερα νάναι τον χειμώνα πολύ κρύα. Γεμάτα υγρασία που περονιάζει. Το παλιό τούρκικο σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα είχε μόνο μια σόμπα στο κεντρικό μεγάλο σαλόνι που αργούσε να ζεστάνει τον χώρο.Η μάνα μου με κουβαλούσε  στην αγκαλιά της γιαγιάς μες  τα χαράματα, μ έβαζε στον κόρφο της για να με κρατήσει ζεστή και πήγαινε στην παγωμένη κουζίνα να ετοιμάσει το μπιμπερό τρέμοντας απ το κρύο. Κι η γιαγιά με σιγοτραγουδούσε για να παρηγορήσει το κλάμα μου.Η μυρωδιά του κόρφου της ,η σχισμή του στήθους της κι ο κραδασμός της καρδιάς της απ το νανούρισμα είναι η πιο πρώτη ,η πιο μακρινή αχνή μου ανάμνηση από άνθρωπο ,ήχο και σπίτι. Στα εξήντα δύο μου τίποτε άλλο δεν κατόρθωσε να με καθησυχάσει περισσότερο απ αυτό. Από τότε που την έχασα ,τις στιγμές  της όποιας πίκρας η αγωνίας μου, θέλω πάντα κάτι ζεστό να με κουκουλώνει και το εσωτερικό μου μαγνητόφωνο επαναλαμβάνει εκείνο τον ήχο. Την ίδια δόνηση. Σαν ένα να μικρό μουσικό κουτί στη μέση απ το στήθος που το κουρδίζω ξανά και ξανά, όποτε  ο βίος γίνεται αβάσταχτος κι αφιλόξενος. Μετά όλα μαλακώνουν. Μπορεί να μην εξαφανίζονται, αλλά οι φλέβες μου ζεσταίνονται ,η καρδιά μου αποκτά τσόφλι και κρατάει μέσα της τον κρόκο και το  ασπράδι σε θερμοκρασίες που αντιστέκονται τον θάνατο. Αυτός είναι ο κώδικας ,το δικό μου ΩΜ ,η πυξίδα μου ανάμεσα στ άστρα και στους ανθρώπους.

Μέχρι το νηπιαγωγείο δεν υπάρχουν μέσα μου εικόνες από βιβλία ,τετράδια, μολύβια η ανθρώπους που να ασχολούνται μ αυτά. Η επαφή μου με τον κόσμο που γράφει και διαβάζει ήταν πάντα δύσκολη. Ηθελα διερμηνείς και συμμάχους, χέρι βοήθειας για να καταλάβω τα τι και τα πως .Γι αυτό λάτρευα τους δασκάλους που με οδηγούσαν σ αυτό το δρόμο. Τους θαύμαζα. Τους εμπιστευόμουν. Αργότερα τους ερωτευόμουν. Δεν είχε σημασία αν ηταν άντρες η γυναίκες. Αν ήταν εκπαιδευτικοί με βούλα και σφραγίδα. Για μένα ήταν το άπιαστο φως για να αποκτήσει η ζωή μου επαφή με τον κόσμο και να ξεδιπλώσει τα φτερά του ο βρεμένος νεοσσός που χουχούλιαζε στον κόρφο της η γιαγιά τις κρύες μέρες του Απρίλη του 1955.

Δύσκολος ο συνδυασμός.

 Αυτό το αλισβερίσι είναι μια μάχη σώμα με σώμα. Δεν είναι παίξε γέλασε. Ο δάσκαλος όποιος κι αν είναι θα σε ματώσει. Κι εσύ απ την άλλη όποιος κι αν είσαι θα χρειαστεί να γευτείς την καμένη σάρκα σου για να αποκτήσεις νέο δέρμα ,λείο αλλά σκληρό. Και θα χρειαστεί να το πάρεις απόφαση μια για πάντα πως σ αυτό το δρόμο παύεις νάσαι το αυγό του φιδιού.

Είσαι  πια  το φίδι.

Zεϊμπέκικο αντί Ταγκό

Zεϊμπέκικο αντί Ταγκό

Σου είπα όσα νόμιζα ότι ήθελες να ακούσεις. 

Με τον τρόπο που νόμιζα ότι ήθελες να τα ακούσεις.

 Μ' όλους τους τρόπους που μπορούσα να σκεφτώ. 

Μ' όλους τους τρόπους που δεν μπορούσα να σκεφτώ. 

Έπαψα να σκέφτομαι όταν σε είδα.

 Δεν υπάρχουν σκέψεις στο κεφάλι μου όταν σε βλέπω.

 Μόνο μουσικές. Στις τραγούδησα. Συνέθεσα ρεμπέτικα και συμφωνίες, καψουροτράγουδα και ροκ αλαλαγμούς, έγινα σαξόφωνο και σιωπή.

 Σώπασα για σένα. 

Σώπασα και σε κοίταξα. 

Σε κοιτούσα με μάτια γενναία ώστε να αντέχουν να σε κοιτούν και δειλά ώστε να αντέχουν να κοιτούν οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι το πρόσωπό σου πρόσωπο. Σε κοιτούσα και ό,τι είχε μείνει συνειδητό μέσα μου προσπαθούσε να υποψιαστεί τι είναι τελικά το πρόσωπό σου. 

Το πρόσωπό σου κοριτσάκια αγέννητα που θα με φώναζαν «μπαμπά», το πρόσωπό σου η πηγή όλων των πόνων, το πρόσωπό σου ανεξήγητη εξήγηση, το πρόσωπό σου η προχαραγμένη μέσα μου (αυθαίρετα ή μοιραία, δεν με νοιάζει και δεν μ' απασχολεί) εκδοχή της ομορφιάς κι όλα τα άλλα πρόσωπα, όλα τ’ άλλα σχήματα, όλες οι άλλες μορφές του κόσμου λερές.

 Ελευθέρωσέ με απ’ την ασχήμια, ελευθέρωσέ με απ' όλες τις υπόλοιπες εικόνες. Δεν θέλω να βλέπω τίποτα που να μην είσαι εσύ.

Τέτοια σου 'λεγα, παραισθανόμενος πως μπορείς να με ακούσεις, πως μπορείς να με κοιτάξεις. Μα πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό, μικρό μου κέλυφος; Σε έχω εδώ, δεμένη στην καρέκλα και λουσμένη στη βενζίνη, κι ούτε τώρα με προσέχεις. Ψάχνεις τρόπο να λυθείς. Αν ήμουν σχοινί θα με κοιτούσες; Αν ήμουν πυροβολισμός που με σκότωνε για να σωθείς θα με άκουγες; Ανάβω τον αναπτήρα, σίγουρος ότι δεν θα μπορέσω να σε κάψω, σίγουρος ότι αδυνατώ να έχω την οποιαδήποτε επίδραση πάνω σου, σίγουρος ότι το πρόσωπό σου θα μείνει ανέπαφο. Ανάβω τον αναπτήρα και είμαι εγώ αυτός που θα καεί, ενώ οι φλόγες θα τρώνε τα πάντα εκτός από το πρόσωπό σου.

Σε λίγα λεπτά θα το ξανα αντικρύσω στην κόλαση, κι εκεί θα το κοιτώ αιώνια, θα του μιλώ αιώνια, θα του γράφω αιώνια κι αυτό δεν θα έχει αντίδραση καμιά.

-------

(Αυτό ήταν ένα κείμενο που αγαπάω. Το είχα γράψει προ αμνημονεύτων ετών για το Hotel Memory και δεν το είχα βάλει ποτέ στο μπλογκ, οπότε ας το βάλω να υπάρχει κι εδώ.

 Ας το βάλω για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι έχω πάψει να γράφω έτσι, εν μέρει επειδή γράφω πια για άλλα, εν μέρει όμως επειδή ακόμα κι αν έγραφα για τα ίδια σήμερα, μάλλον θα έγραφα αλλιώς, μάλλον θα έγραφα δηλαδή προσπαθώντας να γδύσω τον έρωτα

 από αυτό το στοιχείο της πληγής της απόρριψης, θα έγραφα προσπαθώντας να πω ότι ο αληθινός έρωτας αποδεικνύεται ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει, 

όταν και αν καταφέρεις να βγάλεις από την εσωτερική εικόνα οτιδήποτε αφορά την αντανάκλαση της συμπεριφοράς του άλλου πάνω σου, 

όταν και αν καταφέρεις να βγάλεις από την εσωτερική εικόνα εσένα, 

όταν και αν καταφέρεις να αφήσεις στην εσωτερική εικόνα μόνο τον άλλο, 

όταν και αν καταφέρεις να σκεφτείς από τι εξαρτάται αυτό που νιώθεις: από αυτό που νιώθει για σένα; από αυτό που δεν νιώθει για σένα; από αυτό που είναι ως άνθρωπος; από αυτό που δεν είναι ως άνθρωπος; από το πώς είναι εξωτερικά; από τίποτα; 

Μόνο σ' αυτό το τίποτα κατοικεί ο έρωτας. Όλα τα άλλα είναι παραζαλισμένες περιστροφές του εγώ γύρω από τον άξονά του)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

posted by Old Boy @ 

old-boy.blogspot.gr

αναρτημένο απο την Faraona με την ίδια  εικόνα της ανάρτησης του γράφοντος.

Aν ο άντρας...

Αν ο άντρας μπορούσε να πει αυτό που αγαπά,

Αν ο άντρας μπορούσε να υψώσει στον ουρανό τον έρωτά του

Σαν ένα σύννεφο στο φως

Αν σαν τοίχους που γκρεμίζονται,

Για να χαιρετήσουν την αλήθεια τη στυλωμένη στη μέση,
Μπορούσε να γκρεμίσει το κορμί του, αφήνοντας μονάχα την αλήθεια

του έρωτά του,
Την αλήθεια του εαυτού του του ίδιου,

Που δεν την λένε δόξα, τύχη ή φιλοδοξία,
Μα έρωτα ή πόθο,

Εγώ θα ήμουνα αυτός που φανταζόταν
Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια

Διαλαλεί στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια
Την αλήθεια του έρωτά του ,του αληθινού.

Ελευθερία δε γνωρίζω πέρα από την ελευθερία να ‘μαι δέσμιος
κάποιου
Που τ’όνομά του δε μπορώ ν’ακούσω δίχως ανατρίχιασμα

Κάποιος που για χάρη του ξεχνάω την τσιγγούνική μου ύπαρξη,
που για χάρη του η μέρα και η νύχτα είναι για μένα αυτό που ήθελα.

Και το κορμί μου και το πνεύμα μου επιπλέουν στο κορμί του και το
πνεύμα του
Σαν μαδέρια χαμένα που η θάλασσα βυθίζει ή σηκώνει

Ελεύθερα με την ελευθερία του έρωτα,
Τη μόνη ελευθερία μου με εξυψώνει,

Τη μόνη ελευθερία γιατί πεθαίνω.
Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου:
Αν δεν σε γνωρίζω, δεν έχω ζήσει

Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω, γιατί δεν έχω ζήσει.

Luis Cernuda