εξομολογήσεις

Η σχέση μου με τον κόσμο υπήρξε απ τα μηδέν χρόνια μου συνυφασμένη με τα στοιχειά της φύσης και  τον προφορικό λόγο. Στο σπίτι που γεννήθηκα περίσσευαν τα αγγίγματα, τα λόγια, τα τραγούδια  και  τα παραμύθια. Οι μυρωδιές, οι αφές ,οι εικόνες και τα χρώματα ήρθαν μετά.. Απ όσο πίσω μπορώ να πάω πίσω ,ακούω πρώτα μουρμουρητά, επιφωνήματα, γέλια και μετά θυμάμαι  τις αφές. Το γάλα και η ζάχαρη είναι τρίτα στη σειρά. Η βρεφική μου πείνα χόρταινε πρώτα με τα τραγούδια και τα λογάκια μέχρι να ζεσταθεί το γάλα στην γκαζιέρα. Τα πρωινά στη Θεσσαλονίκη συνεχίζουν ακόμη και σήμερα νάναι τον χειμώνα πολύ κρύα. Γεμάτα υγρασία που περονιάζει. Το παλιό τούρκικο σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα είχε μόνο μια σόμπα στο κεντρικό μεγάλο σαλόνι που αργούσε να ζεστάνει τον χώρο.Η μάνα μου με κουβαλούσε  στην αγκαλιά της γιαγιάς μες  τα χαράματα, μ έβαζε στον κόρφο της για να με κρατήσει ζεστή και πήγαινε στην παγωμένη κουζίνα να ετοιμάσει το μπιμπερό τρέμοντας απ το κρύο. Κι η γιαγιά με σιγοτραγουδούσε για να παρηγορήσει το κλάμα μου.Η μυρωδιά του κόρφου της ,η σχισμή του στήθους της κι ο κραδασμός της καρδιάς της απ το νανούρισμα είναι η πιο πρώτη ,η πιο μακρινή αχνή μου ανάμνηση από άνθρωπο ,ήχο και σπίτι. Στα εξήντα δύο μου τίποτε άλλο δεν κατόρθωσε να με καθησυχάσει περισσότερο απ αυτό. Από τότε που την έχασα ,τις στιγμές  της όποιας πίκρας η αγωνίας μου, θέλω πάντα κάτι ζεστό να με κουκουλώνει και το εσωτερικό μου μαγνητόφωνο επαναλαμβάνει εκείνο τον ήχο. Την ίδια δόνηση. Σαν ένα να μικρό μουσικό κουτί στη μέση απ το στήθος που το κουρδίζω ξανά και ξανά, όποτε  ο βίος γίνεται αβάσταχτος κι αφιλόξενος. Μετά όλα μαλακώνουν. Μπορεί να μην εξαφανίζονται, αλλά οι φλέβες μου ζεσταίνονται ,η καρδιά μου αποκτά τσόφλι και κρατάει μέσα της τον κρόκο και το  ασπράδι σε θερμοκρασίες που αντιστέκονται τον θάνατο. Αυτός είναι ο κώδικας ,το δικό μου ΩΜ ,η πυξίδα μου ανάμεσα στ άστρα και στους ανθρώπους.

Μέχρι το νηπιαγωγείο δεν υπάρχουν μέσα μου εικόνες από βιβλία ,τετράδια, μολύβια η ανθρώπους που να ασχολούνται μ αυτά. Η επαφή μου με τον κόσμο που γράφει και διαβάζει ήταν πάντα δύσκολη. Ηθελα διερμηνείς και συμμάχους, χέρι βοήθειας για να καταλάβω τα τι και τα πως .Γι αυτό λάτρευα τους δασκάλους που με οδηγούσαν σ αυτό το δρόμο. Τους θαύμαζα. Τους εμπιστευόμουν. Αργότερα τους ερωτευόμουν. Δεν είχε σημασία αν ηταν άντρες η γυναίκες. Αν ήταν εκπαιδευτικοί με βούλα και σφραγίδα. Για μένα ήταν το άπιαστο φως για να αποκτήσει η ζωή μου επαφή με τον κόσμο και να ξεδιπλώσει τα φτερά του ο βρεμένος νεοσσός που χουχούλιαζε στον κόρφο της η γιαγιά τις κρύες μέρες του Απρίλη του 1955.

Δύσκολος ο συνδυασμός.

 Αυτό το αλισβερίσι είναι μια μάχη σώμα με σώμα. Δεν είναι παίξε γέλασε. Ο δάσκαλος όποιος κι αν είναι θα σε ματώσει. Κι εσύ απ την άλλη όποιος κι αν είσαι θα χρειαστεί να γευτείς την καμένη σάρκα σου για να αποκτήσεις νέο δέρμα ,λείο αλλά σκληρό. Και θα χρειαστεί να το πάρεις απόφαση μια για πάντα πως σ αυτό το δρόμο παύεις νάσαι το αυγό του φιδιού.

Είσαι  πια  το φίδι.

Zεϊμπέκικο αντί Ταγκό

Zεϊμπέκικο αντί Ταγκό

Σου είπα όσα νόμιζα ότι ήθελες να ακούσεις. 

Με τον τρόπο που νόμιζα ότι ήθελες να τα ακούσεις.

 Μ' όλους τους τρόπους που μπορούσα να σκεφτώ. 

Μ' όλους τους τρόπους που δεν μπορούσα να σκεφτώ. 

Έπαψα να σκέφτομαι όταν σε είδα.

 Δεν υπάρχουν σκέψεις στο κεφάλι μου όταν σε βλέπω.

 Μόνο μουσικές. Στις τραγούδησα. Συνέθεσα ρεμπέτικα και συμφωνίες, καψουροτράγουδα και ροκ αλαλαγμούς, έγινα σαξόφωνο και σιωπή.

 Σώπασα για σένα. 

Σώπασα και σε κοίταξα. 

Σε κοιτούσα με μάτια γενναία ώστε να αντέχουν να σε κοιτούν και δειλά ώστε να αντέχουν να κοιτούν οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι το πρόσωπό σου πρόσωπο. Σε κοιτούσα και ό,τι είχε μείνει συνειδητό μέσα μου προσπαθούσε να υποψιαστεί τι είναι τελικά το πρόσωπό σου. 

Το πρόσωπό σου κοριτσάκια αγέννητα που θα με φώναζαν «μπαμπά», το πρόσωπό σου η πηγή όλων των πόνων, το πρόσωπό σου ανεξήγητη εξήγηση, το πρόσωπό σου η προχαραγμένη μέσα μου (αυθαίρετα ή μοιραία, δεν με νοιάζει και δεν μ' απασχολεί) εκδοχή της ομορφιάς κι όλα τα άλλα πρόσωπα, όλα τ’ άλλα σχήματα, όλες οι άλλες μορφές του κόσμου λερές.

 Ελευθέρωσέ με απ’ την ασχήμια, ελευθέρωσέ με απ' όλες τις υπόλοιπες εικόνες. Δεν θέλω να βλέπω τίποτα που να μην είσαι εσύ.

Τέτοια σου 'λεγα, παραισθανόμενος πως μπορείς να με ακούσεις, πως μπορείς να με κοιτάξεις. Μα πώς θα ‘ταν ποτέ δυνατό, μικρό μου κέλυφος; Σε έχω εδώ, δεμένη στην καρέκλα και λουσμένη στη βενζίνη, κι ούτε τώρα με προσέχεις. Ψάχνεις τρόπο να λυθείς. Αν ήμουν σχοινί θα με κοιτούσες; Αν ήμουν πυροβολισμός που με σκότωνε για να σωθείς θα με άκουγες; Ανάβω τον αναπτήρα, σίγουρος ότι δεν θα μπορέσω να σε κάψω, σίγουρος ότι αδυνατώ να έχω την οποιαδήποτε επίδραση πάνω σου, σίγουρος ότι το πρόσωπό σου θα μείνει ανέπαφο. Ανάβω τον αναπτήρα και είμαι εγώ αυτός που θα καεί, ενώ οι φλόγες θα τρώνε τα πάντα εκτός από το πρόσωπό σου.

Σε λίγα λεπτά θα το ξανα αντικρύσω στην κόλαση, κι εκεί θα το κοιτώ αιώνια, θα του μιλώ αιώνια, θα του γράφω αιώνια κι αυτό δεν θα έχει αντίδραση καμιά.

-------

(Αυτό ήταν ένα κείμενο που αγαπάω. Το είχα γράψει προ αμνημονεύτων ετών για το Hotel Memory και δεν το είχα βάλει ποτέ στο μπλογκ, οπότε ας το βάλω να υπάρχει κι εδώ.

 Ας το βάλω για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι έχω πάψει να γράφω έτσι, εν μέρει επειδή γράφω πια για άλλα, εν μέρει όμως επειδή ακόμα κι αν έγραφα για τα ίδια σήμερα, μάλλον θα έγραφα αλλιώς, μάλλον θα έγραφα δηλαδή προσπαθώντας να γδύσω τον έρωτα

 από αυτό το στοιχείο της πληγής της απόρριψης, θα έγραφα προσπαθώντας να πω ότι ο αληθινός έρωτας αποδεικνύεται ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει, 

όταν και αν καταφέρεις να βγάλεις από την εσωτερική εικόνα οτιδήποτε αφορά την αντανάκλαση της συμπεριφοράς του άλλου πάνω σου, 

όταν και αν καταφέρεις να βγάλεις από την εσωτερική εικόνα εσένα, 

όταν και αν καταφέρεις να αφήσεις στην εσωτερική εικόνα μόνο τον άλλο, 

όταν και αν καταφέρεις να σκεφτείς από τι εξαρτάται αυτό που νιώθεις: από αυτό που νιώθει για σένα; από αυτό που δεν νιώθει για σένα; από αυτό που είναι ως άνθρωπος; από αυτό που δεν είναι ως άνθρωπος; από το πώς είναι εξωτερικά; από τίποτα; 

Μόνο σ' αυτό το τίποτα κατοικεί ο έρωτας. Όλα τα άλλα είναι παραζαλισμένες περιστροφές του εγώ γύρω από τον άξονά του)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

posted by Old Boy @ 

old-boy.blogspot.gr

αναρτημένο απο την Faraona με την ίδια  εικόνα της ανάρτησης του γράφοντος.

Aν ο άντρας...

Αν ο άντρας μπορούσε να πει αυτό που αγαπά,

Αν ο άντρας μπορούσε να υψώσει στον ουρανό τον έρωτά του

Σαν ένα σύννεφο στο φως

Αν σαν τοίχους που γκρεμίζονται,

Για να χαιρετήσουν την αλήθεια τη στυλωμένη στη μέση,
Μπορούσε να γκρεμίσει το κορμί του, αφήνοντας μονάχα την αλήθεια

του έρωτά του,
Την αλήθεια του εαυτού του του ίδιου,

Που δεν την λένε δόξα, τύχη ή φιλοδοξία,
Μα έρωτα ή πόθο,

Εγώ θα ήμουνα αυτός που φανταζόταν
Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια

Διαλαλεί στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια
Την αλήθεια του έρωτά του ,του αληθινού.

Ελευθερία δε γνωρίζω πέρα από την ελευθερία να ‘μαι δέσμιος
κάποιου
Που τ’όνομά του δε μπορώ ν’ακούσω δίχως ανατρίχιασμα

Κάποιος που για χάρη του ξεχνάω την τσιγγούνική μου ύπαρξη,
που για χάρη του η μέρα και η νύχτα είναι για μένα αυτό που ήθελα.

Και το κορμί μου και το πνεύμα μου επιπλέουν στο κορμί του και το
πνεύμα του
Σαν μαδέρια χαμένα που η θάλασσα βυθίζει ή σηκώνει

Ελεύθερα με την ελευθερία του έρωτα,
Τη μόνη ελευθερία μου με εξυψώνει,

Τη μόνη ελευθερία γιατί πεθαίνω.
Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου:
Αν δεν σε γνωρίζω, δεν έχω ζήσει

Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω, γιατί δεν έχω ζήσει.

Luis Cernuda

                                                           ΩΔΗ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

                                                        

                                                       
                                                    

Μέσα σε ιλυ ημίσκληρη  απ των αιώνων τη σιωπή
μεσ απ την κίνηση των αοράτων
αναπηδά ο φλοίσβος του αίματος.

Θρυμμάτισες την κλεψύδρα των θεών και μπήκες 
απ την άμωμο πύλη της ύπαρξης.

Φέγγουν τα μάτια σου ενώ λαξεύεις τους κόσμους των ονείρων.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΣΥ

Νύμφη

Μαινάδα

Μούσα

Νηρηίς

Θεά

Αμαζόνα

Μοίρα

Ωκεανίς

Φέγγουν τα μάτια σου.

Αναυδη.

Αναυδη
Εμεινα άναυδη.Υπάρχουν μάνες που εκθειάζουν στο διαδίκτυο τον εαυτό τους σε πυκνογραμμένες αναρτήσεις.Μιλούν δε με τέτοιον εγωισμό που παραπάνω δεν πάει και ταυτόχρονα θεωρούν εαυτόν κατάλληλο να δίνει ονομαστικά βιβλιογραφίες -εμμέσως πλήν σαφώς - για να γίνουν καλύτερα τα παιδάκια τους/σας.
Εχω να πω οτι τρέμω και φοβάμαι όσα γίνονται κάτω απο "ομπρέλες αγάπης".
Είμαι δέκα φορές επιφυλακτική με την γονική στοργή όπου εμφανίζεται παρά με το απόλυτο μίσος και την αδιαφορία.
Aν κατα λάθος με διαβάζουν έφηβοι με μεγάλο σεβασμό εχω να τους πω:
«ακούτε τους γονείς σας μ το ένα αυτί και με το άλλο ν αφουγκράζεστε τον κόσμο που περπατάει δίπλα σας.Η ζωή είναι το σχολείο.Οι εμπειρίες διδάσκουν.Στην πράξη και στο προσωπικό σας αμόνι θα διαμορφώσετε τον εαυτό σας, αφού τον κόψετε κομματάκια με το δικό σας μαχαίρι».

Κι εσείς γονείς εκπαιδευτικοί και μή,,, αφήστε επιτέλους ήσυχα τα αυτιά των παιδιών σας.
Ελεος.
Απ την κούνια μες τ αυτιά τους ψιθυρίζετε την πλύση εγκεφάλου που δικαιούστε a priori.Την ησυχία τους θέλουν πάνω απο όλα και δεν έχουν λόγια να το πούν.
Λίγος σεβασμός στην προσωπικότητα των παιδιών.
Λίγη παραπάνω ανθρωπιά στην ύπαρξή τους.
Αποσυρθείτε το δυνατόν γρηγορότερα απ τ αγόρια σας κυρίως.
Μανούλες αφήστε τα μετά τα 6 να πλένονται μόνα τους,να κανονίζουν μόνα τους της ανάγκες του σώματός τους.
Μην τα πιλατεύετε.Τα κάνετε να έχουν διπλές προσωπικότητες.
Τα αρρωσταίνετε κι αναρωτιέστε κιόλας γιατι δεν είναι καλά.Τα παιδιά μας δεν έχουν ανάγκη απο καλούς γονείς.

Εχουν ανάγκη απο εναν υγιή κόσμο για να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητά τους.
Φροντίστε να είστε ψυχικά υγιείς λοιπόν μέσα σ αυτόν τον κόσμο κι αφήστε το μανιπουλάρισμα των παιδιών σας απ τα 0 χρόνια τους με τις χιλιάδες δικαιολογίες των κινδύνων που διατρέχουν.
Λές και οι λογοτεχνίζοντες έφηβοι θα γλυτώσουν μ αυτό τον τρόπο απ την πορνογραφία.
Η οι διαβαστερές δεσποινίδες θα απέχουν απ τα περιοδικά γάμου και τα γκλίτερς.
Πως και δε.
Το πιθανότερο είναι να προσγειωθούν και εντελώς με την μούρη μέσα σ όλ αυτά απ την πολύ πίεση και την μονομανία σας.

                                                                   
                                                               ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑ
                                                                       
                                                                        Ανέγγιχτο.
                                                                       
                                                                        Ανεπίδοτο.

                                                                       Το χέρι σου.

                                                    Οι τένοντες που δεν οδηγήθηκαν σωστά ;

                                                    Οι μύες που αρνήθηκαν νευροδιαβιβαστές ;

                                                               Οι σκέψεις που λοξοδρόμησαν;
                                                Οπως κι αν είναι...το δικό μου χέρι άφησε μετέωρο.
                                                                 Πριν ακουμπήσει την εικόνα.
                                                         Πριν σφίξει το τέμπλο σου και γονατίσει.
                                                         
                                                      Ενα βήμα πριν το μυρωμένο σκήνωμά σου.
                                                               
                                                         Και η επόμενη Ανοιξη θα αργήσει πολύ.

                                                    
                                                    το σφραγίζω,το ταξιδεύω ,το αφιερώνω 
                                                          https://youtu.be/oPXDGydDDT4