Χρυσανθεμα

Χρυσάνθεμα με γλυκόπικρη μυρωδιά.
Χρυσάνθεμα και να έρχεται μετα ο Αη Δημήτρης.
Χρυσάνθεμα οπως παλιά κι εκεινη να φοράει ψηλοτάκουνες γόβες.

Με τα αέρινα ποδια της περικυκλωμένα απο λεπτές μεταξωτές καλτσες με ραφή και ποδαράκι ,πισω,ανάμεσα στους δυο αστραγάλους της.
Χρυσάνθεμα και στο πικ απ κάποιο παλιο ταγκο ,δυό σκαρπίνια καλογυαλισμένα να στροβιλίζονται γυρω απ τις γάμπες της.
Χρυσάνθεμα ...δυό παιδικα ματια εκεί,καρφωμένα στο χερι του που φυλάκιζε το δικο της πανω στην καρδιά του.
Τα ματια μου.

Βροχή

Κι έγειρε ο ουρανός ,

πύκνωσε τα σύννεφα μήπως και την αγγίξει ,
άκαμπτο το σωμα του ζητάει το κορμί της
κι ο κόσμος του αλλιώτικος απο καιρούς παλιούς φτιαγμένος,
διψάει το βάθος της να δει και το μυαλό του εχάθη.
Την μεταμόρφωσή του αποζητά στο χέρι του αέρα,
τα σύννεφά του πάγωσαν ,παντρεύτηκαν κι αστράφτουν...
Με της βροχούλας την καρδιά μιλάει ο ερωτάς του.

To κόκκινo

Πως να φυλακίσεις το κόκκινο σ ενα κόσμημα?
Ζωντανά διαπερνά τα μάτια και μπαίνει μες στα μύχια της καρδιάς,

τις φλέβες ψάχνει να ενωθεί με το αίμα.
Ρέει το κόκκινο ,
κινείται,αφρίζει,κοχλάζει,αναδεύεται,χορεύει,χτυπάει τον κτύπο της καρδιάς κι ανεβαίνει Ταξιδεύει μες τον χυμό των δένδρων ,φτάνει στα φύλλα ,τα προσπερνά ...Αδιάφορα.
Βάφει των μήλων τις φλούδες,στου ροδιού την σάρκα μπαίνει...Αγέρωχο.
Φυλάκισέ το αν μπορείς κι εσυ εραστή στα χείλη της αγαπημένης...Aτίθασο θα κατεβεί στην κοιλιά της.
Θα σε προδώσει.

Δρόμοι της Ανατολής

Γυναικες της φωτιας και του δειλινου
Καλυμμενα δέρματα που μοχοβολουν μέντα και μαστίχα
Ζεστα μαλλια ,έβενου δρόμοι.
Γυναίκες μακριά απ τους φάρους
Χέρια που χαρτογραφησαν ο κέδρος και το λιβάνι
Μάτια που καίνε μέσα στο φίλντισι του λεμονανθού.
Χαραγμενο στην κοιλια σας το ψημενο αμυγδαλο κι η μυρωδια της ζαφοράς
Στην πατούσα σας περπατούν τα αυλάκια των μπαχαρικων...
Του κάρδαμου,του δενδρολίβανου,του γαρύφαλλου και της κανέλας.
Του μοσχοκάρυδου ,της βανίλιας και του κύμινου.
Στη λασπη βυθιζονται τα φεγγάρια σας κι ειν η φωνές σας αλαλαγμός
στο μπακίρι των ουρανών.