Σιδερένιος έρωτας.
Τα σπίτια ήταν το ενα δίπλα στο άλλο.Ενας χαμηλός φράχτης απο αγιόκλημα και γιασεμιά τα χώριζε.Στον ένα κήπο έπαιζα εγω ,επτά χρονών τότε.Μια καραμελωμένη μπέμπα ήμουν με κοτσιδάκια και φιόγκους μεγαλύτερους απ το μπόι μου.Στον άλλο κήπο της κυρίας Γαρυφαλλίδου δεν έπαιζε κανείς.Κάθε πρωί άκουγα περίεργους θορύβους απο τριξίματα και τις ψιθυριστές φωνές δυό γυναικών που έκαναν κάτι που δεν καταλάβαινα.Ηταν Ιούνιος μήνας.Ημουν πολύ λυπημένη που είχε κλείσει το σχολείο και βολόδερνα βαριεστημένα στην αυλή περιμένοντας να περάσουν οι μέρες και να φύγω για την θάλασσα.Ωσπου μιά μέρα άκουσα πάλι τους θορύβους.Ετρεξα στον φράχτη έβαλα το ενα πόδι μου στο τοιχάκι, σκαρφάλωσα και θρονιάστηκα ανάμεσα στο αγιόκλιμα περιμένοντας να δω τι γινόταν εκεί δίπλα.Η γύρη απο ενα λουλούδι μ εκανε να φτερνιστώ και φοβήθηκα οτι θα με δούν και θα με μαλώσουν αλλά μπα τίποτα.Οι δύο γυναίκες ηταν απασχολημένες και δεν έδωσαν σημασία.Η γηραιότερη έστρωνε ενα χαλάκι στην αυλή εκεί που χτυπούσε ο ήλιος.Η αλλη, η πιο νέα είχε στην αγκαλιά της ενα αγόρι.Το απίθωσε πάνω στο χαλάκι με προσοχή κι εξαφανίστηκε.Η άλλη κουβάλησε μια αρμαθιά βιβλία τα ακούμπησε δίπλα του χάϊδεψε το αγόρι στα μαλλιά κι έφυγε κι αυτή.Η απόσταση που βρισκόμουν ηταν αρκετή κι ο πρωινός ήλιος απο απέναντι δεν μ αφηναν να δω καλά τον μικρό που καθόταν ησυχα και διάβαζε.Κατέβασα λοιπόν με θράσος το πόδι μου απ την μεριά του ξένου κήπου και μ ενα πηδηματάκι βρέθηκα μέσα.Στάθηκα ακίνητη στην αρχή και μετά τον είδα να μου γνέφει με το χέρι του.Εκανα λίγα βήματα και κοντοστάθηκα.Τώρα τον έβλεπα καλύτερα.Αδύνατος σαν κλαράκι,βαθιά χωρίστρα πάνω σε αχυρένια βρεγμένα μαλλιά και δυό μάτια καταγάλαζα διάφανα με κοιτούσαν ήρεμα μα με προσμονή.Χαμογέλασε.Ηταν σαν να έσκασε ο ήλιος σε χίλια κομμάτια.¨Φοβάσαι;¨με ρώτησε.Εγνεψα αρνητικά με το κεφάλι μου και πλησίασα ακόμη περισσότερο.Επειτα στρογγυλοκάθισα δίπλα του και τότε είδα το αριστερό του πόδι.Ηταν φυλακισμένο σε μια μακρόστενη θήκη με σίδερα και δερμάτινα λουριά που έδεναν στο πλάι με μεταλλικές αγκράφες.¨Φοβάσαι;¨με ξαναρώτησε.¨Οχι¨ του ψιθύρισα.¨Εμένα με λένε Αναστασία¨ του είπα.¨Κι εμένα Θοδωράκη¨ και μούδωσε το χέρι του.Ηταν η πρώτη χειραψία που αντάλλαξα με αγόρι.Ολα τα άλλα μου τραβούσαν τις κοτσίδες ,μου βγαζαν τους φιόγκους ,με σκουντούσαν άγρια κι έπεφτα.Ο Θοδωράκης όμως ηταν ήρεμος κι ευγενικός.Και ακίνητος.Προπαντώς χαμογελούσε.Απο κείνη τη μέρα το σκηνικό επαναλαμβανόταν.Η μαμά μου μ έψαξε μια δυό φορές μετα κατάλαβε που πάω και μ άφησε ήσυχη.Πηδούσα πάντα τον φράχτη , κι ο Θοδωράκης με περίμενε.Μου διάβαζε παραμύθια και ιστορίες μου μιλούσε για τρένα ,βαπόρια και αεροπλάνα.Μου έλεγε για την ζούγκλα και τ άγρια ζώα της κι εγω κρεμόμουν απ τα χείλη του μαγεμένη.Λίγες μέρες αργότερα αρρώστησα.Ο πυρετός με καθήλωσε στο σπίτι κι ο Θοδωράκης ήρθε με την μητέρα του να μ επισκεφθεί.Τότε είδα για πρώτη φορά οτι στηριζόταν σε πατερίτσες.Εκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι και μου διάβασε μια ιστορία .Μετα σηκώθηκε και στηρίζοντας τα χέρια του στο κρεβάτι στάθηκε μ εναν δικό του τρόπο απο πάνω μου κάπως στραβά και φίλησε το μάγουλό μου αργά και μαλακά ψιθυρίζοντας μου περαστικά. Η άδολη αγάπη μας κράτησε ενα χρόνο, μετά ο Θοδωράκης έφυγε στο εξωτερικό με τους γονείς του κι η κυρία Γαρουφαλλίδου θυμάμαι οτι έκλαιγε συνέχεια.
Ηταν δώδεκα χρονών αγόρι τότε αδύνατο σαν κλαράκι.Η πολιομυελίτιδα τουχε αχρηστέψει το αριστερό του πόδι και το ανάγκαζε να σέρνει τον σιδερένιο νάρθηκα παντού.Μα εγώ αγαπούσα τον σιδερένιο του θόρυβο.Να κοιτάω τα μάτια του ήθελα μόνο και ν ακούω τη φωνή του να μου διηγείται ιστορίες για την ζούγκλα και τ άγρια ζώα.

Το «τέλεια» και την «τελεία» τα χωρίζει η οξεία. Αμετάκλητα.

Εάν ενωθούν το μίγμα πάσχει. Διότι με τι τρόπο βάζεις τελεία εάν με τον άλλον είσαι τέλεια;;

Στον διαδικτυακό κόσμο οι έννοιες και οι ουσίες τους δεν συνευρίσκονται αλλά χωρίζονται πολλές φορές οριστικά.

Μόλις επέστρεψα από τον κηπουρό που του ζήτησα να με προσλάβει στις πρασιές του δήμου (φυσικά ανεπίσημα και δωρεάν) με σκοπό την ατομική μου ψυχοθεραπεία. Ο ψυχολόγος κοστίζει και θα μου συνιστούσε εργασιομανία. Το υπερπήδησα το ζικ–ζακ της λογικής με το κολπάκι, «βοηθός κηπουρού» γλάστρες και κουρέματα χορταριού.

Ο κηπουρός μάλλον με λυπήθηκε, όταν του είπα ότι υποφέρω από κενή προσώπου ερωτική απογοήτευση. Μάλλον τον μπέρδεψα τον κυρ Μένιο τον κηπουρό -θυμήθηκε την τρελέγκο κόρη της γειτόνισσας- όπως μου είπε, και με σπουδή δασκάλου έσπευσε να με χρήσει βοηθό.

Ισιώνοντας σγουρούς βασιλικούς, θυμήθηκα το ίσιωμα του ποντικού και εσένα να λάμπεις ξαφνικά στην οθόνη του υπολογιστή. Ωραίος, γοητευτικός, ψαγμένος και γνώστης πολλών και σπουδαίων.

Τα ασύρματα και ενσύρματα ένστικτά μου αναπτέρησαν ή ανατρίχιασαν. Είχα αληθινά εντυπωσιαστεί.

Το επόμενο διάστημα κατέφυγα σε σπουδές πρόχειρες, ξένης λογοτεχνίας. Οι περιλήψεις μου και οι αναφορές μου στον συγγραφέα σου άρεσαν και ξεκίνησες λίγο δειλά να με ρωτάς τάχα ανίδεος, δήθεν με άγνοια αλλά θαυμάζοντας και χειροκροτώντας.

Πήρα τα πάνω μου. Άρχισα να περπατώ με σίγουρα βήματα, στην παρτίδα πόκερ που μόλις είχαμε ξεκινήσει.

Το βράδυ ονειρευόμουν τι θα σου έγραφα και το πρωί το πληκτρολόγιο πετούσε σαν ραπτομηχανή κεντήματος, λέξεις, φράσεις συλλαβές σταλμένες από τη δική μου οθόνη στους ιδιωτικούς δικούς σου χώρους.

Τα πιόνια στο σκάκι σε εκκίνηση καθημερινή. Χανόσουν για δυό –τρεις μέρες πολλές φορές για να σκεφτείς την επόμενη κίνηση. Το ΜΑΤ και το ΣΑΧ με όμηρο και αιχμάλωτο τον εαυτό μας, μας είχε κυριεύσει.

Η επικοινωνία μας εξελίχθηκε σε καταδίωξη. Το πρωί θα σε προκαλούσα και εσύ μετά από δύο ώρες θα απέκρουες και ως πυθία θα με κατηγορούσες για ύπουλη ασάφεια.

Ξεχνούσες ότι ήμουν πολύ νέα άρα αθάνατη. Ένας ώριμος άντρας και μία αθάνατη…… Το αιώνιο σύνδρομο ναμπούκωφ που εγκυμονεί και γεννά την δική μου τερατώδη απληστία και τη δική σου οξεία λαγνεία.

Σε είχα στο χέρι. Το πόκερ των ενστίκτων υπερβαίνει τις αλγεβρικές κινήσεις. Όταν τα ένστικτα χορεύουν το ζώο είναι πάντα πεινασμένο.

Αρνήθηκα τη σύντομη, κατά πρόσωπο, επαφή. Κατ’ αρχή θα κυριαρχούσε ο προφορικός λόγος. Κίνδυνος, θάνατος για τα παίγνια. Στην ζωντανή λέξη κατοικεί και η αλήθεια. Στα γραπτά, την φυλακίζεις την καρδιά με κελιά περίτεχνα και σπουδαιοφανή που θυμίζουν νεκρομαντεία. Αυτό το θανατηφόρο εγκλεισμό τον ξεπερνούν οι αληθινές και σπουδαίες πένες. Εμείς οι δυό άλλα αποζητούσαμε και θυσιάζαμε την καλολογία με ζητούμενο την καλλιγραφία παγίδα.

Σε καταδίωκα και εσύ εμένα. Σου είχα γίνει εμμονή. Λίγο ακόμα και θα άκουγα το κριτς-κρατς της τεχνολογίας να αγκομαχά.

Την εμμονή την μεταφράσαμε σε έρωτα και τον έρωτα τον ονομάσαμε παράφορο, τυχαίο και μοιραίο.

Και πάλι δεν ήθελα να σε συναντήσω…… Ήθελα όταν θα σε έβλεπα να σε δω λειωμένο και παραδομένο. Έτσι σε αποζητούσα. Γδυτό από τον αντρισμό σου και έτοιμο να ψευδορκήσεις παντού για χάρη μου.

Περνούσαμε τέλεια. Σε αντιμετώπιζα ως ακέραιο, αλάνθαστο, άνευ ελαττώματος, πλήρη, άρτιο… Που όμως ως θήλυ τα αποδομούσα, παίζοντας γρίφους και ντάμες πίκες μαζί με κούπες.

Η έξαψη είχε διαπεράσει το κορμί και το μυαλό μας και κινδύνευε το πληκτρολόγιο και τα προφίλ να καούν από την ένταση.

Είχαμε καταφέρει την πλήρη υποκατάσταση της αλήθειας με την μη αλήθεια…… Ακραίο αλλά συναρπαστικό.

Σε λάτρευα χωρίς οσμή με ποθούσες χωρίς τερηδόνα. Ερωτευμένα τεύχη περιοδικών….. Με πιθανή ανταλλαγή στις συλλογές τις αληθινές μας καρδιές. Αδύνατον να βάλουμε φρένο.

Έφτασα να σου στέλνω φωτογραφίες, στα ιδιαίτερα σου, εμένα παιδάκι, με τη μαμά μου, τον πατέρα μου. Εμένα μαθήτρια και μετά φοιτήτρια…..

Έστειλα και την πιο μυστική και αγαπημένη μου φωτογραφία. Μία που με κρατούσε η μάνα μου από το χέρι -εγώ 7 χρονών- και χαιρετούσαμε με ξέφρενη χαρά τον φωτογράφο. Την επομένη η μάνα μου πέθανε ξαφνικά. Μνήμα και τόπος αγάπης έγινε για μένα αυτή η φωτογραφία.

Στην έστειλα κι αυτή κλαίγοντας.

Τα βράδια λέγαμε καληνύχτες με πάθος. Οι εικονικοί οργασμοί βαράγανε ταβάνια.

Οι γύρω άνθρωποι κακοπερνούσαν και εμείς γράφαμε περισπούδαστα άρθρα ως ένδυμα στα υπονοούμενα της εμμονής που βασίλευε σαν άγρια αμαζόνα στα κορμιά μας.

Κλείσαμε ραντεβού.

Ήσουν η ζωή μου.

Είπες ότι παρατάς τα πάντα κι έρχεσαι μαζί μου.

Την επομένη τα πλήκτρα σίγησαν.

Έτρεξα να σε συναντήσω.

……………………………………..

Με πήρε το βράδυ και δεν ήρθες.

Πρόσβαση στο προφίλ σου από το κινητό για κάποιο περίεργο λόγο δεν είχα.

Νύχτα, εξουθενωμένη σε αναζήτησα.

Η οθόνη στον τοίχο σου έγραφε

“error” “error” “error”

Τρεις φορές.

«Προσοχή, χρήστης ιός —κακόβουλο λογισμικό»

…………………………………………

Έχουν περάσει 6 μήνες.

Είμαι βοηθός κηπουρού επειδή αδυνατώ να είμαι συνεπής στην κανονική μου εργασία.

Ντρέπομαι να πω ότι ερωτεύτηκα μια χαλκομανία.

Το χειρότερό μου, ήταν που μοιράστηκα με έναν ιό την πιο ιερή με τη μάνα μου στιγμή.

…………………………………………………………………..

Φανταστική ιστορία. Και λίγο εφιαλτική. Όμως και αληθινή.

Photo Credits: FreePik

Αναμνήσεις απ το facebook.

Natassa Fokianidou

4 Ιουνίου 2015 στις 7:37 π.μ. · 

Ενα το κρατούμενο.
10.30 πετούσα?αμ δε ...11 παρα 10 πέταξα για Κω.
12.30μμ έφτασα.
Δύο τα κρατούμενα.
Κως.
Αεροδρόμιο -Καρδάμαινα για το καραβάκι προς Νίσυρο.
Απόσταση 7 χιλιόμετρα.
2 παρα 20μμ λεωφορείο αλλιώς 15Ε με ταξί-ταξάκι κι αμα θέτε.
Τρία τα κρατούμενα.
Καρδάμαινα 3μμ.
Το καραβάκι για Νίσυρο?
Πού ντο πού ντο το δαχτυλίδι ψάξε ψάξε δεν θα το βρείς.
6μμ αναχωρεί μου είπανε.
Τέσσερα τα κρατούμενα.
6μμ?? Αμ δε.
Περιμέναμε κάποιους απο την Κω.
Ακουσον άκουσον.
Αναχώρηση καραβακίου 6.30μμ
Πέντε τα κρατούμενα.
Αφιξη στη Νίσυρο 7.45μμ.
Απ τις 6.30 το πρωί στο πόδι.
Με χειραποσκευή φίσκα στη χάντρα δεκαπέντε κιλά βάρος.
Και είμαι και 60 χρονών γυναίκα.
Εδω τα κρατούμενα γίνονται πολλά.
Καλημέρα σας με τραλαλί τραλαλό 

Απόσπασμα.
"""Ένα κλειδί για την ευτυχία είναι η υπομονή. Κι αυτή κατακτάται με την πεποίθηση –που στην πορεία γίνεται γνώση- ότι όλα θα πάνε καλά, με την πίστη ότι υπάρχει ένα σχέδιο, που πολύ συχνά δεν συμβαδίζει με το σχέδιο που έχουμε σφηνωμένο στο κεφάλι μας ως το «σωστό σχέδιο».

Δυστυχώς, αυτό εύκολα το ξεχνάμε, κι έτσι πολλοί από μας προσπαθούμε εναγωνίως να ελέγξουμε καταστάσεις για να λειτουργήσουν έτσι όπως «θα έπρεπε» να λειτουργήσουν, στον «τέλειο» χρόνο, με τον «ιδανικό» τρόπο!...

Ο νους θα επιδιώκει πάντα να αλλάζει τα πράγματα, εμείς απ’την άλλη χρειάζεται συνεχώς να επιεβαιώνουμε τον εαυτό μας ότι τα πράγματα εξελίσσονται έτσι ακριβώς όπως πρέπει να εξελιχθούν. Ο νους θέλει να πιστεύει ότι η αλλαγή των συνθηκών θα μας δώσει γαλήνη και ηρεμία. Ο νους θα επιμείνει ότι πρέπει να κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε τα πράγματα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν πρόκειται να μας δοθεί οποιαδήποτε εμπειρία ζωής παρά μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι γι’αυτήν, όταν θα βρούμε μέσα μας την εμπιστοσύνη, και θα αποκτήσουμε την αντίληψη ότι τα πράγματα κυλάνε έτσι όπως θα έπρεπε να κυλήσουν, στο δικό τους χρόνο, με τον δικό τους τρόπο.

Τότε μόνο μπορούμε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τη ζωή μας. Στην πραγματικότητα, όλοι μας είμαστε ικανοί να χαλαρώσουμε με τις συνθήκες αυτές που υπάρχουν τώρα στη ζωή μας, γνωρίζοντας οτι η βαθιά υπομονή και αυτο-αποδοχή θα μας δώσει την γαλήνη και την ψυχο-σωματική ίαση που ζητάμε."""

"Τρυφερές λέξεις"
Δεν ειν ο έρωτας.
Αυτά που τον απαρτίζουν είναι.
Αυτά που τον εμπεριέχουν.
Ανοίγεις τα μάτια και θυμάσαι τους ήχους που βγαζαν οι λέξεις.
Τους μυκηθμούς που τίναζαν στο άπειρο την αίσθηση.
Τα κλείνεις και βλέπεις ξανά και ξανά τις κινήσεις των σωμάτων.
Την δόνηση στο στήθος που κατέβαινε στη κοιλιά ,στους μηρούς ,στις πατούσες.
Υπο άλλες συνθήκες οι αρρωστοφοβίες θ αναζητούσαν καρδιογράφημα,πιεσόμετρα,μαγνητικές.
Ούτε που το σκέφτεσαι.
Τι φόβο να γεννήσει η σμίξη οταν είναι λαχτάρα και μέθεξη;
Κονιορτοποιείς τούς πανικούς.
Περνάς γεφύρια αδιάβατα.
Ζητάς να εκραγείς απεγνωσμένα.
Γυρίζεις στην ανυπαρξία ζώντας μ όλα τα κύτταρα στραμμένα στο φως.
Διυλίζονται οι θυμοί,φιλτράρονται τα ρευστά του μυαλού.
Ξεχνάς πίκρες,λύπες,αγωνίες.
Αλχημείες.
Στιγμές χρυσάφι.
Υστερα αποσύρονται όλα.
Φυγαδεύονται οι τρυφερές λέξεις.
σε άλλες γεωγραφικές συντεταγμένες .
Κρύβονται.
Λιγοστεύουν.
Στερεύουν.
Αδυνατούν να βγούν.
Τα σημάδια δείχνουν τους καιρούς που έρχονται.
Κάποιες χρονιές η Ανοιξη μένει για λίγο μόνο.
Την σκεπάζει το καλοκαίρι.
Με καύσωνες που ξεραίνουν τα νεογέννητα φυντάνια.
Ν.Φ
30/5/2018

Ο πολύ σημαντικός λόγος που επιλέγουμε να ερωτευόμαστε όσους δεν μπορούν να μας ερωτευθούν.

Ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι να αγαπιόμαστε με τέλειο τρόπο ή για πάντα. Δεν είναι οι άλλοι να εκπληρώνουν κάθε ανικανοποίητη επιθυμία μας. Δεν είναι να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι ή να απασχολούνται συνεχώς ο νους και η καρδιά μας από την ορμονική διέγερση που πιστεύουμε ότι είναι το αίσθημα του έρωτα. Ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι ο τρόπος που έχει το Σύμπαν για να μας δηλώσει ότι αξίζουμε και ότι μας έστειλε κάποιον/α για να μας το αποδείξει.

Ο σκοπός μιας σχέσης είναι να δούμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά. Να δούμε όλες εκείνες τις πλευρές μας που σε άλλη περίπτωση βρίσκονταν κρυμμένες στο ασυνείδητό μας. Ο σκοπός μιας σχέσης είναι να μας ζωντανέψει, να μας εκστασιάσει και να μας καταστρέψει, ώστε να μπορέσουμε να αποκαλύψουμε τι είναι αυτό που μας εξοργίζει, που μας ενθουσιάζει και πού αξίζει να προσφέρουμε τον έρωτα και την αγάπη μας.

Ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι να μας «επιδιορθώσει» ή να μας θεραπεύσει ή να μας ολοκληρώσει· είναι να μας δείξει τι χρειάζεται εμείς να διορθώσουμε, ποιες πλευρές του εαυτού μας είναι ακόμα ραγισμένες και ίσως κάτι πιο βίαιο: ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά για εμάς, να μας κάνει ευτυχισμένους, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

Επιλέγουμε να ερωτευόμαστε ανθρώπους που δεν μπορούν να μας ερωτευθούν, για να διδάξουμε στον εαυτό μας ότι, στην πραγματικότητα, αξίζουμε να αγαπηθούμε. Επιλέγουμε αυτούς τους ανθρώπους, επειδή αναπαριστούν εκείνες τις πλευρές του εαυτού μας που δεν αγαπάμε – αλλιώς γιατί να σπαταλήσουμε το χρόνο μας με άτομα που δεν ανταποδίδουν την τρυφερότητα που θέλουμε να τους δείξουμε;

Επιλέγουμε να ερωτευθούμε αυτούς τους ανθρώπους, επειδή είναι οι μόνοι με τους οποίους μοιραζόμαστε μια βαθιά ερωτική σύνδεση που μπορεί να αφυπνίσει και να φωτίσει τις σκοτεινότερες γωνιές του εαυτού μας και είναι οι μόνοι που μπορούν να φύγουν και να μας επιτρέψουν να κάνουμε αυτό για το οποίο είμαστε εδώ: να εξελιχθούμε, να διορθωθούμε και να θεραπεύσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Οι άνθρωποι δεν παλεύουμε με την ίδια τη φύση του έρωτα, αλλά με αυτό που είναι προορισμένος να κάνει. Το μεγαλύτερο μέρος της ταραχής μας προέρχεται απλά από το γεγονός ότι κανείς ποτέ δεν μας έχει πει ότι ο έρωτας θα συνεχίζει να ραγίζει την καρδιά μας, μέχρι αυτή να ανοίξει και ότι θα είμαστε εμείς οι ίδιοι που θα επιστρέφουμε ξανά και ξανά στο ίδιο μοτίβο.

Οι σύντροφοι ζωής είναι οι άνθρωποι που έρχονται αφού ο έρωτας ανοίξει την καρδιά μας. Οι μεγάλοι έρωτες είναι εκείνοι που αναδύονται, αφού πιστέψουμε ότι τους έχουμε ήδη χάσει ολοκληρωτικά. Έρχονται όταν είμαστε έτοιμοι, αφού έχουμε καθαρίσει τις ζημιές και τα συντρίμμια από τη ζωή μας, μόνο αφού μάθουμε τι σημαίνει να αγαπάμε τον εαυτό μας.

Μόνο τότε μαθαίνουμε και συνειδητοποιούμε ότι έρωτας είναι να μοιραζόμαστε με τον άλλο αυτό που ήδη έχουμε, όχι να βασιζόμαστε σε κάποιον άλλο για να μας δώσει προμήθειες. Μόνο τότε συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό ήταν να ερωτευόμαστε εκείνους που δεν μπορούν να ανταποδώσουν τον έρωτά μας. Δεν ήταν ποτέ γραφτό να πετύχουν εκείνοι οι έρωτες και όλα τα υπόλοιπα εξαρτώνται από το πόσο καιρό θα μας πάρει να το συνειδητοποιήσουμε.