Σάββατο 17 Μαρτίου 2018

Singer
To 1962 κάπου στη Βενιζέλου ψηλά προς την Εγνατίας , κοντά στη στοά Μπεζεστένι ήταν η αντιπροσωπία της Σίνγκερ.
Επτά εγώ, τριαντα τριών εκείνη.
Μ έπαιρνε και πηγαίναμε με το λεωφορείο,κατεβαίναμε στάση Αλκαζάρ και κατηφορίζαμε λίγο την Βενιζέλου.
Καθόμουν για δύο ώρες περίπου σε μια καρέκλα ακίνητη σχεδόν και παρακολουθούσα την δασκάλα να της εξηγεί και να της διδάσκει τα μυστικά της ραπτομηχανής .
Φιλτιρέ,πουαντερί,πλακέ,κουμπότρυπα,πουαντόμπρ,γαζί,ζίγκ ζάγκ ,καπιτονέ,καρίκωμα.
Η μητέρα μου έλαμπε απο χαρά .
Μάθαινε τα εξαρτήματα ,τις μασουρίστρες,τις σαϊτες.Μάθαινε πως να την λαδώνει να την καθαρίζει.Μαζί της μάθαινα κι εγώ.
Απο μακριά.
Τα ήξερα όλα απ έξω.
Σπάνια υπόθεση το 62 μια ηλεκτρική αυτόματη του είδους.
Η ραπτομηχανή γυάλιζε,μύριζε,μιλούσε,θύμωνε,κεντούσε, μερικές φορές μου φαινόταν οτι ταξίδευε.
Μετά ξεκουραζόταν στο λακαρισμένο ξύλινο σπιτάκι της και σώπαινε.
Η μάνα μου καμάρωνε .
Γύριζε με κοίταζε ,χαμογελούσε και τόνιζε με σιγανή φωνή :
«Εσύ μικρό απο μακριά»
Υπάκουα κι έβραζα στο ζουμί μου.
Ωσπου μια μέρα στα οχτώ μου χρόνια έμεινα μόνη στο σπίτι για μια ώρα.
Την άνοιξα .
Ηταν βαριά για μένα ,το θυμάμαι, αλλά τα κατάφερα.
Την έστησα ,έβαλα την πρίζα ,στρογγυλοκάθησα κι άρπαξα το πρώτο ύφασμα που βρήκα μπροστά μου.
Εστησα την κλωστή ,η μασουρίστρα ηταν έτοιμη και γεμάτη και πάτησα με το πόδι μου στο κάτω μέρος όπως πατάμε πρώτη φορά το γκάζι όταν μαθαίνουμε οδήγηση.
Ηξερα οτι έπρεπε να το κάνω μαλακά,απαλά .
Στην αρχή μόλις που το άγγιξα.
Δεν ακούστηκε τίποτε.
Μετά πίεσα το πεδιλάκι μου πιό πολύ κι η Singer ανταποκρίθηκε ,η βελόνα ανεβοκατέβαινε,η κλωστή βούταγε πάνω κάτω ,το γαζί έγινε άσπρο δρομάκι κι εγώ ταξίδευα σ έναν κόσμο άπιαστο πρωτόγνωρο ευτυχισμένη.
Ενοιωσα απαλή την παλάμη της στον ώμο μου.
Πετάχτηκα και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Συνάντησα τα δικά της γαλάζια ,καθαρά ,έκπληκτα να με κοιτούν ορθάνοιχτα και την άκουσα να ψιθυρίζει.
«Συνέχισε κορίτσι μου μόνο πρόσεχε τα δαχτυλάκια σου στη βελόνα»
Σήμερα χάρισα τη μηχανή της σε μια νέα γυναίκα.
Μια άξια γυναίκα που σπούδασε στο Πολυτεχνείο.
Που έχασε την δουλειά της.
Ανεργη και πικραμένη.
Που παλεύει με τη ζωή γενναία.
Που δεν το βάζει κάτω κι αποφάσισε να ράβει.
Και ξέρω πως η γαλανομάτα Αφροδίτη μου στα δικά της τ αλώνια χάρηκε.
Γι αυτό Σοφία μου κάθε φορά που το πόδι σου πατάει εκεί στο χνάρι το δικό της, να την σκέφτεσαι μ αγάπη.
Μόνο η αγάπη την οδηγούσε σε κάθε τι που έκανε στη ζωή που έζησε, τίποτε άλλο.
                                                           

Τρίτη 13 Μαρτίου 2018

"Να χρησιμοποιείτε μόνο λέξεις - κλειδιά που ανοίγουν ερμάρια- ντουλάπια-συρτάρια-σεντούκια-βιβλιοθήκες -σαπουνοθήκες- μπαούλα- τσάντες- ψυχές- προοπτικές....λέξεις που με το διπλό τριπλό νόημά τους καταπλήσσουν, απελπίζουν, μπερδεύουν, μαζεύουν και προκαλούν την αγανάκτηση στους ανίδεους και την απέραντη ευτυχία σε όσους γνωρίζουν". 

Ν. Βαλαωρίτης.

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2018

Ο άντρας που αξίζει την απόλυτη αφοσίωση μιας γυναίκας.

Οι άντρες τρομοκρατούνται από το βάθος του έρωτα μιας γυναίκας και την ενέργεια που δημιουργείται από τη σεξουαλικότητα και τα συναισθήματά της.
Ταυτόχρονα όμως, αυτό που οι άνδρες επιθυμούν περισσότερο από κάθε τι στη ζωή είναι να γίνουν ένα, να ενωθούν απόλυτα και ισότιμα με την αφοσιωτική αγάπη μιας γυναίκας και την άγρια, ανυπόδουλη ενέργειά της.
Για να μπορέσει όμως ο άνδρας να χειριστεί την τεράστια ερωτική ενέργεια της γυναίκας χωρίς να το βάλει στα πόδια, θα πρέπει να νικήσει τους φόβους του και να υπερυψώσει την προσωπικότητά του πάνω από αυτούς. Μόνο ένας τέτοιος άντρας αξίζει την απόλυτη αφοσίωση μιας γυναίκας.
Ο πόθος της γυναίκας χτίζεται με τον χρόνο και συνδέεται με την εμπιστοσύνη. Οι γυναίκες στην πραγματικότητα κατέχουν την ικανότητα αέναης σεξουαλικής επιθυμίας για τον σωστό άντρα.
Το κλειδί για να ανοίξει η αχαλίνωτη και ανεμπόδιστη σεξουαλικότητα μιας γυναίκας το έχει ο άντρας που ποθεί πραγματικά να τη γνωρίσει σε όλο της το φάσμα, σε όλο το βάθος της προσωπικότητάς της, να χαρτογραφήσει κάθε πτυχή της ύπαρξής της και όχι απλά να διεισδύσει μέσα της.
“Ο άνδρας που μπορεί να διεγείρει μια γυναίκα όποτε το θελήσει, αυτός έχει αφιερώσει χρόνο για να τη γνωρίσει και να τη προσεγγίσει με απολαυστικό πόθο και με την αυτοπεποίθηση ότι γνωρίζει ήδη τι θέλει η γυναίκα του”
Όταν ένας άνδρας επιλέξει να γνωρίσει σε βάθος μια γυναίκα αντί απλά να διεισδύσει μέσα της, η ικανότητά του να συνδεθεί αισθησιακά μαζί της ξεπερνά το επίπεδο της απλής, ρηχής σεξουαλικής πράξης.
Στην πραγματικότητα, οι εραστές που συνδέονται σε αυτό το επίπεδο απολαμβάνουν επαναλαμβανόμενες κορυφώσεις σε κάθε συνεύρεσή τους, γιατί ο έρωτας συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα του εαυτού, ξεπερνώντας την υλική υπόστασή τους.
Όταν η γυναίκα εμπιστευτεί απόλυτα το σύντροφό της θα θέλει να του δώσει όλο της το είναι. Αυτή η ενέργεια δημιουργεί ένα “πνευματικό βιάγκρα” και τροφοδοτεί την χωρίς όρια ικανότητα του άνδρα να παραμένει διαρκώς συνδεδεμένος μαζί της. Έτσι ο πόθος τροφοδοτείται αέναα και προσφέρει ικανοποίηση στους εραστές στο διηνεκές.
Αυτή η ποιότητα δυναμώνει τη σχέση τους που χτίζεται σε δυνατές βάσεις, γιατί όπως είναι αντιληπτό, είναι μια ποιότητα που οι άνθρωποι δεν αφιερώνουν μόνο στον έρωτα αλλά σε όλες τις εκδηλώσεις της σχέσης τους με τον σύντροφο και τον εαυτό τους.
Ο πόθος μιας γυναίκας γίνεται αιώνιος όταν ο άνδρας δεν σταματά ποτέ να αναζητά να γνωρίσει τα βάθη της ψυχής της. Η απόδοση ενός άνδρα γίνεται απεριόριστη όταν η γυναίκα του έχει ανοιχτεί απόλυτα.
Έτσι ο έρωτας δεν φθίνει ποτέ, ο πόθος δεν σβήνει ποτέ. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ερωτευμένοι, ολοκληρωμένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Κι αυτό, δεν είναι κάτι ανέφικτο…
Έχουμε φτιαχτεί για να είμαστε πλήρεις κι ευτυχισμένοι. Μπορούμε να το ζήσουμε όταν πάψουμε να σπαταλάμε τον εαυτό μας σε επιφανειακές σχέσεις, που δεν είναι τόσο αβλαβείς όσο εσφαλμένα πιστεύουμε. Γιατί, σε κάθε συναναστροφή μας αφήνουμε, δίνουμε, επενδύουμε κομμάτια του εαυτού μας.
Στο τέλος “ξοδεμένες” εντελώς … τι μένει από εμάς;
* ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ: Η έμπνευση για το σημερινό μου κείμενο ήρθε από τα λόγια δύο ανδρών: David Deida και Graham White
Γράφει η Ευαγγελία Βασιλείου
                                            

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Γύψινες νιφάδες.
Γέμισε ο κόσμος κι ο ντουνιάς μαρτάκια και χιονισμένα τοπία.
Η κυρία Τράμπ συνεχίζει ν αγαπάει το λευκό χρώμα .
Στη Βόρεια Ελλάδα αποφάσισε ν αρχίσει ο χειμώνας.
Θα οφείλουμε πετρέλαιο,αέριο και ρεύμα μέχρι τον χειμώνα του 19.
Δύο μήνες τώρα κλεισμένη στο σπίτι απόκτησα δεξιότητες ακροβάτισσας .
Κρατάω με το στόμα και το δεξί χέρι τις δύσκολες καταστάσεις όπως το βάζο του καφέ.
Χάνω στροφές όταν ντύνομαι και εκνευρίζομαι που δεν μπορώ πια κατα την συνήθεια μιας ζωής να κάνω σαράντα πράγματα ταυτόχρονα.
Κάτι θέλει να μου πει να με διδάξει λέει .
Κουραφέξαλα λέω εγώ.
Προχθές ο ορθοπεδικός εβγαλε εναν τροχό και με δαιμόνιο χαμόγελο έκοψε τον γύψο .
Στην αρχή κοίταζα.
Μετά γύρισα απ την άλλη και κοίταζα απ το παράθυρο.
Εξω χιόνιζε .
Οταν ξαναγύρισα να δώ η μαύρη μπλούζα μου και το κοστούμι του ήταν χιονισμένα απο θρυμματισμένες γάζες και γύψινες νιφάδες.
Θυμήθηκα ενα ποίημα του Σουλιώτη .
«Ψηλά και πάνω στο παλιό το χιόνι
έπεσε το πρώτο φρέσικο χιονάκι
κατάξερο σαν κονφετί, σούσλικ
στην παλιά τη γλώσσα. Το σκάψαν
και μέσα στο σκαμμένο βάλαν στρώμα
και πάνω στο στρώμα την αγάπη τους,
αντικρισμένοι στα γόνατα,
λευκόασπρα πρόσωπα στο βουνό,
κι ασημένιες ανταύγειες της αγάπης που έπιασαν,
ο ένας τη φώτιζε εκείνην κι εκείνη τον δικό της,
ένας νέος και μια νέα,
όπως τους ψάλλει το βαλκανικό τραγούδι,
πάνω στο μισοχωμένο στρώμα,
πάνω στο περσινό σκαμμένο χιόνι,
που είχε πέσει πριν από το πρώτο φετεινό,
με λόγια κι αξιώσεις για αιωνιότητα
στην κορυφή του άσπιλου βουνού»
Μετά γλιστρώντας βγήκα στην παγωνιά .
Πήρα ταξί .
Επιασα νοερά το ζεστό χέρι σου.
Συνέχιζα νάμαι παγωμένη.
                                                     

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018

J. P. Sartre: «Είμαστε αυτό που κάνουμε»

«Δεν υπάρχει άλλος έρωτας απ’ αυτόν που οικοδομείται, πραγματώνεται. Δεν υπάρχει δυνατότητα έρωτα παρά μόνο αυτή που εκδηλώνεται»
Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί ή θεωρία μας [ο υπαρξισμός] προξενεί φρίκη σε μερικούς ανθρώπους.
Γιατί συχνά ένα μόνο τρόπο έχουν για να αντέχουν την αθλιότητα τους.
Να σκέφτονται:
«οι περιστάσεις υπήρξαν εναντίον μου.
Τα πράγματα μού πήγανε κόντρα.
Άξιζα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έγινα.
Βέβαια, δεν γνώρισα τον μεγάλο έρωτα ή τη μεγάλη φιλία, αλλά σ’ αυτό φταίει το γεγονός ότι δεν έλαχε να συναντήσω τον άντρα ή τη γυναίκα που να ήταν άξιοι για την αγάπη ή για τη φιλία μου.
Δεν έγραψα πολύ καλά βιβλία και γι’ αυτό φταίει το ότι δεν είχα πολύ διαθέσιμο ελεύθερο καιρό στη διάθεσή μου.

Δεν έκανα παιδιά για να τους αφιερωθώ, γιατί δεν βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να φτιάξω μαζί του τη ζωή μου.





Έμειναν λοιπόν αχρησιμοποίητες μέσα μου και είναι πάντα βιώσιμες ένα πλήθος από διαθέσεις, κλίσεις, δυνατότητες, που μου δίνουν μιαν αξία, την οποία ασφαλώς δεν μου επιτρέπει να επικαλεσθώ η σειρά των πράξεών μου.»












Δεν υπάρχει δυνατότητα έρωτα παρά μόνο αυτή που εκδηλώνεται σε έναν έρωτα.
Δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα παρά μόνο αυτή που εκφράζεται στα έργα τέχνης:
η μεγαλοφυΐα του Προυστ είναι το σύνολο των έργων του Προυστ.
Η μεγαλοφυΐα του Ρακίνα είναι η σειρά των τραγωδιών του και τίποτ’ άλλο.
Γιατί να αποδίδουμε στον Ρακίνα τη δυνατότητα να γράψει μία νέα τραγωδία, αφού ακριβώς δεν την έγραψε;
Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή, σχεδιάζει ο ίδιος τη φυσιογνωμία του, την προσωπικότητά του και πέρα απ’ αυτή την προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτα.
Φυσικά, η σκέψη αυτή μπορεί να φανεί σκληρή σε κάποιον που δεν πέτυχε στη ζωή του.
Απ’ την άλλη μεριά όμως, προδιαθέτει τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μόνον η πραγματικότητα μετράει, πως το όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, άλλο δεν κάνουν απ’ το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο, απογοητευμένο όνειρο, γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες.
Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά.

J. P. Sartre, «Ο Υπαρξισμός είναι ένας Ανθρωπισμός»

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2018

Μοναδικός κι αγαπημένος μου Sraosha!
''Όλοι στο έδαφος και στο νερό και στα λουλούδια θα γυρίσουμε -- αλλά ποιος δε θέλει να ταξιδεύει. Κι αν δεν μπορεί να ταξιδεύει, να τυλίγει δυο λόγια με μέλι και να τα στέλνει. Σαν το μέλι ανθέων, σάρκινων, πνευματικών και άλλων. Ώσπου όλα να τα πιάσει η μουσική και να τα κάνει ένα. Να τα κάνει φωτιά που καίει σκότη και παράγει φως, άντε, ίσως και θερμότητα. Και μέλι. Και μέλισμα, και μουσική. Ψηλά και προς τα πάνω, με τον τρόπο της φλόγας και του κύματος που σκάει.''

Διαβάστε το όλο αξίζει τον κόπο!
ΕΔΩ:


SRAOSHA

                                             

Επαφές

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

Δημοφιλείς αναρτήσεις