Εβδομάδα των Παθών

13-04-2020

Ναι εγώ είμαι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που νοιώθουν άβολα τελείως όταν τους στερούν με το στανιό έστω κι ένα μικρό κομματάκι της προσωπικής τους αυτοδιάθεσης.

Μπορεί όταν προσωπικά αποφασίσω να κάνω υπομονή για κάτι που επιλέγω νάμαι γαϊδούρι πραγματικό.

Να μην κουνιέμαι, να μένω σε ακινησία μπορεί και χρόνια αλλά όταν είναι δική μου η απόφαση.

Μπορεί μέσα σε μια τέτοια διαδικασία εντελώς προσωπικής απόφασης να δω, να ακούσω, να υποστώ τρελά πράγματα χωρίς να λυγίσω στιγμή, δευτερόλεπτο.

Η ψυχραιμία μου και η αφοσίωσή μου σε κάτι που εγώ αποφασίζω σπάει κόκαλα το ξέρω, τοχω δοκιμάσει.

Όταν μου το επιβάλλουν όμως σαλεύει το μυαλό μου.

Γίνομαι έξαλλη.

Αγριεύω.

Μένω ώρες αμίλητη.

Δεν θέλω τίποτε και κανέναν.

Θέλω μόνο να περάσει ο χρόνος, να αλλάξει.

Θέλω να πάρω τα βουνά και τις θάλασσες να φύγω σε άλλο πλανήτη.

Έτσι και τώρα.

Ακούω διάφορα για την παραμονή στο σπίτι μέχρι το τέλος της χρονιάς λέει και το μάτι μου γυρίζει ανάποδα.

Αναγκάζομαι να κατεβάζω τα εν δυνάμει του εαυτού μου σ’ ένα ρελαντί περιορισμένης καθημερινότητας και η διαδικασία της αυτοσυγκράτησης μου σπάζει τα νεύρα.

Η φαντασία μου στο μεταξύ οργιάζει.

Με καθησυχάζει.

Με ταξιδεύει.

Μετά όμως χρειάζεται να βάλω μάσκα εγώ που μισώ τα καρναβάλια, να βάλω γάντια ενώ θεωρώ οτι η αφή με τα πράγματα, με τα υφαντά μου, με τους ανθρώπους μου είναι από τα απολαυστικότερα δώρα της φύσης.

Και κρατιέμαι.

Θέλω να δω τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου.

Θέλω να δω τα μάτια των φίλων μου να πιω έναν καφέ μαζί τους και να δω τα μάτια τους να γελάνε.

Και κρατιέμαι.

Μούρχεται όλη την ώρα να κλαίω, να κλαίω γι αυτή την ζουρλή κατάσταση που ζούμε αναγκαστικά …κι ακούω μην κλαίτε, μη βάζετε τα χέρια στα μάτια σας, μη τα χέρια στο στόμα σας, μη τα χέρια στα μαλλιά σας, μη στο σώμα σας, μην αναπνέετε, μην μιλάτε, μην βήχετε, μην φταρνίζεστε, μην ακουμπάτε το σίδερο, ούτε το χαρτί, ούτε το πλαστικό, ούτε το ύφασμα.

Γίνετε άυλοι.

Αυτό εκεί έξω είναι θάνατος.

Ζει παντού, είναι ανθεκτικό και σκοτώνει.

Γέμισε ο πλανήτης πτώματα.

Ακούω τις ειδήσεις για τους νεκρούς, νεκροί χιλιάδες.

Μέχρι πότε;

Μέχρι ποιόν Γολγοθά;

Μέχρι ποια Μεγάλη Παρασκευή;

Μέχρι ποια Ανάσταση;

Δημοσιευμένο στο THE GREEKCLOUD σήμερα 

    Αφιερωμένο χωρίς κώδικα σ όσους μπορούν να τον ακούσουν με τ αυτιά του μυαλού.
                                         
                                                  https://youtu.be/UDNvu3RYmU8


                                                 

                               
                                                            

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται,
άπαξ που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία.

Τουλάχιστον με αυτή την αυτόνομη μορφή της,
δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και 'μεις τι την κάνουμε;

Τη σέρνουμε απ' εδώ κι απ' εκεί
δολοφονώντας την.

Οργανωμένη κοινωνία,
οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πως είναι σχέσεις;

Σχέση

σημαίνει συνάντηση,
σημαίνει έκπληξη,
σημαίνει γέννα συναισθήματος.

Πως να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Χρόνης Μίσσιος

                                              

Αιρετικόν

04-04-2020

11 χρονών ήμουν.
Το Κολοσσαίον στη Θεσσαλονίκη γεμάτο.
Η θείτσα με είχε πάει να δω τα πάθη του Χριστού.
‘Εκλαιγα γοερά.
Της ζήτησα να φύγουμε πριν τελειώσει η ταινία.
Όχι μου είπε κάθισε να το δούμε όλο, θα δείς, στο τέλος θα χαρείς.
Υπάκουσα έκλεισα τα μάτια μου με την παλάμη και δεν έβλεπα που τον μαστίγωναν, του έσκιζαν τα ρούχα, τον έφτυναν, τον χλεύαζαν, του φόρτωσαν τον σταυρό.
Με το άλλο χέρι κρατούσα το χέρι της.
Άκουσα τον χτύπο των σφυριών κι άνοιξα λίγο τα δάχτυλά μου.
Είδα να τον καρφώνουν, αίματα παντού στο πρόσωπο, στο σώμα του, το στήθος μου πονούσε απ’ το κλάμα και το σφίξιμο.
Μετά είδα τις γυναίκες κάτω απ’ το σταυρό να τον κοιτάνε και τον ουρανό να σκοτεινιάζει.
Άρχισε να με πιάνει πανικός απ’ το φόβο.
Είδα τον τάφο του ν’ ανοίγει κι έναν άγγελο να λέει οτι ο Χριστός σηκώθηκε, αναστήθηκε κι αντί να χαρώ φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.
Πως γίνεται να σηκωθεί ένας νεκρός από τον τάφο του κι εγώ να χαίρομαι;
Τίποτε δεν καθόταν σωστά μέσα στο μυαλό των έντεκα χρόνων μου.
Ακόμη το ίδιο μου συμβαίνει τέτοιες μέρες.
Οι επιτάφιοι και οι τελετές αναπαράστασης του δράματος του Θεανθρώπου στις εκκλησίες με θλίβουν.
Τίποτε απο τότε που είδα την ταινία δεν μ’ έκανε να χαρώ το Πάσχα.
Θα περάσουν εκατοντάδες, χιλιάδες χρόνια.
Η έρημος θάναι πάντα τόπος δοκιμασίας για τους ολομόναχους.
Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα πουλάν το ξύλο του σταυρού του σε χαϊμαλιά για καλό σκοπό.
Αυτός δεν θάναι εκεί να τους διώξει.
Τόκανε μια φορά κι απέτυχε.
Κάποια Σαλώμη θα χορεύει με τα επτά πέπλα μπροστά στους βασιλείς, οι Μαγδαληνές θα σκουπίζουν το αίμα του με τα μαλλιά τους, οι αιμοσταγείς θα σκοτώνουν τα βρέφη, οι Μυροφόρες θα ραίνουν τους τάφους με αρώματα κι εκείνος θα βγαίνει απ’ τον τάφο και θα πηγαίνει στον ουρανό.

Το Φλαμπουράρι ανήκει στα Ανατολικά Ζαγόρια.

Είναι χωριό στα πόδια του βουνού Τσούκα Ρόσσα.

Βρέθηκα εκεί Μεγάλη Παρασκευή το 1983.

Υπήρχε ενα παμπάλαιο ξωκκλήσι και μια εικόνα του Αη Γιάννη του Βαπτιστή. Άγνωστος ο αγιογράφος, ανεκτίμητης αξίας η εικόνα, ξεκλείδωτο το εκκλησάκι.

Του 1770 μας είπαν.

Ο Άγιος κρατούσε το κεφάλι του κομμένο, με το δεξί του χέρι, όχι σε δίσκο όπως συνήθως απεικονίζεται.
Απ’ τα μαλλιά.
Ήταν τόσο ζωντανός σαν να είχε κατεβεί μόλις απ’ τη μηχανή του μετά από μεγάλο ταξίδι.
Αναμαλλιασμένος, άγριος, με διαπεραστικό βλέμμα και σμιχτά φρύδια, με μια ρυτίδα κούρασης ανάμεσά τους.
Ήταν η μέρα;

Ο τόπος;

Η ησυχία της εκκλησιάς;

Δεν ξέρω τι ήταν.
Θυμάμαι όμως μετά από εκείνη την ταινία με τα Πάθη, που μόνο φόβο και λύπη μου προξένησε, πως ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα με ανακούφιση οτι μπορεί η Μεγάλη Εβδομάδα να έχει δύναμη και φως.
Ότι ο προσωπικός δρόμος της μοναχικότητάς μας είναι η πιο ακέραια ιερή και γενναία πράξη προς τον εαυτό μας.
Ότι είμαστε τυχεροί οσοι γνωρίζουμε έστω κι έναν άνθρωπο που βαδίζει σ’ αυτό το μονοπάτι.
Όπως ο Χριστός τον Ιωάννη Βαπτιστή.
Την επόμενη χρονιά μάθαμε οτι άγνωστοι έκλεψαν την εικόνα.

Δημοσιευμένο σήμερα στο the Greek CLOUD

Το κυριότερο είναι
να μη λέτε ψέματα στον εαυτό σας.

Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του
και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα,

φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια
ούτε μέσα του, ούτε και στους άλλους.

Κι έτσι,
χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους
και κάθε αυτοεκτίμηση.

Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει ν' αγαπάει.
Και μη έχοντας την αγάπη,

αρχίζει να παρασέρνεται
από τα πάθη και την ακολασία
για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει.

Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία,
και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα
στους άλλους και στον εαυτό του.

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Απόσπασμα από το βιβλίο:
''Αδελφοί Καραμάζοφ''

Ξεχασμένες  αισθήσεις.