Το κυριότερο είναι
να μη λέτε ψέματα στον εαυτό σας.

Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του
και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα,

φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια
ούτε μέσα του, ούτε και στους άλλους.

Κι έτσι,
χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους
και κάθε αυτοεκτίμηση.

Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει ν' αγαπάει.
Και μη έχοντας την αγάπη,

αρχίζει να παρασέρνεται
από τα πάθη και την ακολασία
για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει.

Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία,
και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα
στους άλλους και στον εαυτό του.

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Απόσπασμα από το βιβλίο:
''Αδελφοί Καραμάζοφ''

Ξεχασμένες  αισθήσεις.  

                         Πρώτη φορά.

Πρώτη φορά στα εξήντα πέντε μου κοιμάμαι με απαρηγόρητο ύπνο.
Δεν ήξερα πως είναι αυτό.
Κοιμάμαι μόνο με την αίσθηση του παρόντος.
Το μέσα μου δεν ανέχεται ούτε ένα ψήγμα ψευδαίσθησης σύνδεσης με ομφάλιους λώρους.
Προσπαθώ να συνηθίσω σ αυτή τη νέα αίσθηση.
Της αβεβαιότητας,του χάους.
Σαν κάποιος να ήρθε πίσω μου και να μ έσπρωξε σε ένα κενό χωρίς βαρύτητα.
Σαν εκείνη την αίσθηση που έχεις όταν κοιτάξεις τον βυθό για πρώτη φορά.
Που δεν βλέπεις κάτω απ τα πόδια σου τίποτα.
Τρομακτικό.
Αληθινό.
Άλλη ζωή.

Δεν είναι γριά, δεν είναι γέρος.
Δεν είναι «πακέτο», δεν είναι ηλίθιος, δεν είναι ζαβος.
 Ναι, έχει άγνοια κινδύνου.
 Την ίδια άγνοια που χρόνια τώρα έχει και βγαίνει έξω μόνος, 
και φροντίζει τον εαυτό του μόνος, κι έχει κανει παρέες στο ΚΑΠΗ και στην πλατεία γιατί εσυ δουλεύεις,
σοσιαλιζεσαι και δεν προλαβαίνεις.
Έχει την ίδια άγνοια κινδύνου που είχε όταν ερχόταν με 5 συγκοινωνίες με ο,τι καιρό
 και να είχε να σου προσέξει τα παιδιά σου! Να στα φροντίσει με ιώσεις, με δυσκολίες, με «όλα τα καλά».
Έχει την ίδια άγνοια κινδύνου που είχε όταν πήγαινε στη λαϊκη και τα έπαιρνε όλα λειψά για να σου πάρει και για το δικό σου σπιτι!
Έχει την ίδια άγνοια κινδύνου που είχε όταν δούλευε σαν σκυλί για να μη σου λείψει τίποτα τσακίζοντας το σώμα του και τις αντοχές του!
Δεν είναι γέρος και γριά, δεν είναι όλα τα κοσμητικά που του έχεις φορέσει! Είναι ο πατέρας σου, η μάνα σου, ο παππούς σου, η γιαγιά σου, ο συγγενής σου, ή ο γείτονας!
Γι’αυτο όσο δίκιο κι αν έχεις που φωνάζεις για το καλό του, βουτά τη γλώσσα στο μυαλό, εσυ κι εγώ τους μάθαμε στην επιβίωση και στην άγνοια κινδύνου και τώρα τους ζητάμε προσαρμοστικότητα, αντίληψη, αλλαγή, με άμεση εφαρμογή. Σαν να πατάμε κουμπάκια.
Ε μάθε εσυ που έχεις τόσο υποτιμητικά λυσσάξει με το «γριές και γέροι» και «για εσάς μένουμε εμείς μέσα» να κλείνεις λίγο το στόμα σου.
Ναι, πρέπει να μείνουν μέσα.
 Ναι, δεν το έχουν καταλάβει. 
Ναι, πες το 5000 φορές.
 Μέχρι να καταλάβουν.
Όσες χρειάστηκε να σου πουν κι εσένα να μην κανεις κάθε μαλακια που έκανες και ήρθαν να σε ξεμπλέξουν, να σε φροντίσουν και να σε κανακεψουν!
ΔΕΝ είναι ο γέρος κι η γριά. 
Είναι κάποιου μάνα και πατέρας.
 Δεν είναι το πακέτο που σε βαραίνει ανόητε!
Κι αν δεν τους έχεις χάσει, δεν ξέρεις τι αξία έχουν αυτές οι λέξεις!
 Δεν έχεις ιδεα!
Άντε γιατί πήξαμε στους μάγκες
ΑΡΓΥΡΩ ΠΡΙΝΤΕΖΗ

"Της ανθρώπινης ζωής ο χρόνος είναι μια στιγμή, η ουσία της ρευστή,

 οι αισθήσεις αμυδρές, του κορμιού η σύσταση φθαρτή, η ψυχή μια σβούρα,

η τύχη ανεξιχνίαστη και η φήμη προϊόν ακρισίας.

Με δυο λόγια, όλα του σώματος είναι ρευστά σαν ποταμός,

 ενώ της ψυχής είναι όνειρο και ψευδαίσθηση, η ίδια η ζωή είναι πόλεμος 
και ταξίδι σε ξένο τόπο, κι η υστεροφημία είναι λήθη.

Ποιος μπορεί να μας παρασταθεί στο δρόμο;
Η φιλοσοφία και μόνο αυτή.
Και φιλοσοφία θα πει, να διατηρείς τον δαίμονα που έχεις μέσα σου απρόσβλητο,
 σώο και αβλαβή, υπεράνω πόνων και ηδονών. 

Τίποτα να μην κάνεις στα κουτουρού, τίποτα το ψεύτικο και με υποκρισία. 
Φιλοσοφία θα πει, να μην έχεις ανάγκη από το τι κάνει ή δεν κάνει ο άλλος.
 Κι ακόμη, ό,τι σου προκύψει και ό,τι σου στέλνει η μοίρα 
ο δαίμονάς σου να τα δέχεται, ως προερχόμενα κάπου από εκεί, απ' όπου προέρχεται και αυτός.
Και πάνω απ' όλα, να περιμένεις το θάνατο με γαλήνιο νου, ως κάτι που δεν είναι παρά μια ακόμη διάλυση στοιχείων που συνθέτουν κάθε έμβιο ον.

Μεταβάλλονται αυτά τα στοιχεία, το καθένα σε κάτι άλλο, και δεν είναι διόλου τρομερό αυτό.
Αν είναι έτσι, τι σου κακοφαίνεται αυτή η μεταβολή και διάλυση των πάντων;
Αφού γίνεται σύμφωνα με τη φύση.
Και ό,τι είναι σύμφωνο με τη φύση δεν είναι κακό"

Μάρκος Αυρίλιος  "Τα εις εαυτόν"

         Από την ποιητική συλλογή « τα χειρόγραφα του φθινοπώρου» του Τάσου Λειβαδίτη.