Αλιέ Πεμπέ | Η φίλη μου

Η φίλη μου, αυτή που με κάνει να νιώθω εγώ.

Αυτή που με βγάζει από τα ρούχα μου, αυτή που συγχωρώ και με καταλαβαίνει.

Που κάνω λάθη και τα αναγνωρίζει, που θυμώνει και με συγχωρεί.

Εκείνη που με κάνει  να λέω όσα νιώθω, όπως τα νιώθω ακόμα και αν είναι λάθος.

Που ξέρει τις αδυναμίες  μου και το σκατό-χαρακτήρα μου.

Που με  συγχωρεί που ξέρει ακόμα και η πίκρα μου πόση αγάπη κρύβει.

Είναι εκείνη που ξέρει ότι και με λάθος τρόπο δείχνω την αγάπη μου και την ανταποδίδει.

Που είναι εγώ και άλλες φορές εγώ είμαι αυτή, που μπορεί να μην λέω αλλά ξέρει,

που μπορεί να μην γράφω, αλλά εκείνη διαβάζει.

Που δεν μπορώ να κρυφτώ η να μην θέλω, είναι αδελφή μου, είναι η ψυχή μου.

Είναι η φίλη μου, είναι όλα όσα ήθελα να έχω, την έχω ανάγκη, να με αγκαλιάσει να με μαλώσει , να μου ‘’βάλει’’ μυαλό.

Είναι πολλές φορές η φωνή της συνείδησης  μου, είναι άλλες φορές ο  κακός μου χαρακτήρας και  πάντα μου φανερώνει  όλες όσες καλές  πλευρές  μπορεί να έχω.

Είναι εκείνη που ξέρει τι θέλω και προσπαθεί μαζί μου, που θα λυπηθεί και θα χαρεί μαζί μου.

Είναι η φίλη μου πάντα ήθελα να έχω, είναι η φίλη μου έψαχνα να βρω και ήρθε τυχαία, την βρήκα μπροστά μου και με άφησε να την ακολουθήσω,  που περπάτησε μαζί μου.

Είναι η φίλη μου και είμαι η δική της, είναι όλα αυτά και αλλά τόσα που λέξεις δεν έχω να γράψω και να πω.

Αυτή είναι η φίλη μου.

Πλακούντας.

Να το κρατήσω αυτό.
Να το φυλάξω.
Αυτό το υγρό.
Το σκιερό.
Το μέσα μέσα.
Το άλυτο.
Αυτό που ένωσε τα διαχωρισμένα.
Εκεί να επιστρέφω.
Όταν το μυαλό αναδιπλώνεται.
Όταν τα χέρια ψάχνουν να τσακίσουν την ύλη δημιουργώντας.
Όταν τα «θέλω» φωνάζουν και ζητούν πράξεις ηδονών.
Όταν η ζωή δαγκώνει και ματώνει για να σταθεί όρθια.
Εκεί να επιστρέφω.
Η μήτρα που μ έθρεψε κατέχει το μέτρο.
Η μήτρα κατέχει τις σιωπές και τους ρυθμούς.

Τ άλλα είναι υπεροψίες.
Άνακριβείς υπερβολές.
Περίσσιες ,περαστικές.
Τα άλλα είναι «oι μητέρες».
N.Φ

20/11/2019

                                                         

foto Gianni Ranati 1957

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα.
Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς.
Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιαζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει.
Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις.
ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΕΤΙ

16 ΣΚΑΛΟΠΆΤΙΑ

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

16 ΣΚΑΛΟΠΆΤΙΑ

16  ΣΚΑΛΟΠΆΤΙΑ
Ησύχασε, δεν είναι τίποτα.
Τα 16 σκαλοπάτια φταίνε και το μπετόν που είναι άφθαρτο.
Και οι μυγοπαγίδες του μυαλού σου.

Κολλάνε οι σκέψεις η μία πάνω στην άλλη .
Αφού το ξέρεις.
Στο δρόμο για την εφορεία αναγκαστικά περνάς απ τις ίδιες γειτονιές.
Βασιλίσσης Ολγας ,Αγία Τριάδα,Παρασκευοπούλου,Φάληρο,Μπότσαρη,Σαλαμίνα.
Τι κι αν έκλεισαν τα  θερινά σινεμά.
Ο Βαρδάρης ,ακόμη σφυρίζει ανάμεσα στις πολυκατοικίες.
Ο Θερμαϊκός γίνεται κόκκινος κάθε απόγευμα.
Ηταν να μην γίνει η αρχή.
Τώρα δεν έχεις πια ενδοιασμούς.
Εκοψες την κοτσίδα σου μια μέρα το 88.
'Αδειασες το κεφάλι σου.
Ένα χιλιοστό πια η σκέπη σου.
Ακάλυπτη πήδησες στο κενό του έρωτα.
Ησύχασε, δεν είναι τίποτα.
Τα 16 σκαλοπάτια σας είναι εκεί .
Αθανασίου Διάκου και Κύπρου.
Στο τοίχο με τα ενοικιαστήρια υπάρχει ακόμη η σκιά του.
Στο τοίχο με τα ενοικιαστήρια υπάρχουν ακόμη τα ίχνη .
Απ την πλάτη σου,απ τις παλάμες του. .
Ξυσμένη,σημαδεμένη  η ώχρα .
Όλα  εκεί.
Μετά από 26 χρόνια πως γίνεται η μνήμη να έχει την μυρωδιά σου κρατημένη μέσα της?
Ησύχασε ,δεν είναι τίποτα.
Ακόμα κι ο θάνατος ,τίποτα.

Αφιερωμένο στη μνήμη του  Γιώργου Εζίκη. 1953-2002.

                                   “Kindness is a language the deaf can hear and the blind can see.”
                                                                             ― Mark Twain

Art by Gustav Vigeland

                                                              

                                                         

|                                                       Big Things Going Down  κλικ