Αχαρνείς

Στίχοι:
Μουσική:



(Διάλειμμα... Στείλε τον τραγουδιστή στο πόδι σου.)

Σε γιορτινό αγώνισμα παίζατε τις αμάδες
και δεν καταδεχόσασταν το κωμικό παιδί,
μα, τώρα, στον αγώνα νικούνε οι καρβουνάδες,
που έχουν στην μεριά τους
τον ίδιο τον ποιητή.

Ζεί τα ωραία πράγματα μ’ αίμα και με θυσίες,
προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό.
Δε θα σας πει παινέματα, δεν ξέρει κολακείες
και για την ευτυχία σας πληρώνει τον καιρό.

Μούσα καρβουναρού,
θράκα μου πυρωμένη,
σπιθίτσα φουντωμένη
μ’ αναπνοές τρελού.
Βαρδάρη που μιλά
σαν ψάρι φαγωμένο,
αχ, πολλαπλασιασμένο
και σαν καρβέλι να.

Έλα την Κυριακή
με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυο Σοφία Βέμπο
ακούγαμε εκεί.

(Ποιος μας γηροκομεί
τη σήμερον ημέρα,
ψηστιέρα, καρβουνιέρα,
μούσα δεκεμβριανή.
Πολέμησα καιρό
σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία
ξέσκιζα τον εχθρό.
Τώρα με χειρουργεί
η αλλήθωρη νεολαία,
μια τσογλανοπαρέα,
που κάνει κριτική.)

Οι γέροι χωριστά,
οι νέοι άλλο πράμα.
Όποιος τους θέλει αντάμα
πληρώνει ακριβά.
Πρόστιμο μια ζωή
στην κλεψύδρα και στα εφετεία.
Είναι μια κοροϊδία,
σειρά του δικαστή.

Αχαρνής. Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια 

Τραγούδια για νέους κανταδόρους.

 Τραγουδούν-συμμετέχουν: Δ. Σαββόπουλος, Σάκης Μπουλάς, Νίκος Παπάζογλου, Μανώλης Ρασούλης, Μελίνα Τανάγρη, Νίκος Ζιώγαλας, Βαγγέλης Ξύδης, Κώστας Γεωργίου, Ηλίας Λιούγκος Πρόλογος-Πάροδος-Φαλλική πομπή-Σύγκρουση-Αγώνας-Παράβαση-Στάσιμο-Κήρυκες- Έξοδος

https://articlefiles.files.wordpress.com/2014/04/savv-3-proxeiro.pdf

Παλάτια μη χτίζεις,
και μη θησαυρίζεις σε τούτη τη γη.

Τα μάτια σαν κλείσεις, κερί και θα σβήσεις
αυτή είναι η ζωή.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Το τροπάριο της Κασσιανής απόψε.

Η πόρνη ζήτησε συγχώρεση απο τον Χριστό και έπλυνε τα πόδια του με μύρο.

Κι επειδή εκεί έξω και κάποτε μα και τώρα και μεθαύριο μα και πάντα ,μπορεί να υπάρξουν άνθρωποι που θα επιδιώξουν να σας κάνουν να εκπορνευτείτε,να αισθανθείτε αναξιοπρεπείς και που συνθλίβοντας το μυαλό σας θα προσπαθήσουν να σας εκμεταλλευτούν ,να σας υποτιμήσουν και να σας αρπάξουν τα όμορφά σας για να τους μοιάξετε θα σας πω μόνον αυτό.

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τα μπορεί αυτά αν εσείς οι ίδιες ενδιαφερθείτε πραγματικά και ουσιαστικά για τον εαυτό σας.

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τα μπορεί αν το κοριτσάκι που μεγαλώνετε μέσα σας η έξω σας, μάθει πρώτα απο όλα και πάνω απο όλα ν αγαπά τον εαυτό του.

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τα μπορεί οταν- ακόμη κι αν δεν είχατε την τύχη να γεννηθείτε κοντά σε ανθρώπους κατάλληλους να σας το μάθουν δια του προσωπικού τους παραδείγματος -[ΓΙΑΤΙ ΜΌΝΟΝ ΕΤΣΙ ΜΑΘΑΊΝΕΤΑΙ ΑΥΤΌ] ,όταν λοιπόν βρείτε έναν έστω έναν άνθρωπο να του εμπιστευτείτε τον πόνο σας, τον καημό σας και το παράπονό σας, μιλήστε εν ανάγκη ουρλιάξτε αλλά εκφραστείτε.

Δείξτε την ανάγκη σας στους φίλους σας.

Ζητείστε βοήθεια.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ.

Για να λυτρωθείτε.

Και σύντομα γιατί ο χρόνος σας τρέχει.

Σήμερα.

Αυτό το Πάσχα για να έρθει η Ανάσταση.

Σας εύχομαι καλή Πασχαλιά με πολύ αγάπη.

Εβδομάδα των Παθών

13-04-2020

Ναι εγώ είμαι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που νοιώθουν άβολα τελείως όταν τους στερούν με το στανιό έστω κι ένα μικρό κομματάκι της προσωπικής τους αυτοδιάθεσης.

Μπορεί όταν προσωπικά αποφασίσω να κάνω υπομονή για κάτι που επιλέγω νάμαι γαϊδούρι πραγματικό.

Να μην κουνιέμαι, να μένω σε ακινησία μπορεί και χρόνια αλλά όταν είναι δική μου η απόφαση.

Μπορεί μέσα σε μια τέτοια διαδικασία εντελώς προσωπικής απόφασης να δω, να ακούσω, να υποστώ τρελά πράγματα χωρίς να λυγίσω στιγμή, δευτερόλεπτο.

Η ψυχραιμία μου και η αφοσίωσή μου σε κάτι που εγώ αποφασίζω σπάει κόκαλα το ξέρω, τοχω δοκιμάσει.

Όταν μου το επιβάλλουν όμως σαλεύει το μυαλό μου.

Γίνομαι έξαλλη.

Αγριεύω.

Μένω ώρες αμίλητη.

Δεν θέλω τίποτε και κανέναν.

Θέλω μόνο να περάσει ο χρόνος, να αλλάξει.

Θέλω να πάρω τα βουνά και τις θάλασσες να φύγω σε άλλο πλανήτη.

Έτσι και τώρα.

Ακούω διάφορα για την παραμονή στο σπίτι μέχρι το τέλος της χρονιάς λέει και το μάτι μου γυρίζει ανάποδα.

Αναγκάζομαι να κατεβάζω τα εν δυνάμει του εαυτού μου σ’ ένα ρελαντί περιορισμένης καθημερινότητας και η διαδικασία της αυτοσυγκράτησης μου σπάζει τα νεύρα.

Η φαντασία μου στο μεταξύ οργιάζει.

Με καθησυχάζει.

Με ταξιδεύει.

Μετά όμως χρειάζεται να βάλω μάσκα εγώ που μισώ τα καρναβάλια, να βάλω γάντια ενώ θεωρώ οτι η αφή με τα πράγματα, με τα υφαντά μου, με τους ανθρώπους μου είναι από τα απολαυστικότερα δώρα της φύσης.

Και κρατιέμαι.

Θέλω να δω τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου.

Θέλω να δω τα μάτια των φίλων μου να πιω έναν καφέ μαζί τους και να δω τα μάτια τους να γελάνε.

Και κρατιέμαι.

Μούρχεται όλη την ώρα να κλαίω, να κλαίω γι αυτή την ζουρλή κατάσταση που ζούμε αναγκαστικά …κι ακούω μην κλαίτε, μη βάζετε τα χέρια στα μάτια σας, μη τα χέρια στο στόμα σας, μη τα χέρια στα μαλλιά σας, μη στο σώμα σας, μην αναπνέετε, μην μιλάτε, μην βήχετε, μην φταρνίζεστε, μην ακουμπάτε το σίδερο, ούτε το χαρτί, ούτε το πλαστικό, ούτε το ύφασμα.

Γίνετε άυλοι.

Αυτό εκεί έξω είναι θάνατος.

Ζει παντού, είναι ανθεκτικό και σκοτώνει.

Γέμισε ο πλανήτης πτώματα.

Ακούω τις ειδήσεις για τους νεκρούς, νεκροί χιλιάδες.

Μέχρι πότε;

Μέχρι ποιόν Γολγοθά;

Μέχρι ποια Μεγάλη Παρασκευή;

Μέχρι ποια Ανάσταση;

Δημοσιευμένο στο THE GREEKCLOUD σήμερα 

    Αφιερωμένο χωρίς κώδικα σ όσους μπορούν να τον ακούσουν με τ αυτιά του μυαλού.
                                         
                                                  https://youtu.be/UDNvu3RYmU8


                                                 

                               
                                                            

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται,
άπαξ που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία.

Τουλάχιστον με αυτή την αυτόνομη μορφή της,
δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και 'μεις τι την κάνουμε;

Τη σέρνουμε απ' εδώ κι απ' εκεί
δολοφονώντας την.

Οργανωμένη κοινωνία,
οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πως είναι σχέσεις;

Σχέση

σημαίνει συνάντηση,
σημαίνει έκπληξη,
σημαίνει γέννα συναισθήματος.

Πως να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Χρόνης Μίσσιος