Ο άντρας που αξίζει την απόλυτη αφοσίωση μιας γυναίκας.

Οι άντρες τρομοκρατούνται από το βάθος του έρωτα μιας γυναίκας και την ενέργεια που δημιουργείται από τη σεξουαλικότητα και τα συναισθήματά της.

Ταυτόχρονα όμως, αυτό που οι άνδρες επιθυμούν περισσότερο από κάθε τι στη ζωή είναι να γίνουν ένα, να ενωθούν απόλυτα και ισότιμα με την αφοσιωτική αγάπη μιας γυναίκας και την άγρια, ανυπόδουλη ενέργειά της.

Για να μπορέσει όμως ο άνδρας να χειριστεί την τεράστια ερωτική ενέργεια της γυναίκας χωρίς να το βάλει στα πόδια, θα πρέπει να νικήσει τους φόβους του και να υπερυψώσει την προσωπικότητά του πάνω από αυτούς. Μόνο ένας τέτοιος άντρας αξίζει την απόλυτη αφοσίωση μιας γυναίκας.

Ο πόθος της γυναίκας χτίζεται με τον χρόνο και συνδέεται με την εμπιστοσύνη. Οι γυναίκες στην πραγματικότητα κατέχουν την ικανότητα αέναης σεξουαλικής επιθυμίας για τον σωστό άντρα.

Το κλειδί για να ανοίξει η αχαλίνωτη και ανεμπόδιστη σεξουαλικότητα μιας γυναίκας το έχει ο άντρας που ποθεί πραγματικά να τη γνωρίσει σε όλο της το φάσμα, σε όλο το βάθος της προσωπικότητάς της, να χαρτογραφήσει κάθε πτυχή της ύπαρξής της και όχι απλά να διεισδύσει μέσα της.

“Ο άνδρας που μπορεί να διεγείρει μια γυναίκα όποτε το θελήσει, αυτός έχει αφιερώσει χρόνο για να τη γνωρίσει και να τη προσεγγίσει με απολαυστικό πόθο και με την αυτοπεποίθηση ότι γνωρίζει ήδη τι θέλει η γυναίκα του”

Όταν ένας άνδρας επιλέξει να γνωρίσει σε βάθος μια γυναίκα αντί απλά να διεισδύσει μέσα της, η ικανότητά του να συνδεθεί αισθησιακά μαζί της ξεπερνά το επίπεδο της απλής, ρηχής σεξουαλικής πράξης.

Στην πραγματικότητα, οι εραστές που συνδέονται σε αυτό το επίπεδο απολαμβάνουν επαναλαμβανόμενες κορυφώσεις σε κάθε συνεύρεσή τους, γιατί ο έρωτας συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα του εαυτού, ξεπερνώντας την υλική υπόστασή τους.

Όταν η γυναίκα εμπιστευτεί απόλυτα το σύντροφό της θα θέλει να του δώσει όλο της το είναι. Αυτή η ενέργεια δημιουργεί ένα “πνευματικό βιάγκρα” και τροφοδοτεί την χωρίς όρια ικανότητα του άνδρα να παραμένει διαρκώς συνδεδεμένος μαζί της. Έτσι ο πόθος τροφοδοτείται αέναα και προσφέρει ικανοποίηση στους εραστές στο διηνεκές.

Αυτή η ποιότητα δυναμώνει τη σχέση τους που χτίζεται σε δυνατές βάσεις, γιατί όπως είναι αντιληπτό, είναι μια ποιότητα που οι άνθρωποι δεν αφιερώνουν μόνο στον έρωτα αλλά σε όλες τις εκδηλώσεις της σχέσης τους με τον σύντροφο και τον εαυτό τους.

Ο πόθος μιας γυναίκας γίνεται αιώνιος όταν ο άνδρας δεν σταματά ποτέ να αναζητά να γνωρίσει τα βάθη της ψυχής της. Η απόδοση ενός άνδρα γίνεται απεριόριστη όταν η γυναίκα του έχει ανοιχτεί απόλυτα.

Έτσι ο έρωτας δεν φθίνει ποτέ, ο πόθος δεν σβήνει ποτέ. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ερωτευμένοι, ολοκληρωμένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Κι αυτό, δεν είναι κάτι ανέφικτο…

Έχουμε φτιαχτεί για να είμαστε πλήρεις κι ευτυχισμένοι. Μπορούμε να το ζήσουμε όταν πάψουμε να σπαταλάμε τον εαυτό μας σε επιφανειακές σχέσεις, που δεν είναι τόσο αβλαβείς όσο εσφαλμένα πιστεύουμε. Γιατί, σε κάθε συναναστροφή μας αφήνουμε, δίνουμε, επενδύουμε κομμάτια του εαυτού μας.

Στο τέλος “ξοδεμένες” εντελώς … τι μένει από εμάς;

* ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ: Η έμπνευση για το σημερινό μου κείμενο ήρθε από τα λόγια δύο ανδρών: David Deida και Graham White

Γράφει η Ευαγγελία Βασιλείου

                                            

Γύψινες νιφάδες.

Γέμισε ο κόσμος κι ο ντουνιάς μαρτάκια και χιονισμένα τοπία.
Η κυρία Τράμπ συνεχίζει ν αγαπάει το λευκό χρώμα .
Στη Βόρεια Ελλάδα αποφάσισε ν αρχίσει ο χειμώνας.
Θα οφείλουμε πετρέλαιο,αέριο και ρεύμα μέχρι τον χειμώνα του 19.
Δύο μήνες τώρα κλεισμένη στο σπίτι απόκτησα δεξιότητες ακροβάτισσας .
Κρατάω με το στόμα και το δεξί χέρι τις δύσκολες καταστάσεις όπως το βάζο του καφέ.
Χάνω στροφές όταν ντύνομαι και εκνευρίζομαι που δεν μπορώ πια κατα την συνήθεια μιας ζωής να κάνω σαράντα πράγματα ταυτόχρονα.
Κάτι θέλει να μου πει να με διδάξει λέει .
Κουραφέξαλα λέω εγώ.
Προχθές ο ορθοπεδικός εβγαλε εναν τροχό και με δαιμόνιο χαμόγελο έκοψε τον γύψο .
Στην αρχή κοίταζα.
Μετά γύρισα απ την άλλη και κοίταζα απ το παράθυρο.
Εξω χιόνιζε .
Οταν ξαναγύρισα να δώ η μαύρη μπλούζα μου και το κοστούμι του ήταν χιονισμένα απο θρυμματισμένες γάζες και γύψινες νιφάδες.
Θυμήθηκα ενα ποίημα του Σουλιώτη .

«Ψηλά και πάνω στο παλιό το χιόνι
έπεσε το πρώτο φρέσικο χιονάκι
κατάξερο σαν κονφετί, σούσλικ
στην παλιά τη γλώσσα. Το σκάψαν
και μέσα στο σκαμμένο βάλαν στρώμα
και πάνω στο στρώμα την αγάπη τους,
αντικρισμένοι στα γόνατα,
λευκόασπρα πρόσωπα στο βουνό,
κι ασημένιες ανταύγειες της αγάπης που έπιασαν,
ο ένας τη φώτιζε εκείνην κι εκείνη τον δικό της,
ένας νέος και μια νέα,
όπως τους ψάλλει το βαλκανικό τραγούδι,
πάνω στο μισοχωμένο στρώμα,
πάνω στο περσινό σκαμμένο χιόνι,
που είχε πέσει πριν από το πρώτο φετεινό,
με λόγια κι αξιώσεις για αιωνιότητα
στην κορυφή του άσπιλου βουνού»

Μετά γλιστρώντας βγήκα στην παγωνιά .
Πήρα ταξί .
Επιασα νοερά το ζεστό χέρι σου.
Συνέχιζα νάμαι παγωμένη.

                                                     

J. P. Sartre: «Είμαστε αυτό που κάνουμε»

«Δεν υπάρχει άλλος έρωτας απ’ αυτόν που οικοδομείται, πραγματώνεται. Δεν υπάρχει δυνατότητα έρωτα παρά μόνο αυτή που εκδηλώνεται»

Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί ή θεωρία μας [ο υπαρξισμός] προξενεί φρίκη σε μερικούς ανθρώπους.

Γιατί συχνά ένα μόνο τρόπο έχουν για να αντέχουν την αθλιότητα τους.

Να σκέφτονται:
«οι περιστάσεις υπήρξαν εναντίον μου.
Τα πράγματα μού πήγανε κόντρα.
Άξιζα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έγινα.
Βέβαια, δεν γνώρισα τον μεγάλο έρωτα ή τη μεγάλη φιλία, αλλά σ’ αυτό φταίει το γεγονός ότι δεν έλαχε να συναντήσω τον άντρα ή τη γυναίκα που να ήταν άξιοι για την αγάπη ή για τη φιλία μου.
Δεν έγραψα πολύ καλά βιβλία και γι’ αυτό φταίει το ότι δεν είχα πολύ διαθέσιμο ελεύθερο καιρό στη διάθεσή μου.

Δεν έκανα παιδιά για να τους αφιερωθώ, γιατί δεν βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να φτιάξω μαζί του τη ζωή μου.





Έμειναν λοιπόν αχρησιμοποίητες μέσα μου και είναι πάντα βιώσιμες ένα πλήθος από διαθέσεις, κλίσεις, δυνατότητες, που μου δίνουν μιαν αξία, την οποία ασφαλώς δεν μου επιτρέπει να επικαλεσθώ η σειρά των πράξεών μου.»

Δεν υπάρχει δυνατότητα έρωτα παρά μόνο αυτή που εκδηλώνεται σε έναν έρωτα.

Δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα παρά μόνο αυτή που εκφράζεται στα έργα τέχνης:

η μεγαλοφυΐα του Προυστ είναι το σύνολο των έργων του Προυστ.

Η μεγαλοφυΐα του Ρακίνα είναι η σειρά των τραγωδιών του και τίποτ’ άλλο.

Γιατί να αποδίδουμε στον Ρακίνα τη δυνατότητα να γράψει μία νέα τραγωδία, αφού ακριβώς δεν την έγραψε;

Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή, σχεδιάζει ο ίδιος τη φυσιογνωμία του, την προσωπικότητά του και πέρα απ’ αυτή την προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτα.

Φυσικά, η σκέψη αυτή μπορεί να φανεί σκληρή σε κάποιον που δεν πέτυχε στη ζωή του.

Απ’ την άλλη μεριά όμως, προδιαθέτει τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μόνον η πραγματικότητα μετράει, πως το όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, άλλο δεν κάνουν απ’ το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο, απογοητευμένο όνειρο, γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες.

Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά.

J. P. Sartre, «Ο Υπαρξισμός είναι ένας Ανθρωπισμός»

Μοναδικός κι αγαπημένος μου Sraosha!

''Όλοι στο έδαφος και στο νερό και στα λουλούδια θα γυρίσουμε -- αλλά ποιος δε θέλει να ταξιδεύει. Κι αν δεν μπορεί να ταξιδεύει, να τυλίγει δυο λόγια με μέλι και να τα στέλνει. Σαν το μέλι ανθέων, σάρκινων, πνευματικών και άλλων. Ώσπου όλα να τα πιάσει η μουσική και να τα κάνει ένα. Να τα κάνει φωτιά που καίει σκότη και παράγει φως, άντε, ίσως και θερμότητα. Και μέλι. Και μέλισμα, και μουσική. Ψηλά και προς τα πάνω, με τον τρόπο της φλόγας και του κύματος που σκάει.''

Διαβάστε το όλο αξίζει τον κόπο!
ΕΔΩ:

SRAOSHA

                                             

«Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.» ― Irvin D. Yalom

«Ο πόνος είναι πάντα εδώ. Όταν του κλείνεις την πόρτα, αυτός χτυπάει κάποια άλλη και ξαναμπαίνει από αλλού.....”― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον Τρόμο του Θανάτου

«Όλοι αισθάνονται πώς υπάρχει νοήμα στη ζωή αλλά δεν μπορεί κανείς να το επιδιώξει σκόπιμα: το νόημα της ζωής είναι πάντα ένα παράγωγο φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, όταν χάνουμε την αίσθηση της ύπαρξής μας και αφήνουμε να μας απορροφήσει κάποιος (ή κάτι) έξω από εμάς ”― Irvin D. Yalom, Η Θεωρία και η Πρακτική της Ψυχοθεραπείας

«Το άγχος του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνητότητάς μας»― Irvin D. Yalom

«Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

Όποιος προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα, χάνει τη ζωή του

Η μεγαλύτερη ανοησία που κάνουν πολλοί άνθρωποι είναι ότι προσπαθούν να τα έχουν «όλα υπό έλεγχο».Και όσο κι αν η ζωή τους αποδεικνύει ότι αυτό είναι μια ουτοπία, εκείνοι συνεχίζουν να παλεύουν, να αγωνιούν, να περιμένουν, να υπεραναλύουν για να καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Ο φόβος μήπως πονέσουν από μια απροσδόκητη τροπή των πραγμάτων τους κάνει να βρίσκονται σε έναν διαρκή πόνο, σε έναν ολοένα αυξανόμενο φόβο μήπως κάτι δεν πάει έτσι όπως τα θέλουν. Αυτό που καταφέρνουν είναι να ζουν σε μια διαρκή έλλειψη την οποία δεν αντιλαμβάνονται. Χάνουν τις πολύτιμες στιγμές της ζωής προσπαθώντας να ζήσουν μια ελεγχόμενη ζωή.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρανόηση από αυτόν τον τρόπο σκέψης. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι η αλλαγή. Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κατανοήσουμε πως τα συναισθήματα, ο τρόπος σκέψης και τελικά οι πράξεις μας καθορίζουν σε έναν σημαντικό βαθμό αυτές τις αλλαγές.

Ο φόβος θα φέρει περισσότερο φόβο, η ανησυχία θα φέρει περισσότερη ανησυχία και η γκρίνια θα φέρει περισσότερη γκρίνια… αλλά και το αντίστροφο! Η αισιοδοξία θα φέρει αισιοδοξία, η ευγνωμοσύνη θα φέρει περισσότερη ευγνωμοσύνη. Το πώς λειτουργεί ο νόμος της Έλξης, έχει αναλυθεί πολλές φορές αλλά ακόμα και αν κάποιος δεν τον κατανοεί ακριβώς, το μόνο που χρειάζεται να κάνει, είναι να το δοκιμάσει.

Ο Jim Rohn έλεγε «Είναι κάποια πράγματα που δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις πώς δουλεύουν. Το θέμα είναι ότι δουλεύουν. Ενώ κάποιοι μελετούν τις ρίζες, κάποιοι άλλοι ξεφλουδίζουν τον καρπό. Εξαρτάται σε ποια άκρη θέλεις να είσαι εσύ».

Μωυσής

Πηγή: enallaktikidrasi.com