"Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί,

 έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, 

υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν."

Μαλβίνα Κάραλη.

                                                                

                                                

                                                 ''Καλύτερα να ονειρεύεσαι όσα έχεις ζήσει παρά
                                             να τρέμεις για όλα αυτά που δεν πρόφτασες να ζήσεις''

                                                                                   Βάσος Γεώργας

Aναρωτιέμαι μερικὲς φορές:

 εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία;
Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν;

 Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;
Μοῦτρα.

 Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα.

 Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. 
Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις.
Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές.
Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. 
Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. 
Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.
Κι ὕστερα νὰ λὲς πὼς εἶσαι ἄτυχος καὶ πὼς ἡ ζωὴ ἦταν ἄδικη μαζί σου.
Καὶ νὰ μὴ βλέπεις πὼς ἀκριβῶς δίπλα σου συμβαίνουν ἀληθινὲς δυστυχίες ποὺ ἡ ζωὴ κλήρωσε σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. 

Σ᾿ ἐκείνους ποὺ δὲν τὸ βάζουν κάτω καὶ ἀγωνίζονται.
Καὶ νὰ μὴν μαθαίνεις ἀπὸ τὸ μάθημά τους.
Καὶ νὰ μὴ νιώθεις καμία φορὰ εὐλογημένος ποὺ μπορεῖς νὰ χαίρεσαι τρία πράγματα στὴ ζωή σου, τὴν καλὴ ὑγεία, δύο φίλους, μιὰ ἀγάπη, μιὰ δουλειά, μιὰ δραστηριότητα ποὺ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι δημιουργεῖς, ὅτι ἔχει λόγο ἡ ὕπαρξή σου.
Νὰ κλαίγεσαι ποὺ δὲν ἔχεις πολλά. 

Ποὺ κι ἂν τὰ εἶχες, θὰ ἤθελες περισσότερα. 
Νὰ πιστεύεις ὅτι τὰ ξέρεις ὅλα καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς.
Νὰ μαζεύεις λύπες καὶ ἀπελπισίες, νὰ ξυπνᾶς κάθε μέρα ἀκόμη πιὸ βαρύς. 
Λὲς καὶ ὁ χρόνος σου εἶναι ἀπεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθῶ νὰ μπῶ στὴ θέση σου.
Κάθε μέρα ἀποτυγχάνω.
Γιατὶ ἀγαπάω ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὴ ζωή. 
Καὶ ποὺ ἡ λύπη τους εἶναι ἡ δύναμή τους. 
Ποὺ κοιτάζουν μὲ μάτια ἄδολα καὶ ἀθῷα, ἀκόμα κι ἂν πέρασε ὁ χρόνος ἀδυσώπητος ἀπὸ πάνω τους.

Ποὺ γνωρίζουν ὅτι δὲν τὰ ξέρουν ὅλα, γιατὶ δὲν μαθαίνονται ὅλα.
Ποὺ στύβουν τὸ λίγο καὶ βγάζουν τὸ πολύ. 
Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦν. 
Καὶ δὲν κουράζονται νὰ ἀναζητοῦν τὴν ὀμορφιὰ στὴν κάθε μέρα, στὰ χαμόγελα τῶν ἀνθρώπων, στὰ χάδια τῶν ζώων, σὲ μιὰ ἀσπρόμαυρη φωτογραφία, σὲ μιὰ πολύχρωμη μπουγάδα.

Ὅσο κι ἂν κανεὶς προσέχει
ὅσο κι ἂν τὸ κυνηγᾶ
πάντα, πάντα θά ῾ναι ἀργά,
δεύτερη ζωὴ δὲν ἔχει.

Οδυσσέας Ελύτης

                                                                         

Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και Το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα».

 Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία.

Περπάτησαν για λίγο ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό.

Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. Θες να κολυμπήσουμε μαζί»?

 Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη.

 Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. 

Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε.

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της.
Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό.

Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα.

Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.

                                                                  

                                         

(Ο πίνακας με την Αλήθεια να βγαίνει από το πηγάδι είναι του Γάλλου Jean-Léon Gérôme, 1896)

                                                               Διαδικτυακές περιηγήσεις.

Ανομολόγητες περιπλανήσεις.
Κυκλοθυμικές αναζητήσεις .
Αδικαιολόγητες παρεξηγήσεις.
`````````````````````````````````````

Φαινομενικές συναντήσεις .
 Απροσδόκητες εξελίξεις.
Ατυχέστατες διευθετήσεις.
````````````````````````````````````````                                                                                                     

Τετριμμένες ερωτήσεις.
Αναγκαστικές τροποποιήσεις.
    Ένοχες  αποκαλύψεις.
`````````````````````````````````````````                 

  Φυσικές απομακρύνσεις.
     Ξαφνικές  εξαφανίσεις.
                 Ολα:
 Ανθρώπινες προσεγγίσεις. 
``````````````````````````````````````````````                                         
                                                                                                                                                                                                                             
                                                               
                                                     

                                                                   
                                               
                                                                                                     

                                                                                                     

Πικρός καφές.

Βαρύ πράγμα να προσπαθείς να ξεχάσεις οτι προέρχεσαι απ το τίποτα και πας στο τίποτα.
Πως διάβολο να το χωνέψει ο άνθρωπος αυτό;
Γεμίζουμε το μυαλό μας με γνώσεις.
Τα σπίτια μας με αντικείμενα.
Τις ζωές μας με ανθρώπους.
Την καρδιά μας με αγωνίες.
Μηδενίζουμε.
Ξαναρχίζουμε.
Μετακομίζουμε.
Μπας και το ξεχάσουμε.
Μήπως και το ξεπεράσουμε.
Το μόνο που κάνουμε τελικά είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να γίνει υποφερτός ο δρόμος απο τη μια κατάσταση στην άλλη.
Κι αυτό το λέμε ζωή.
Να την σκαπουλάρουμε θέλουμε.
Μην τυχόν και το σκεφτούμε βαθύτερα.
Δεν ξέρω πως γίνονται οι άνθρωποι που το κατορθώνουν.
Αφοβοι;
Κυνικοί;
Σαρκαστικοί;
Γκουρού;
Σαμάνοι;
Υπάρχουν;
Μερικές φορές ,οχι όλες,οταν σκέφτομαι τέτοια πράγματα ,μετά με πιάνουν κάτι γέλια απο μέσα μου...κι αν βρω και κάποιον που μπορεί να με καταλάβει κι απ έξω μου.
Η γιαγιά μου όταν ηταν κατάκοιτη άκουσε στην τηλεόραση-ηταν τυφλή πλέον- οτι πέθανε ο Ωνάσης.
Φώναξε τη μάνα μου λοιπόν και της είπε:
''τρία χρόνια προσπαθείς να με κρατήσεις ζωντανή,τι πολεμάς; εδω τον Ωνάση και δεν μπόρεσαν να τον σώσουν"
Πικρός ο καφές στα αξημέρωτά μου απόψε.
Διπλός βαρύς και όχι, με αραιό καϊμάκι.
Παρηγορημένοι νάμαστε.
Κι εσείς εκεί έξω κι ακόμη παραέξω.

Ανατολικά και Δυτικά.

Στο Βορρά και στο Νότο.

                                                           

                                                 1996.         Η πρώτη μετάβασή μου σ έναν άλλο κόσμο.
                                                Απο ορκισμένη μακρυμαλλούσα σε αγορέ ελπιδοφόρα.
                                 Για μια γυναίκα η μετάβαση αυτή είναι ακρογωνιαίος λίθος στη ζωή της. 
                                                Σηματοδοτεί  μια περίοδο  του εαυτού της μέσα  απο φράντζες ,φραντζούλες ,αφέλειες ,αφελειούλες,"δεν περνάς κυρά Μαρία"  και τα συναφή ,σε ενα νέο πεδίο που λέγεται "σήκω κυρά μου ανασκουμπώσου ,πάρε τη ζωή στα χεράκια σου και προετοιμάσου για γερά χαστούκια και ξανάστροφες ,αν θες να πάψεις νασαι ζούδι και να γίνεις ανθρώπινη ανθρώπα όπως λέει                                                  κι ο Πάνος Θεοδωρίδης για το είδος αυτό της ανθρώπινης αναγέννησης."