Απο σήμερα το blog μου                 www.http://pharaona2.blogspot.com με την ονομασία:   

                       Aψινθος - κλειδιά και κώδικες

                                αναγεννιέται,μεταπλάθεται ,μετονομάζεται ,                     

                                       αναβαπτίζεται,αναδιοργανώνεται εκ των έσω ,

αναπροσαρμόζεται και εμπλουτίζεται με νέους τολμηρότερους  κώδικες και  κλειδιά μετά από πολύ                                                                               καιρό.

νέος τίτλος του blog: 

                                                                ΕΡΩΤΙΚΑ 

                                    ΚΛΕΙΔΙΑ 

                                    ΚΑΙ                                                                          ΚΩΔΙΚΕΣ 

                                 

Η θεματολογία θα είναι ποικίλης μορφής με βάση ένα ατελείωτο αποκλειστικά ερωτικής μορφολογίας και αισθαντικότητας ταξίδι ζωής.

Οσοι θα αποφασίσετε να επισκέπτεστε το blog ελπίζω ν απολαύσετε το δυνατόν περισσότερο:

 "την γλώσσα του",

"την φλόγα  του",

"την ρευστότητά του",

"τις ευαισθησίες του",

''την γενναιότητά του",

"τον παλμό του"

"την απαλότητα",

μα και την "καυτή ορμητικότητά του",

στην "οργιώδη" "κούρσα του" για  κορυφώσεις αναίμακτες η αιματηρές .

Πάντοτε άνευ όρων.

Καλό ταξίδι συνοδοιπόροι ,οι τολμηροί έσονται πρώτοι.

                                  

                      Ανεπίδοτα.


Λένε ότι εμείς οι φίλοι ,μελετητές και θαυμαστές του Γ.Γκουρτζίεφ είμαστε λίγο φευγάτα άτομα που καλά θάτανε να προσγειωθούμε λέει και να δούμε τα πράγματα και κάπως αλλιώς.

  Μα αυτό έλεγε  ο Γ.Γκουρτζίεφ πάντα στους μαθητές του.  

"Βγείτε "έλεγε "απο τον μηχανιστικό τρόπο σκέψης, μην είστε εμπαθείς κι εμμονικοί με κανέναν και με τίποτε.
Αμφισβητείστε τα πάντα.
Μην επαναπαύεστε σε καμιά πίστη ,σε καμιά θρησκεία.
Εργαστείτε με τον εαυτό σας.
Μην ονειρεύεστε με ανοιχτά μάτια.
Ζήστε μόνο την στιγμή ,μην φοβάστε αυτό που δεν ξέρετε και που λέγεται θάνατος."
''μην ανησυχείτε γι αυτά που δεν μπορείτε να ελέγξετε''.
Διαχρονικός και ανεξάντλητος για μένα,δάσκαλός μου πολύτιμος.

Οταν το 1993 άρχισα να διαβάζω τα βιβλία του άλλαξα εντελώς τρόπο σκέψης και στάση ζωής, πράγμα που επηρέασε  θετικά και δυναμικά όλη μου τη ζωή μέχρι σήμερα.
Τρία χρόνια χειρόγραφης αλληλογραφίας με το εξωτερικό  με ειδικό πρόγραμμα καθημερινής εργασίας με τον εαυτό μου,τον διαλογισμό,την εθελούσια σιωπή,την συμπεριφορά μου στο περιβάλλον με μόνο επόπτη τον πολλαπλό εσώτερο εαυτό.
Εγινα πάρα πολλές φορές απάνθρωπα αυστηρή με τις αδυναμίες μου ,κόπιασα,απομονώθηκα ,έδιωξα ανθρώπους απ τη ζωή μου που με τραβούσαν προς τα πίσω ,έκλαψα για τα λάθη μου,διόρθωσα κι ακόμη ανεβαίνω ,ακόμη προσπαθώ να ξεπεράσω μετά από τριάντα έξι χρόνια,τα  σκάρτα κομμάτια μου που δεν μ αφήνουν να ξεκολλήσω και ν αλαφρώσω.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να  φρεσκάρω όλα όσα διάβασα τότε  γι άλλη μια φορά.
                                                
                                           

                       Σημερινή κατάσταση ακριβώς μα ακριβώς έτσι...
                  
                             

Σημερινός προβληματισμός ;ο επόμενος:

ΠΑΡΑΚΑΛΩ τους αρμόδιους  ,βάση πρωτοκόλλου, να επιληφθούν της κατάστασης διότι κάθε περαιτέρω καθυστέρηση θα δημιουργήσει οχι απλώς έμφραγμα αλλά τελεσίδικη απόφραξη με αόριστον μέλλον .

Αντίο σας.

Ηγέτες

Εδώ κι αρκετό καιρό επισκέπτεται το χώρο μου στο blog εκλεκτός φίλος που θαυμάζει τον Μάρκο Αυρήλιο και δικαίως το κάνει.

Παραθέτω δέκα πολύτιμες συμβουλές-αποφθέγματα  του βασιλιά ηγέτη και φιλόσοφου απο το:«Εις Εαυτόν», χρήσιμες σήμερα όσο ποτέ άλλοτε,δηλώνοντας έτσι και την δική μου διάθεση απέναντι και στον φίλο μου μα και στον στωικό βασιλιά της Ρώμης.

1. Κατάλαβε ότι οι άνθρωποι υπάρχουν για να βοηθούν ο ένας τον άλλο

2. Να σκέφτεσαι την ανθρώπινη ύπαρξη των άλλων

3. Συνειδητοποίησε ότι πολλά λάθη είναι αποτέλεσμα άγνοιας

4. Μην εκθειάζεις υπερβολικά τον εαυτό σου

5. Μη βιάζεσαι να κρίνεις τις πράξεις των άλλων

6. Διατήρησε τον αυτοέλεγχό σου

7. Αναγνώρισε πως οι άλλοι μπορούν να σε πληγώσουν μόνο αν τους το επιτρέψεις

8. Γνώριζε ότι η απαισιοδοξία μπορεί εύκολα να σε καταλάβει

9. Να είσαι ευγενικός

10. Μην περιμένεις οι κακοί άνθρωποι να σε εξαιρέσουν από τον καταστροφικό τους τρόπο

                                               

  

Το λουτρό της Κυριακής

Ο μπαχτσές τέλειωνε εκεί.

Πριν τη στροφή του τοίχου έκλειναν τα ξύλινα κάγκελα με τις άσπρες μαργαρίτες κι άφηναν τη βερικοκιά να υψώνεται μόνη κυρίαρχος του κήπου.

Παραδίπλα της άρχιζε το υπόστεγο του πλυσταριού με το δενδρολίβανο και τις λεβάντες.

Τρία καζάνια στη σειρά κι από κάτω τους να καίνε τα ξύλα πυρωμένα.

Το ένα για τα ασπρόρουχα.

Το δεύτερο αποκλειστικά για τα παιδικά ρούχα και το τρίτο να βράζει το νερό για το λουτρό μας.

Μυρωδιές από πάστρα και πράσινο σαπούνι γνώριμες.

Έξω απ’ την πόρτα κρεμασμένες στον τοίχο οι γαλότσες μας.

Πολλά ζευγάρια οι μεγάλες.

Ένα μοναδικό μικρό για μένα.

Πόσο μ’ άρεζαν εκείνες οι γαλότσες… ένα κομμάτι ξύλο κι ένα λουράκι, ένα τίποτα δηλαδή, κι όμως, δεν έβλεπα την ώρα να τις φορέσω.

Η Κυριακή η κάθε Κυριακή εκεί «μέσα» ήταν απόλαυση.

Το «μέσα» ήταν η καμαρούλα που ακολουθούσε το πλυσταριό, ένα δωματιάκι μικρό, με απλό τσιμέντο στο δάπεδο και μια τρύπα αποχέτευσης, κάτι ράφια στους τοίχους για τα σφουγγάρια και τα σαπούνια και

τέσσερα ξύλινα  σκαμνιά.

Πίσω απ’ την πόρτα απλά μεγάλα καρφιά όπου κρεμούσαμε τις πετσέτες.

Στον απέναντι φράχτη το αγιόκλημα οργίαζε την άνοιξη.

Η λεμονιά άνθιζε μαζί με τη γαρδένια.

Γιαγιά, μάνα και θειά έλυναν τα μαλλιά τους.

Εγώ κοιτούσα.

Γιαγιά, μάνα και θειά έβγαζαν τις ρόμπες τους έμεναν ολόγυμνες.

Εγώ κοιτούσα.

Με μάτια ορθάνοιχτα γεμάτα θαυμασμό.

Καταλάβαινα τις διαφορές.

Από τότε έμαθα τις αναλογίες του σώματος, την αισθητική, την αισθαντικότητα, το άγγιγμα, το θάρρος της γύμνιας, το φώλιασμα των υγρών στα ρυάκια του σώματος, τις θερμοκρασίες του νερού που αντέχει το κορμί, το κανάκεμα και την αφή των άλλων ανθρώπων.

Το σώμα της γιαγιάς ώριμο, της μάνας απαλό, της θειάς σφριγηλό, κρουστό.

Στήθη στρόγγυλα, μυτερά, ολόγιομα, λαιμά ολόλευκα, λαγόνια και γλουτοί, βρεγμένα όλα ν’ αχνίζουν εκεί «μέσα».

Χέρια έμπειρα που έλουζαν τα μαλλιά με προσοχή μη μπει σαπούνι στα μάτια μου.

Τρεις γυναίκες γελαστές που ψιθύριζαν μεταξύ τους λέξεις που είχαν «α» και «ω» και «λα» σαν να τις έλεγαν με μέλι και γάλα ανάμεσα στα δόντια και κοιλιές που τραντάζονταν απ’ τα γέλια.

Κοίταζα.

Μάθαινα…

πόσο απαλό πρέπει να είναι το κτύπημα στον ώμο όταν θέλει ο άνθρωπος κουράγιο, πόσο σφιχτό είναι το άγγιγμα όταν χρειάζεται να φέρει παρηγοριά.

Πόσο μαλακώνουν τα φωνήεντα όταν η καρδιά έχει ανάγκη από ηρεμία, πόσο ακατάλληλα είναι τα συριστικά όταν το μυαλό ζητάει ξεκούραση.

Για να μπορώ τώρα στη δύση μου να ξέρω καλά πια

πόσο πρέπει να σφίξω το υφάδι πάνω στο στημόνι, πόσο μαλακά να γυρίσω την κλωστή για να κάθεται αρχοντικά, άφοβη πάνω στις σειρές.

Πώς να κάνω το υφαντό ν’ αναπνέει ελεύθερα χωρίς να χάνει το σχήμα του.

Να ξέρω καλά ότι εύκολα, από ένα τίποτα, μπορείς να πληγώσεις ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο αγγίζοντάς τον με λάθος τρόπο και στο σώμα και στην ψυχή.

Κείμενο δημοσιευμένο στο THEGREEKCLOUD στις 13/1/2020

                                        
             Mυαλά να ερωτεύεστε ,κορμιά έχουνε όλοι.


         Έχει άλλη μαγεία η ηδονή όταν είσαι ερωτευμένος.  
    Γι αυτό σου λέω ρε έρωτα ,χτύπα εκείνους που δεν σε       φοβούνται,που αλυχτάνε στην περπατησιά σου,που ουρλιάζουν σε     κάθε πανσέληνο για την αφή σου.
   Δώσε στους φευγάτους ,τους αλλοπαρμένους το χάδι και την      ορμή σου.
  Κάνε στη λαχτάρα σου να ξεψυχάνε οι χαρές της σάρκας.
  Θέλω με μένα να τα χάσεις ολότελα έρωτα.
  Θέλω μόνο με σένα το κορμί μου να γεύεται τη γεύση του         οργασμού.
   Αλλιώς δε θέλω τίποτε.