Καλότυχοι εκείνοι που δε γνώρισαν τον εαυτό τους

ανδρείοι εκείνοι που αποσιώπησαν την αθωότητά τους

μα ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν

ένα άστρο
σαν τη μόνη ανταπόδοση.

Τάσος Λειβαδίτης - ''Ευλογία''

                                                                

Ενα σανατόριο χαρά θεού

30-12-2019

Το νοσοκομείο Παπανικολάου Θεσσαλονίκης βρίσκεται ψηλά.

Κοντά στο Ασβεστοχώρι .

Φημίζεται για το καλό κλίμα της η περιοχή.

Κι όντως ο αέρας που χτύπησε τα ρουθούνια μου με το που βγήκα ήταν καθαρότατος, δροσερός.

Μύριζε βουνό.

Ποια φορά ήταν αυτή δε θυμόμουν.

Εδώ ο πατέρας μου, η μάνα μου, ο θείος μου, ένας σωρός φίλοι, συγγενείς, γνωστοί.

Τώρα ο άντρας μου.

Κατηφόριζα απ’ το Πέτρινο προς την έξοδο του νοσοκομείου και τα σκεφτόμουν.

Η αίσθησή μου  γι αυτό το χώρο ήταν παλιά.

Πιο παλιά απ αυτά τα γεγονότα.

Πιο παλιά κι απ την γέννησή μου.

Η μάνα μου έκανε την πρώτη αιμόπτυση στα είκοσί της χρόνια.

Πριν ακόμη με γεννήσει.

Ήταν εικοσιτριών χρονών αρραβωνιασμένη.

Ο πατέρας μου υπηρετούσε την θητεία του στο στρατό και τον έπιασε ο εμφύλιος.

Έσκασε το μέσα της να τον περιμένει.

Έπρεπε να τον περιμένει μου είχε πει.

Σε μια άδειά του  είχε γίνει γυναίκα του.

Επομένως σύμφωνα με τις αρχές της έπρεπε να τον παντρευτεί.

Άρα έπρεπε να πλαντάξει από υπομονή περιμένοντας με αγωνία να σωθεί απ’ τον πόλεμο  και επίσης να κρατήσει τον λόγο του και να  τιμήσει δεόντως τον αρραβώνα τους.

Ο πατέρας μου τελειώνοντας ο πόλεμος σώθηκε κι απολύθηκε, σκάλωσε όμως στον Πειραιά για ένα εξάμηνο σε κάποια μακρινή ξαδέρφη του που ήταν ζωντοχήρα και την έλεγαν Πολυξένη.

Η Πολυξένη στην αρχή τον φιλοξένησε.

Μετά όμως τον σπίτωσε.

Η Αφροδίτη στη Θεσσαλονίκη κι εκείνος στον Πειραιά εκείνη την εποχή ήταν σα να λέμε σήμερα ο ένας εδώ κι ο άλλος στη νήσο του Πάσχα.

Η μάνα μου είδε κι αποείδε.

Μια μέρα λύγισε, μάτωσε τα πνευμόνια της και ανέβηκε στο Σανατόριο ως ασθενής από φυματίωση.

Εκείνη την εποχή στα 23 της δεν είχε βιώσει τίποτε.

Μήτε παιδική ηλικία μήτε εφηβική.

Έμεινε ορφανή από πατέρα στα εννιά της χρόνια κι

έγινε μάνα για τα τρία μικρότερα αδελφάκια της, αναγκαστικά αφού η κανονική μάνα χρειαζόταν να κάνει τρεις δουλειές για να τα μεγαλώνει.

Δεν υπήρχε άνθρωπος να τους βοηθήσει και η Γερμανική κατοχή αποτελείωσε ο,τι η μοίρα με τόσο απάνθρωπο τρόπο είχε αρχίσει.

Μετά αρραβωνιάστηκε απ τα δεκάξι της.

Εκτός από κακουχίες, ατυχίες και στερήσεις δεν είχε βιώσει τίποτε άλλο.

Όταν αρρώστησε κι ανέβηκε στο Παπανικολάου το τότε Σανατόριο της Θεσσαλονίκης,  ήταν γεμάτο στην κυριολεξία από νέους ανθρώπους.

Όλοι νέοι της κατοχής.

Ήταν ωραία μου είπε κανένα χρόνο πριν πεθάνει.

Μου έπεσε το σαγόνι.

«Ωραία»; τι «ωραία» …τη ρώτησα.

Ε να ωραία πως να το πω… εκεί μας μιλούσαν με ευγένεια, μας φρόντιζαν οι γιατροί, μας εξηγούσαν τι έπρεπε να κάνουμε για την υγεία μας, τρώγαμε πρωί, μεσημέρι, βράδυ καλά, άσε που οι πτέρυγες των γυναικών και των ανδρών είχαν κρυφούς δρόμους επικοινωνίας και είχαμε έρωτες, παράφορα πάθη και γάμους ακόμη.

Ερχόταν κυρίες και μας μοίραζαν δώρα τις γιορτές, στολίζαμε δέντρο, τραγουδούσαμε, χαιρόμασταν.

Χτίσαμε τις πιο δυνατές φιλίες της ζωής μας εκεί.

Ποιος με φρόντισε εμένα ποτέ πριν;

Ποιος με ρώτησε αν πεινάω;

Ποιος με πλησίαζε να μου σφίξει το χέρι να με κοιτάξει φιλικά στα μάτια;

Κανείς.

Δεν ήθελα να φύγω από ‘κει το καταλαβαίνεις;

Βγαίναμε φωτογραφίες στα χιόνια και τις κοιτάω ακόμη και κλαίω από συγκίνηση.

Έλεγε, έλεγε η Αφρούλα κι εγώ δεν πίστευα στ αυτιά μου.

Εκατοντάδες νέοι τότε έζησαν έτσι στα Σανατόρια.

Στερημένοι από σχολεία και πανεπιστήμια λόγω δύσκολων εποχών, πεινασμένοι για όλα, λόγω της κατοχής, έχτισαν τις ζωές τους μέσα στις δομές των Σανατορίων.

Γι αυτό η Αφροδίτη όταν γριούλα πια αρρώστησε βαριά και την μεταφέραμε εκεί άνοιγε το πρωί τα μάτια της, κοιτούσε απ το μεγάλο παράθυρο έξω, χαμογελούσε κι έλεγε:

«μια χαρά είμαι εδώ»

«δε φοβάμαι τίποτα».

«Ήρθαν τα νιάτα μου πίσω»

Πρώτη δημοσίευση σήμερα στο:

https://www.thegreekcloud.com/blogs/ενα-σανατόριο-χαρά-θεού/?fbclid=IwAR3CzDEoC6chE9xzo1NS1Ur0Px2DU_juDhoo-X45H73YxjYL_kU177s_esM

                   Μη χάνεις χρόνο για αποτιμήσεις
  δε λείπεις από κανέναν που είχες με δικά σου έξοδα
                 και βγες στην πόρτα να καλωσορίσεις
               το νέο χρόνο με τους φίλους που έφερε.

                               Βασίλης Λαλιώτης.

                                 

  Τελικά ο καλύτερος τρόπος να ταξιδεύεις είναι να αισθάνεσαι.

  Να αισθάνεσαι τα πάντα με όλους τους τρόπους. 

  Να αισθάνεσαι τα πάντα υπερβολικά, γιατί όλα τα πράγματα είναι, στ' αλήθεια, υπερβολικά. 

  Κι όλη η πραγματικότητα είναι μια υπερβολή, μια βιαιότητα, μια ψευδαίσθηση εξαιρετικά διαυγής που τη

 ζούμε όλοι μαζί με τη μανία των ψυχών, το κέντρο προς το οποίο τείνουν οι παράξενες φυγόκεντρες

 δυνάμεις που είναι οι ανθρώπινες ψυχές στη συμφωνία των αισθήσεών τους.

- Φερνάντο Πεσσόα

##Προσωπικά δεν μετανιώνω για την υπερβολή μου σε οτιδήποτε έχω περάσει στην ζωή.

Είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεπερνάει κανείς μια για πάντα ό,τι τον ταλανίζει χωρίς να αφήνει πίσω του ξέφτια που τον πισωγυρίζουν μόνιμα στα ίδια βάσανα##

                                                                   

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ αυτό που είναι πραγματικά δηλαδή ο έρωτας γιατί στους περισσότερους ανθρώπους λειτουργούν χίλια δυο άλλα που νομίζουν οτι είναι έρωτας.
Γι αυτο και συνηθίζουν να λένε "ήταν έρωτας γι αυτο χάθηκε" η "το ζήσαμε τελείωσε".
Ο πραγματικός έρωτας δεν τελειώνει ποτέ ακόμη κι όταν το ένα απο τα δύο άτομα φύγει απ τη ζωή.
Είναι πηγή δύναμης .έμπνευσης ,ευγενικών συναισθημάτων,ανάτασης,πάθους,σεξουαλικής εξέλιξης,ανθρώπινης ανέλιξης ες αει.
Οποιος δεν μπορεί να το βιώσει ειναι άτυχος.
Οποιος το βιώνει είναι τυχερός στην ατυχία που λέγεται ζωή.
ΥΠΕΡΟΧΟ KEIMENO.


Γράφει ο Old Boy στο GREEKCLOUD

 Παραμονή

25-12-2019

Ο έρωτας για ένα άλλο πρόσωπο.

 Καθηλώνεσαι σε αυτό που εκπέμπει.

 Προσπαθείς να καταλάβεις τι το τόσο διαφορετικό έχει η δική του εκπομπή.

 Δεν θα καταλάβεις ποτέ.

 Υπάρχουν βέβαια εξηγήσεις, μπορείς να απομονώσεις στοιχεία, μπορείς να απαριθμήσεις λόγους.

 Οι εξηγήσεις θα φτάνουν μέχρι ένα σημείο.

 Από εκείνο το σημείο και πέρα ξεκινά ό,τι είναι κρίσιμο στον έρωτα. Από ό,τι δεν μπορεί να ερμηνευθεί, απ’ ό,τι δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. 

Γιατί ερωτευόμαστε τον άλλον; 

Επειδή είναι αλλιώς. 

Αλλιώς απ’ όλους τους άλλους.

 Αλλιώς ίσως κι από μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου. 

Από μια διαφορετική χρονική εκδοχή: ίσως στην εκδοχή του πριν πέντε ή δεκαπέντε χρόνια να μην τον ερωτευόμαστε, ίσως σήμερα είναι που έχει διαμορφωθεί έτσι ο χαρακτήρας του ώστε αυτό που εκπέμπει να μας καταλύει.

 Ή από μια άλλη εξωτερική εκδοχή του: ίσως αν η χωροταξία του προσώπου του ήταν ελάχιστα κι αδιόρατα διαφορετική, η απόχρωση των ματιών του ελάχιστα κι αδιόρατα διαφορετική, το ηχόχρωμα της φωνής του ελάχιστα κι αδιόρατα διαφορετικό, αυτός να μην ήταν στα μάτια μας αλλιώς, αυτός να ήταν στα μάτια μας σαν όλους τους ανθρώπους.

Πρόσεξέ με. 

Τρέξε σε μένα.

 Σκαρφάλωσε στο πρόσωπό μου. 

Χάσε την ισορροπία σου.

 Πέσε. 

Φάε τα μούτρα σου. 

Τα παλιά σου μούτρα δεν έχουν πια θέση εδώ.

 Είτε το θες είτε όχι, εφεξής το πρόσωπό σου αλλάζει, είτε το θες είτε όχι, δεν είσαι πια το ίδιο πρόσωπο, είτε το θες είτε όχι, έχει αναδιαταχθεί όχι μόνο η εξωτερική σου μορφή, αλλά και η θέση σου μέσα στον κόσμο, το βλέμμα σου πάνω στον κόσμο.

Ίσως για αυτό ο έρωτας ή είναι συνολικός υπαρξιακός κλονισμός ή δεν είναι αληθινός έρωτας.

 Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν εξαντλεί τη δικαιοδοσία του ως προς το πως νιώθεις για τον άνθρωπο που ερωτεύεσαι, αλλά την επεκτείνει στο πως τοποθετείσαι απέναντι στο νόημα της ζωής. 

Σε κάνει δηλαδή να χωνέψεις ότι η θεμελιωδέστερη επιλογή είναι αν θα ζήσουμε τη ζωή μας νιώθοντας όσο περισσότερο γίνεται ή νιώθοντας όσο λιγότερο γίνεται, αν θα ζήσουμε τη ζωή μας ανοικτοί κι εκτεθειμένοι ή περίκλειστοι και κρυμμένοι, αν θα ζήσουμε με κριτήριο το φόβο μην συμβεί κάτι κακό ή με την σιγουριά πως το μεγάλο κακό είναι να φοβάσαι να ζήσεις, να νιώσεις, να πονέσεις, να ευτυχήσεις.

Την σκότωσε επειδή την αγάπησε πολύ.

 Την σκότωσε από έρωτα. 

Ή τον σκότωσε από έρωτα.

 Δεν είναι το φύλο εκείνο για το οποίο θέλω να μιλήσω εδώ, ο έρωτας που σκοτώνει είναι. 

Ο έρωτας δεν σκοτώνει. Ο έρωτας είναι ζωή και όχι θάνατος. 

Ο θάνατος είναι ο αντίποδας του έρωτα. 

Και σε κάθε περίπτωση, αν θα μπορούσαμε ίσως να συζητήσουμε κάτι για τη σχέση έρωτα – θανάτου, αν θα μπορούσαμε ίσως να εξετάσουμε την αφαίρεση της ζωής ως την απόλυτη εκδήλωση ρομαντισμού, είναι εντελώς άλλο το «Δεν μπορώ να ζήσω μακριά από εσένα» και αφαιρώ τη δική μου ζωή και εντελώς άλλο το «Δεν θα ζήσεις μακριά από εμένα» και αφαιρώ τη δική σου.

Αγόρια και κορίτσια, που έχετε ζήσει τους φοβερούς και τρομερούς έρωτες του οποίους εμείς οι υπόλοιποι οι άνιωθοι, οι νερόβραστοι, οι τόσο όσο, δεν αξιωθήκαμε ποτέ να ζήσουμε και για αυτό τώρα θεωρητικολογούμε χωρίς να ξέρουμε για τι μιλάμε και πώς είναι να είσαι τρελά ερωτευμένος, αγόρια και κορίτσια, που εσείς ξέρετε πώς όταν είσαι τρελά ερωτευμένος όλα μα όλα μπορείς να τα κάνεις άμα σου γυρίσει το μυαλό, αφήστε μας εμάς στο νεροβράσιμό μας και στην ανιωθίλα μας, αφήστε μας εμάς να τα έχουμε μπερδεμένα στο δικό μας μυαλό που δεν γυρίζει ποτέ, αφήστε μας εμάς να θεωρούμε ότι ο έρωτας είναι αυτό που δεν μπορεί να το ξεριζώσει από μέσα σου κανενός είδους ματαίωση, κανενός είδους απόρριψη, κανενός είδους προδοσία, κανενός είδους χρονική φθορά, αφήστε μας εμάς να θεωρούμε ότι ένας τέτοιος αξερίζωτος έρωτας δεν μπορεί να μετατραπεί ποτέ σε τιμωρία, γιατί και μέσα στην πιο ακραία οδύνη του παραμένει στην καρδιά του ευλογία.

Ετικέτες:

  ΟΙ ΘΕΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Είναι κάτι πλάσματα που μοιάζουν λίγο με αερικά. 

Περνούν από δίπλα σου, από μέσα σου, απ’ τη ζωή σου γενικότερα κι αφήνουν μια αύρα δροσερή, γλυκιά και φωτεινή.

Πρόσωπα που τα σκέφτεσαι να χαμογελούν και χαμογελάς κι εσύ χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Ντύνουν τις στιγμές με χρώματα και βλέπουν το ποτήρι πάντα μισογεμάτο.

Λες και φτιάχτηκαν, γεννήθηκαν και ζουν μόνο γι’ αυτό. 

Ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, δοτικότητας κι αισιοδοξίας, ακόμη κι αν όλα γύρω τους ή μέσα τους μαρτυρούν την απόλυτη καταστροφή.

Οσοι τους αγαπήσουν, δύσκολα μπορούν να φύγουν μακριά τους. 

Ανεκτίμητης αξίας θησαυροί, οι οποίοι το μόνο που θέλουν για να συντηρηθούν είναι μια γωνιά στην καρδιά σου.

Τα μάτια τους είναι συνήθως υγρά και μιλούν μέσα στην ψυχή σου. 

Σου χαμογελούν και σε παρασύρουν σε ταξίδια μακρινά, εκεί που νιώθεις καλύτερα, γιατί αυτός είναι ο στόχος κι ο σκοπός τους.

 Να βλέπουν τους ανθρώπους της ζωής τους να γεμίζουν ευτυχία και να ξεπερνούν εμπόδια και προβλήματα. 

Σου απλώνουν χέρι για να κρατηθείς και σου κλωτσάνε τα πισινά για να πάρεις μπροστά, 

να ξεκουνήσεις και να βγεις απ’ το όποιο τέλμα.

Ίσως κάποιος να σκεφτεί πόσο όμορφη θα είναι η δική τους ζωή και πόσο υπέροχα θα έχουν φτιάξει τα πάντα γύρω τους αφού μπορούν να διακρίνουν παντού το φως.

 Όντως προσπαθούν να βελτιώνουν κάθε στιγμή την καθημερινότητά τους, μα κι εκείνοι έχουν αδύναμες στιγμές
.
Γιατί κι αυτοί είναι άνθρωποι κι ακόμη κι αν δεν το ζητήσουν ή δεν το περιμένουν ποτέ, μετά από τόσα χαμόγελα κι αγκαλιές που έχουν σκορπίσει, το να τους δώσεις ένα χάδι, να τους ψιθυρίσεις ένα «είμαι εδώ για σένα» και να τους στείλεις λίγη απ’ τη δική σου θετική ενέργεια, είναι το λιγότερο που θα μπορούσες να κάνεις. 

Τους αρκεί…