Ο ήχος της γέννας και  του θανάτου.

Κάτι με κουβαλάει αλλού αυτή την εποχή.

Κάπου θέλει να με πάει ,ψάχνει  προορισμό στα τυφλά και γω ξυπνάω τη νύχτα και κοιτάω το σκοτάδι με τις ώρες.

Αλλες φορές πάλι με ρίχνει σε πηγάδι και με κοιμίζει ήσυχα αλλά όταν ξυπνάω δεν μπορώ να βγω απο κει ,σκαρφαλώνω και πέφτω ,πέφτω και  δεν υπάρχει τίποτε να με κρατήσει απο κάτω μήτε νερό μήτε χώμα.

Κανένας έρωτας ,κανένα σώμα,καμιά κουβέντα,καμία ύπαρξη  δεν μπορεί να παρηγορήσει τον άνθρωπο που τον πνίγουν οι λέξεις.

Οι λέξεις ανεβαίνουν απ το χώμα στα δάχτυλα των ποδιών ,χαράζουν παράξενους δικούς τους δρόμους στη σπονδυλική στήλη ,τρυπούν το σβέρκο ,χύνονται στο κεφάλι ,πάνε όπου θέλουν .

Θέλουν να σε κάνουν ότι θέλουν.

Ενας παρανοϊκός εραστής είναι που θέλει να σε ορίζει και ζηλεύει κάθε ανάσα σου.

Κι εσυ απλά παρατηρείς.

Αφουγκράζεσαι.

Αφήνεσαι ελεύθερα στην λυστρική τους επέλαση.

Ακούς τα βογκητά τους,τα υστερικά γέλια τους ,τις στριγκλιές τους .

Με υπομονή.

Προσφέρεις το κέλυφος σου για να τις γητέψεις,να τις ζεστάνεις,να τις γλυκάνεις να σου αφεθούν.

Δίνεις τη σάρκα σου για να νομίσουν οτι ζωντανεύουν.
Σε απογυμνώνουν.

Κι εκεί κάπου τις ξεγελάς.

Τις τιθασεύεις .

 Από επαναστάτριες γίνονται υποτελείς.

Μικραίνουν.

Τις κλείνεις στη χούφτα σου και παίζεις.

Ορίζεις  δεν σε ορίζουν.

Ξέρεις οτι έδωσες για να σου δοθούν.

Ξέρεις οτι πλήρωσες και σου παραδόθηκαν.

Τα παιχνίδια του μυαλού έχουν  κανόνες.

Γι αυτό τα βλέπει η καρδιά και χαμογελάει.

Ετσι μεγαλώσαμε.

Η Ελλάδα γέννησε "ιερά τέρατα"του πνεύματος.
Με τέτοιους ανθρώπους στα διαβάσματά μας ,διαμορφώσαμε χαρακτήρες.
Πόσο τυχεροί είμαστε που ερωτευτήκαμε ανθρώπους που αγαπούσαν και αγαπούν  την γραφή,το διάβασμα,την γνώση.
Που απέχουν απ την ευτέλεια,το ψέμα,την οκνηρία του πνεύματος.
Που πιστεύουν στο διαχρονικό.
Που απέχουν απ το πρόσκαιρο και το χυδαίο.
Που αναζητούν.
Που απαιτούν.
Που δεν εφησυχάζουν.



Στη φωτογραφία:

                               Ποιητές και πεζογράφοι της γενιάς του '30.
Όρθιοι από αριστερά: Πετσάλης, Βενέζης, Ελύτης, Σεφέρης, Καραντώνης, Ξεφλούδας, Θεοτοκάς. Καθήμενοι  απο αριστερά: Τερζάκης, Δημαράς, Κατσίμπαλης, Πολίτης, Εμπειρίκος.

Οι ακυρώσεις φέρνουν ακυρώσεις.

Κι έτσι αναπάντεχα μου ξανακάθισε μέσα μου να μαγειρέψω.
Ακυρώθηκαν όλες οι θεωρίες μου οτι αυτό μου τελείωσε και σήμερα το πρωί μετά την αναβολή ενός τρίωρου μαθήματος επανέκαμψε εκείνη η πολύχρωμη διάθεση να σταθώ πάνω απο τον πάγκο της κουζίνας για ώρες.
Κι ευτυχώς είχα στο σπίτι υλικά.
Γιατί οταν αρχίζουν και σαρώνουν τον ουρανίσκο μου οι γεύσεις πάντα πάω πίσω στα παιδικά μου χρόνια.
Ολα αποκτούν στο μυαλό μου μυρωδιές κι αρώματα.
Επιφωνήματα με κοφτά «μ» και «χμ»
και στ αυτιά μου ηχούν μυκηθμοί και χαμηλόφωνα βογγητά την ώρα που η πρώτη μπουκίτσα ακουμπάει στα χείλη για τη δοκιμή.

Τα σμυρνέϊκα μοσχοβολιστά σουτζουκάκια της γιαγιάς Αναστασίας.

Η μαγική Κωνσταντινουπολίτικη κολοκυθόπιτα της γιαγιάς Αγγελικής.

Τα γιαλαντζί ντολμαδάκια της θείας Χριστίνας.

Η ευωδιαστή χορτόπιτα της γιαγιάς Μαριγώς .

Το κεντημένο ισλί κι ο κριτσανιστός μπακλαβάς της μάνας μου .

Η τριφτή βασιλόπιτα της θείτσας μου.

Aπ το πρωί σήμερα.

Σε διαδρομές πέρα δώθε στο μυαλό μου.

Με προτεραιότητες.

Με «επετηρίδες».

Με ονειρικές συνάξεις όπου το αλεύρι ,το μαχλέπι,η βανίλια ,ο κακουλές τινάζονται σαν σύννεφα πάνω απ το κεφάλι μου .
Θυμίζουν παραμύθια ,ζεστασιά,χαρά,χαλάρωση,συνεύρεση.
Συμπαθώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που μαγειρεύουν με μεράκι.
Που ξέρουν την λεπτομέρεια που «δένει» ένα φαγητό και το καρφώνει στη μνήμη μας.
Που νοιάζονται γι αυτό και το ταχταρίζουν με έγνοια .
Κι όχι δεν πιστεύω οτι ο έρωτας ξεκινάει απ το στομάχι .
Ο έρωτας όμως για έναν άντρα που σου μαγειρεύει με φροντίδα δεν ξεχνιέται ποτέ.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
8 Οκτωβρίου 2017
2:29 μ.μ.

Ταξιδεύαμε τις λέξεις.

Ταξίδευαν οι λέξεις σε γραμμικές σειρές.

Τα φιλιά πέτρωναν ,νοτισμένοι κυβόλιθοι σε μεσαιωνικά καλντερίμια.

Με κάστρα απόρθητα φυλακίζαμε τα βλέμματα.

Πίσω απο  τα παράθυρα και τις κρυφές  πολεμίστρες του κόσμου, οι σκιές μας έσμιγαν .

Συστρέφονταν στάζοντας δηλητήριο και μέλι.

Ανοιγαν οι φλέβες διψασμένες στις μεταγγίσεις  ηδονής .

Ερρεε  δύναμη πιο δυνατή απ τις υπάρξεις μας.

Κανένας δεν μπορούσε ν αναπνεύσει ανάμεσά μας.

Πέθαιναν όλα όταν συναντιόντουσαν τα «και», τα «ναι», και τα «πολύ» μας .

Απλοί μα όχι απλοϊκοί.

Δύσκολοι μα όχι αμετάφραστοι.

Χορευτές χωρίς μουσική.

Κρατούσε ο ρυθμός για μας αρχέγονο το μέτρο του.

Τα φλύαρα έβρισκαν ταπείνωση.

Τα περιττά έστρεφαν την πλάτη τους.

Τι ατυχία και τύχη ,μαζί να μισούμε τις πόλεις!

Που θα μπορούσαν ν ανθίσουν όλ αυτά;

Πού θα τα κατοικούσαμε;

Ο ουροβόρος όφις ζεί μόνο στη Μυθαγωγία.

Πουθενά αλλού.

Ν.Φ 

27/9/2019

Να τα πούμε λίγο έξω απ τα δοντάκια.

Ένα από τα πολλά που με κάνουν έξαλλη εδώ μέσα και σ όλο το διαδίκτυο είναι οι δημοσιεύσεις φωτογραφιών μωρών,παιδιών,εφήβων ακόμη και ενήλικων παιδιών χωρίς την έγκρισή τους.

Θα το πάρετε ποτέ χαμπάρι οτι κυκλοφορούν παιδεραστές που ασχημονούν παντοιοτρόπως πάνω στις φωτογραφίες των παιδιών σας;

Θα το πάρετε ποτέ χαμπάρι οτι το πολύ άμεσο περιβάλλον των παιδιών είναι το πρώτο πολύ επικίνδυνο περιβάλλον που μπορεί να βλάψει τα παιδιά σας;

ΠΡΟΣΟΧΗ :απο άντρες και γυναίκες.

Δεν κακοποιούν μόνον οι άντρες τα κοριτσάκια ,κακοποιούν και οι γυναίκες τα αγοράκια.
Και είναι όλοι αυτοί ,ξάδερφοι ,ξαδέρφες,θείοι ,θείες ,μάνες ,πατεράδες φίλοι και φίλες του πολύ στενού σας περιβάλλοντος,γυμναστές ,γυμνάστριες όλοι.
Τα παιδιά είναι ευάλωτα απο παντού.
Δεν λέω οτι το κάνουν όλοι έτσι; να εξηγούμαστε.
Η σεξουαλική παρενόχληση ,η ασέλγεια,ο βιασμός σημαδεύουν τις ζωές για πάντα.

Θα λάβετε ποτέ υπ όψην σας οτι ενα παιδί όταν καταδυναστεύεται σεξουαλικά απο τον πολύ δικό του άνθρωπο μένει κλεισμένο στον εαυτό του και δεν μιλάει πολύ περισσότερο απο όταν βάλλεται απο κάποιον ξένο;

Θα καταλάβετε ποτέ παππούδες υπερήφανοι και ανόητες γιαγιάδες οτι τα παιδιά δεν είναι μέσον της προσωπικής σας ματαιοδοξίας και ηλιθιότητας;
Σταματήστε πια με τις μάσκες τις χαράς ,σταματήστε τα χαζοχαρούμενα κάτω απο τις φωτογραφίες τους .

Γράψτε "σήμερα γιορτάζει ο εγγονός μου" και μοιραστείτε το αν σας αρέσει αυτό, αλλά έως εκεί.
Φτάνει με τις φωτογραφίες.
ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ,ΠΡΟΦΥΛΑΞΤΕ,ΚΑΤΑΓΓΕΊΛΕΤΕ.

Α Μ Ε Σ Α.

Στη Γαλλία λοιπόν:
"Ποινή φυλάκισης για γονείς που ανεβάζουν φωτογραφίες παιδιών στο Facebook

Σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία, οι γονείς που θα ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους στο θα διαδίκτυο θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης έως και ένα έτος και πρόστιμο έως 45.000 ευρώ.

Οι ίδιες ποινές ισχύουν και στην περίπτωση δημοσίευσης προσωπικών στοιχείων της ζωής τρίτων προσώπων, χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεσή τους"
ΕΔΩ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Ε ΠΙΑ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ .
ΕΛΕΟΣ!
ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ.

Οι κρίνοι ,ο γιόγκι και το τουρσί.

Ετος :
Το τελευταίο που ήμουν στην Ελαφόνησο,δε θυμάμαι ποιό.

Ωρα:
4,30 το πρωί .

Η παραλία ήταν παράδεισος.

Ενα απέραντο κομμάτι με αμμόλοφους .

Θίνες που και που.
Λίγα αρμυρίκια.

Αγκαθωτοί θάμνοι , βούρλα και κρίνοι.

Άπειροι άσπροι κρίνοι που μοσχοβολούσαν κι έσταζαν μέλι.

Και μετά η θάλασσα.

Απίστευτα καθαρή χωρίς μια πέτρα ,χωρίς ένα φύκι κάπου.

Στις άκρες της ρόζιζαν μικρά κοχύλια στο πρώτο φως της μέρας .

Απόκοσμο το περιβάλλον.

Ιδανικό για προσευχή,διαλογισμό η ο,τι άλλο ιαματικό ψυχής και σώματος.

Επρεπε λέει να τα μαζέψουμε με το πρώτο φως τα κρινάκια .

Ηταν μια παλιά Βυζαντινή συνταγή για τουρσί.

Ολο τέτοια αυτός ο άνθρωπος .

Απορούσα που τα ήξερε, που τα ανακάλυπτε η αν τα κατέβαζε απλώς το μυαλό του αναμοχλεύοντας παλιές μνήμες.

Συναίνεσα φυσικά.

Χαζή ήμουν να μη συναινέσω?

Οπου παραξενιά και ιδιομορφία ,όπου λάθος της φύσης και πανηγύρι πάντα πρώτη.

Χρόνια προσπαθούσα να διαχειριστώ την βαρεμάρα μου μ αυτό τον τρόπο και το κατάφερνα.

Και φυσικά μιλούσαμε μεγαλόφωνα.

Και φυσικά πιστεύαμε οτι είμασταν μόνοι μας σ όλο τον κόσμο οχι μόνο εκεί.

Αυτό να λέγεται.

Το θέμα είναι οτι δεν είμασταν.

Ηταν εκεί λίγο πιο κάτω από μας.

Καθόταν στην άμμο στραμμένος προς την ανατολή σε στάση οκλαδόν.

Μαυρισμένος , ολόγυμνος,πετσί και κόκκαλο.

Διαλογιζόταν.

Είμαι σίγουρη οτι εκείνη τη στιγμή πίστευε κι αυτός οτι ήταν μόνος αν οχι σ όλο τον κόσμο ,αλλά στην περιοχή.

Και φυσικά τον ανησυχήσαμε.

Φυσικά τον αποσυντονίσαμε με τις βροντοφωνάρες μας απο την χαρά της συλλογής των κρίνων.

Ποιος γιόγκι τώρα και κουραφέξαλα!

Τους κρίνους έπρεπε να τους κόψουμε οπωσδήποτε χάραμα την ώρα που έσταζαν τους χυμούς τους.

Αλλιώς το τουρσί θα ήταν αποτυχημένο.

Ο άνθρωπος σηκώθηκε.

Είδε τι κάναμε.

Στάθηκε 5 δευτερόλεπτα .

Βεβαιώθηκε οτι δεν έβλεπε οράματα αλλά δυο βάρβαρους που μαδούσαν τη φύση πρωινιάτικα.

Κι έφυγε τρέχοντας, ίσως και για άλλη γη και άλλα μέρη.

Εμείς βέβαια συνεχίσαμε να κόβουμε κρίνους.

Με κέφι.

Μιλώντας ασταμάτητα.

Μετά τους βάλαμε σε γυάλινα βάζα.

Απο κει και πέρα δεν ξέρω τίποτε άλλο για την μυστική συνταγή.

Οταν μετα απο μήνες τα έφαγα με κρόκο αυγού νόμιζα οτι θα λιποθυμούσα απο ηδονή.