Για όλα αυτά

Για τις μουσικές που περπατήσαμε

Για τις λέξεις που μοιραστήκαμε

Για τους δρόμους που σφραγίστηκαν άδικα

Για τα δάκρυα χαράς που γύρισαν προς τα μέσα

Για την αφή και τα μάτια που έμειναν διψασμένα

Για τη σάρκα που ρυτίδιαζε στ ακούσματά μας

Για τα ταξίδια που κράτησαν τα ονόματά μας

Γι αυτή τη στιγμή που γλυστράω.

Γι αυτήν που θρυμματίζω το εγώ μου και ρωτάω

Για το ελάχιστο δευτερόλεπτο που ημουν κάτι για σένα

Για τις άπειρες ώρες που είσαι όλα για μένα

Πές μου ποιός  μέσα απο σένα αντέστρεψε;

Ποιός απειλήθηκε;

Ποιός φοβήθηκε;

Ποιός έκλαψε;

Ποιός πάγωσε την τρυφεράδα;

Ποιός σταύρωσε με  ευκολία τον πόθο;

Ποιός έθαψε με  έπαρση την αίσθηση;

Ποιός  έκοψε;

Ποιός μάτωσε;

Ποιός περιφρόνησε την τύχη που μακάριζε;

Ποιός  κατάργησε τον έρωτα που ζητούσε;

Ποιός τη νύχτα μύρωνε 

και το πρωί τίναζε 

νεκρή σάρκα στα σκουπίδια;

Ποιός έμεινε ψυχρός κοιτάζοντάς την;

Ποιός δίκασε;

Ποιός υπέγραψε;

Ποιός ειν αυτός που δεν γνώρισα;

Κι αν αυτός ηταν εκει αγκαλιά με τον ίσκιο του 

εγω τι γύρευα στο αριστερό του στήθος;

Ποιόν καθρέφτη φώτιζα ανέμελη;

Σε ποιό σκηνικό εξαθλίωσης ήμουν ταγμένη εξ αρχής;

 Ασε με ν αναρωτιέμαι.

Aκίνητος .

Αγέρωχος.

Επαναλαμβανόμενος τραγικά.

Η ακινησία κι η σιωπή, τιμωρία και μάθηση.

Η λύπη κι  ο χρόνος, λήθη.

Ν.Φ
17/11/2017
https://www.facebook.com/natassa.fokianidou

Να είστε εραστές και όχι ζευγάρι…

Να είστε εραστές κι όχι ζευγάρι. 

Ζευγάρι είναι οι κάλτσες, τα παπούτσια, τα οποία δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο.Χαλάνε, φθείρονται, τρυπάνε.. Είναι αρκετή μια γρατζουνιά, μια τρυπούλα, μια μικρή φθορά στο ένα μέλος του ζευγαριού και το ζευγάρι χάλασε, έσπασε…Ζευγάρι σημαίνει πως δεν μπορείς να υπάρξεις χωρίς το άλλο μέλος. Σημαίνει πως μπορείς ανά πάσα στιγμή να μείνεις μόνος, άχρηστος ( με την έννοια της χρήσης) παρατημένος γιατί απλά το άλλο μισό «αποφάσισε» να φθαρεί.Γιατί ως μονάδα δεν θα μπορείς να υπάρξεις, δεν θα έχεις χρησιμότητα.Να είστε εραστές….Να θέλετε να δώσετε με πάθος στον άλλο αλλά και ό,τι πάρετε να είναι με πάθος. Να ερωτεύεστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Να μην έχετε ανάγκη ο ένας τον άλλο.Κάθε συνάντηση να είναι συνάντηση προσφοράς κι όχι ζήτησης. Γιατί είναι πραγματική απόλαυση όταν θέλουν κι οι δύο να δώσουν με πάθος.Να είστε εραστές της στιγμής κι όχι του «πάντα». Γιατί το «πάντα» υπόσχεται, δεσμεύει, πιέζει.Η στιγμή κρατάει, όσο την κρατάμε. Κι αν ξέρουμε ότι ίσως δεν κρατήσει για πάντα θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.Γιατί η στιγμή ίσως να μην έχει αύριο, δεν σηκώνει αναβολή.

Κι ίσως ζώντας τις στιγμές, να έλθει και το «για πάντα». Κι αν δεν έρθει το «για πάντα», θα έχεις μια υπέροχη στιγμή για να θυμάσαι…

Να μην ξεχνάτε να είστε εραστές….με τους ανθρώπους, με τη δουλειά, με τις στιγμές, με τη ζωή…

Πάμπος Ευσταθίου
Ψυχολόγος-Συστημικός Ψυχοθεραπευτής

Θηλυκότητα.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να γίνεσαι ποθητή, αλλά όχι προκλητική, παίζοντας με τις ιδιότητες και αφήνοντας το αίσθημα του ανικανοποίητου, που θα κορεσθεί μόνο σταδιακά, αν κάποιος αποδειχθεί ικανός να σε κερδίσει.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη της φιλαρέσκειας, δίχως έπαρση, της καλαισθησίας χωρίς εμμονή, της επίγνωσης των θέλω, χωρίς φλυαρία, ο συνδυασμός της τρυφερότητας με το δυναμισμό, της ευφυίας με την αφέλεια, η ικανότητα να κάνεις όσους πλησιάζουν να φαντάζονται και να μαντεύουν, ξέροντας πως ποτέ δε θα σε κατέχουν.

Θηλυκότητα είναι οι εμπειρίες, που δεν κατονομάζονται, τα αντίθετα που συναινούν με το χρόνο, η αγνότητα που έγινε σύνεση, η ευγένεια, όταν οι υπόλοιπες γίνονται αθυρόστομες, η προθυμία εκεί που οι άλλες επικαλούνται δικαιώματα και η διεκδίκηση, όταν κάποιες δειλιάζουν παρά τις μεγαλοστομίες τους.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να χαρίζεσαι ως δώρο αποκλειστικά σε εκείνους που για σένα αγωνίστηκαν, η μαγεία του να αποκαλύπτεις λίγα και να πυροδοτείς πολλά, ο ρομαντισμός, που δε γίνεται γλυκανάλατος, η αυτοπεποίθηση, που δε μετατρέπεται σε θρασύτητα.

Θηλυκότητα είναι η σεξουαλική διαθεσιμότητα με τη σωφροσύνη της άρνησης, η αυτονομία, που γίνεται συγκατάβαση, το κάλλος, που εμποτίζεται από το μέτρο..

Η θηλυκότητα είναι, δυστυχώς, μια ξεχασμένη από τις πολλές τέχνη...

Δρ. Ευστράτιος Παπάνης*

*Ο Δρ. Ευστράτιος Παπάνης είναι Επίκουρος Καθηγητής και πρόεδρος της Ακαδημίας των Πολιτών. Σπούδασε Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Μεθοδολογία Έρευνας σε μεταπτυχιακό επίπεδο (ΜSc) στη Βρετανία. 

ΕΜΑΘΑ.

Έμαθα ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σ’αγαπήσει.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γίνεις κάποιος που μπορεί να αγαπηθεί.

Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από τους άλλους.

Πως όσο και να ενδιαφερθώ, μερικοί άνθρωποι δεν το ανταποδίδουν.

Οτι μπορεί να πάρει μια ολόκληρη ζωή να χτίσεις μια σχέση και αρκούν μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα να καταστραφεί.

Οτι δεν έχει σημασία ποιόν έχεις στην ζωή σου, αλλά ποιόν έχεις στη ζωή σου που να μετρά.

Οτι μπορείς να καταφέρεις κάτι με την γοητεία σου για περίπου 15 λεπτά. Μετά καλό θα είναι να γνωρίζεις κάτι.

Έμαθα ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με ότι καλύτερο μπορούν να κάνουν οι άλλοι, αλλά με ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις εσύ.

Πως όσο λεπτό και να κόψεις κάτι, εκείνο θα έχει πάντα δύο πλευρές.

Οτι μου έχει πάρει πολύ καιρό για να γίνω ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω.

Οτι είναι πολύ πιο εύκολο να δράσω παρά να σκεφτώ.

Οτι πρέπει να αποχαιρετάς πάντα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.

Οτι μπορείς να συνεχίζεις πολύ πιο πέρα από ότι νόμιζες ότι μπορούσες.

Έμαθα ότι είμαστε υπεύθυνοι για ότι κάνουμε, άσχετα με το πώς αισθανόμαστε.

Έμαθα ότι πρέπει να ελέγξεις την συμπεριφορά σου αλλιώς θα σε ελέγξει εκείνη.

Έμαθα ότι οι ήρωες είναι οι άνθρωποι που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, την στιγμή που πρέπει να γίνει, άσχετα με τις συνέπειες.

Πώς το να συγχωρείς θέλει εξάσκηση.

Πως υπάρχουν άνθρωποι που σ’αγαπούν πολύ, αλλά δεν ξέρουν πώς να στο δείξουν.

Πως το χρήμα είναι ένας λάθος τρόπος να μετράς την επιτυχία.

Έμαθα ότι με τον καλύτερο μου φίλο μπορούμε να κάνουμε τα πάντα αλλά και τίποτα και να περνάμε εξαιρετικά.

Έμαθα πως όταν μερικές φορές είμαι θυμωμένη, έχω το δικαίωμα να είμαι θυμωμένη, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να είμαι κακή.

Έμαθα ότι η αληθινή φιλία συνεχώς εξελίσσεται, ακόμα και αν η απόσταση είναι μεγάλη. Το ίδιο συμβαίνει και με την αληθινή αγάπη.

Οτι αν κάποιος δεν σ’αγαπά με τον τρόπο που θα ήθελες να σ’αγαπά δεν σημαίνει πως δεν σ’αγαπά με όλη την καρδιά του.

Οτι η εμπειρία έχει να κάνει περισσότερο με τις διάφορες καταστάσεις που έζησες και πολύ λιγότερο με πόσα κεριά έσβησες.

Έμαθα ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σε ένα παιδί ότι τα όνειρα του είναι απραγματοποίητα. Ελάχιστα πράγματα είναι τόσο προσβλητικά και πολύ τραγικά, ειδικά αν το πιστέψει.

Έμαθα ότι η οικογένεια σου δεν θα είναι εκεί πάντα για σένα. Μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά οι άνθρωποι που δεν είναι συγγενείς σου, σε φροντίζουν και σου μαθαίνουν να εμπιστεύεσαι ξανά τους ανθρώπους. Οι οικογένειες δεν είναι βιολογικές.

Έμαθα πως άσχετα πόσο καλός είναι κάποιος φίλος, θα σε πληγώσει κάποιες φορές και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρείς.

Έμαθα πως δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρούν οι άλλοι. Κάποιες φορές πρέπει και εσύ να συγχωρείς τον εαυτό σου.

Πως άσχετα πόσο στενοχωρημένος είσαι με κάτι, ο κόσμος δεν σταματά στη λύπη σου.

Πως το παρελθόν μας και οι καταστάσεις έχουν επηρεάσει αυτό που είμαστε, αλλά είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι γι’αυτό που έχουμε γίνει.

Πως επειδή δύο άνθρωποι μαλώνουν, δεν σημαίνει πως δεν αγαπιούνται. Αλλά και επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπιούνται.

Έμαθα ότι δεν πρέπει να καίγεσαι να μάθεις κάποιο μυστικό. Μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή για πάντα.

Έμαθα ότι δύο άνθρωποι μπορεί να βλέπουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και όμως να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Έμαθα πως δεν έχει σημασία πόσο σκληρά προσπαθείς να προστατέψεις τα παιδιά σου, θα έρθει η στιγμή που θα πληγωθούν και μαζί τους θα πληγωθείς και εσύ.

Πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπήσεις και να συνεχίσεις να αγαπάς.

Έμαθα ότι παρά τις όποιες συνέπειες, εκείνοι που είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, πηγαίνουν μακρύτερα στην ζωή.

Οτι πολλά πράγματα ξεκινούν από το μυαλό, αλλά το μυστικό είναι πάντα ο αυτοέλεγχος.

Έμαθα ότι η ζωή σου μπορεί να αλλάξει ακόμα και μέσα σε μερικές ώρες από ανθρώπους που δεν σε γνωρίζουν καν.

Πως ακόμη και όταν νομίζεις πως δεν έχεις να δώσεις, όταν ο φίλος στο ζητήσει, θα βρεις την δύναμη να δώσεις.

Έμαθα πως το να γράφεις, αλλά και να μιλάς, μπορεί να απαλύνει τον συναισθηματικό πόνο.

Έμαθα πως τα πτυχία στον τοίχο δεν σε κάνουν τον σωστό άνθρωπο.

Έμαθα ότι είναι δύσκολο να βάζεις τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο να είσαι καλός και να μην πληγώνεις τους ανθρώπους αλλά και  στο να διεκδικείς αυτό που πιστεύεις.

15/11/2017

Γιατί ο σημερινός άνθρωπος φοβάται να μιλήσει ερωτικά;

Μέσα στην παραζάλη της καθημερινότητας, με την πίεση που αισθάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος να κατακτήσει την ευημερία του, κάτι που παραμελείται πια και χάνεται είναι ο λόγος, ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της φύσης του, που τον ξεχωρίζει μέσα στο ζωικό βασίλειο. Φτάνει στο σημείο να φοβάται τη φωνή του. Αυτό που κυρίως όμως χάνεται είναι ο ερωτικός λόγος.

Ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται ότι όλο και περισσότερο ’χάνει’ το δικαίωμα του λόγου του, περιορίζεται σημαντικά η λεκτική του έκφραση και η τεχνοκρατική κωδικοποίηση κερδίζει έδαφος στην επικοινωνία του και τη συναλλαγή του.

Ολο και περισσότερο ο χρόνος μας κυνηγάει, ο ανταγωνισμός πιέζει την καθημερινή πραγματικότητα για πιο γρήγορο τρόπο ζωής, δημιουργώντας πιο απαιτητικές και υψηλές προδιαγραφές, μπροστά σε έναν άνθρωπο που τελειοποιείται μηχανικά, μαθαίνει τεχνικές μεθόδους, προγραμματίζοντας σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές. Γίνεται πιο εμπορεύσιμος, καταναλώσιμος, με πιο πολλά εξαρτήματα, που τον κάνουν επιτυχημένο και δυνατό.

Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση για την ανάπτυξη όλων αυτών των θαυμαστών αντικειμένων και πραγμάτων που κάνουν τη ζωή πιο εύκολη και μας βοηθούν να κερδίζουμε χρόνο, χρήμα αλλά και στιλ! Στιλ και ύφος του ’επιτυχημένου’ μετράνε πολύ. Αυτό το δίδυμο της επιτυχίας, που δεν μας επιτρέπει να εκφράσουμε συναισθήματα, να εκδηλώσουμε ανθρώπινες αυθόρμητες στιγμές και όλα είναι κάτω από το πρέπει του προγράμματος. Ολο και περισσότερο φαίνεται ότι τα πράγματα πιέζονται μπροστά στο τίμημα της δόξας και του χρήματος, της ανθρώπινης μηχανής. Οι σύγχρονες ανέσεις δεν μας αφήνουν να διαβάσουμε, να γράψουμε, να μιλήσουμε, όταν μάλιστα οι διευκολύνσεις στη σημερινή ζωή δεν επιτρέπουν ’χάσιμο χρόνου’. Ας αφήσουμε τις μηχανές να σκεφτούν και, γιατί όχι, να μιλήσουν αντί για μας. Η τηλεόραση που βρίσκεται στο ελληνικό σπίτι, όχι μόνο στο σαλόνι, αλλά και σε άλλα δωμάτια, παίζει ατελείωτες ώρες, δείγμα ευημερίας του ανθρώπινου απομονωτισμού και της μοναξιάς.

Ολο και περισσότερο φαίνεται ότι τα πράγματα πιέζονται μπροστά στο τίμημα της δόξας και του χρήματος, της ανθρώπινης μηχανής. Λέτε να υπερβάλω; Μακάρι να είναι έτσι. Αλλά φοβάμαι ότι δεν είναι. Πιστεύω ότι σήμερα ο άνθρωπος δοκιμάζεται και χάνει ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της φύσης του: το λόγο του. Ο λόγος του ανθρώπου, που τον κάνει να ξεχωρίζει μέσα στο ζωικό βασίλειο, είναι αποτέλεσμα όλων των απλών και σύνθετων διεργασιών του μυαλού του, της σκέψης, αλλά και της ομιλίας, που μαθαίνει από τον πρώτο χρόνο της ζωής του (κέντρο του λόγου).

Ο λόγος, χάρισμα των αισθήσεών του (ακοή, όραση, αφή, γεύση, όσφρηση) και των ανώτερων νοητικών λειτουργιών, έρχεται στον άνθρωπο σαν προφορικό και γραπτό στοιχείο επικοινωνίας. Καθορίζει τέλεια την ανθρώπινη σχέση, την ομάδα, την κοινωνία και την ταυτότητα ενός λαού.

Το ανθρώπινο αυτό, πράγματι θεϊκό, χάρισμα μας δίνει το δικαίωμα να μιλάμε μεταξύ μας λεκτικά, φωναχτά και πλούσια, με τις εκατομμύρια λέξεις και προτάσεις που η γλώσσα μας διαθέτει. Μπορούμε να γράψουμε συνθέτοντας προτάσεις, αποτυπώνοντας στο χαρτί μας αυτές τις σκέψεις, σκιαγραφώντας τις ιδέες μας, εκφράζοντας τις πιο βαθιές και σύνθετες εικόνες του μυαλού μας, μέσα στην πολλαπλότητα του γραπτού λόγου. Μπορούμε να επικοινωνούμε εξωλεκτικά, αντιληπτικά.

Αυτή πράγματι η μοναδικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης του προφορικού και του γραπτού λόγου, σε συνδυασμό και με άλλες εξωλεκτικές μορφές επικοινωνίας, δίνει το μεγαλείο και την αίσθηση της πληροφόρησης, επικοινωνίας και έκφρασης στον καθένα ξεχωριστά, ως άτομο, αλλά και ως σύνολο της ανθρώπινης ζωής.

Η δύναμη του λόγου μάς κάνει να υπάρχουμε, να μαθαίνουμε και να ζούμε σαν άνθρωποι από γενιά σε γενιά, από εποχή σε εποχή, κουβαλώντας πληροφόρηση και γνώση από τον άνθρωπο του χθες στον άνθρωπο του αύριο...

Εχω την αίσθηση ότι σήμερα ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται τα λόγια του, να ντρέπεται να πει αυτό που βαθιά μέσα του σκέφτεται, ίσως και ξεχνάει πώς να το πει. Φοβάμαι ότι φοβάται ακόμη και τη φωνή του. Και εάν, πράγματι, η ομιλία του σημερινού ανθρώπου κωδικοποιείται και περιορίζεται, αυτός που γίνεται άχρωμος και ασπρόμαυρος είναι κυρίως ο ερωτικός λόγος. Είναι ο ’δικός μου’, ’ο δικός σου’, ’ο δικός μας’ ερωτικός λόγος. Αυτός ο ερωτικός λόγος που γεννιέται μαζί με τον άνθρωπο.

Οι πρώτες λέξεις που ακούει το μωρό είναι οι ερωτικές φράσεις της μητέρας, που εκφράζει στο παιδί της τη λατρεία της, γεμάτη έρωτα και αγάπη για το σπλάχνο της...

Οι πρώτες λέξεις που ο καινούργιος άνθρωπος λέει στη μητέρα του είναι σαφώς ερωτικές! Είναι ο ερωτικός λόγος που αρχίζει να μιλάει και να εκφράζει το παιδί στο περιβάλλον του. Τα πρώτα λόγια είναι γεμάτα ερωτισμό, ενώ τρυφερότητα και αισθησιασμός συνοδεύουν αυτό το μοναδικό και γεμάτο ζωή χαμόγελο, με τα ορθάνοιχτα αθώα μάτια μπροστά στη μάνα του, στο δικό του αύριο.

Το παιδί, μέσα στις ερωτικές του αναζητήσεις αρχίζει να επικοινεί με καθετί γύρω του, ενώ η λεκτική επικοινωνία το οδηγεί σε πιο πλούσια αυθόρμητα λόγια αγάπης, χαράς, οργής και θυμού.

Αυτή η σχέση μητέρας - παιδιού θα γράψει τις βασικές λεκτικές του εκφράσεις, ενώ ο ερωτισμός αυτής της σχέσης θα σηματοδοτήσει τα συναισθήματα και την ανθρώπινη ύπαρξη του αυριανού ενήλικου.

Αυτός ο ενήλικος που θα αγκαλιάσει έναν σύντροφο, θα αγαπήσει και θα εκφράσει τα ερωτικά του λόγια, θα πάρει και θα δώσει λέξεις τέτοιες, φτιάχνοντας τον ερωτικό τους λόγο, που μέσα σ’ αυτόν ζει και υπάρχει η βαθύτερη αναζήτηση του ’εγώ και εσύ’.

Ο δικός μας ερωτικός λόγος, που αρχίζει από την αγάπη της μητέρας, ολοκληρώνεται στον ερωτικό λόγο του συντρόφου της σχέσης, του γάμου, της οικογένειας. Η οικογένεια που θα μάθει το παιδί της να μιλάει...

Πόσο όμως ο ενήλικος, μεγαλώνοντας, μαθαίνει να εκφράζει ερωτικά; Πόσο μιλάει με τα δικά του λόγια, και πόσο τα αισθάνεται, χωρίς να λέει λέξεις που είναι ξένες προς αυτόν; Λέξεις άδειες και κατασκευασμένες από την κασέτα του ...σεξουαλικά επιτυχημένου!

Γιατί ο σημερινός άνθρωπος φοβάται να μιλήσει ερωτικά; Γιατί αγνοεί το λεκτικό ερωτισμό του, αντιγράφοντας φτηνά σεξουαλικά πρότυπα; Πόσο ψεύτικη ακούγεται η φωνή του στα ’δικά’ του αυτιά, μέσα στα κούφια λόγια του; Πόσο ’εγώ’ μπορώ να έχω το ’δικό μου’ ερωτικό λόγο; Πόσο εμείς μπορούμε να έχουμε το ’δικό μας’ερωτικό λόγο;

Θ.Ασκητής.

Υγρασία