Αποσπάσματα | Ίμερος και κλινοπάλη | Κωστής Παπαγιώργης

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Αποσπάσματα | Ίμερος και κλινοπάλη | Κωστής Παπαγιώργης

Χαρισματική ή όχι μπορεί να είναι η οποιαδήποτε γυναίκα.

 Άλλωστε, κανείς δεν γνωρίζει αν αγαπάμε ένα πρόσωπο επειδή είναι όμορφο

 ή αν γίνεται όμορφο επειδή το αγαπάμε.

 Γι'αυτό δύσκολα καταλαβαίνουμε τους έρωτες των άλλων
 και πάλι δύσκολα ζούμε τον δικό μας. 

Το βέβαιο, πάντως είναι ότι υπάρχει μια κρύφια ανάγκη, 

που κάνει τον εραστή να βρίσκει άκοπα
 στα χαρακτηριστικά της εκλεκτής του ό,τι καλό αναλογίζεται.

 Μπροστά στα μάτια του έχει όλη την άνεση των μεταμορφώσεων.

[...] Η λαγνεία είναι φωτεινή, όχι σκοτεινή. 

Ακριβώς επειδή είναι πνευματική περιπέτεια. 

Η λαγνεία επινοεί. 

Δίνει αξία στο σώμα, που σ’ όλη μας τη ζωή το κουβαλάμε
 χωρίς συνείδηση. 

Εξυψώνει το ατελές και το ανεπαρκές, σε τέλειο κι ολοκληρωμένο.

 Η λαγνεία, (για όσους διαθέτουν δύναμη και πίστη)
 είναι μια θρησκευτική τελετουργία 

που αποθεώνει τη μοναχική μας ύπαρξη

και μας κάνει κοινωνούς του μεγάλου ωκεανού που είναι η συλλογική ύπαρξη. 

Είναι μια σημαντική - η πιο σημαντική συνάντηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. 

Όσο κι αν δεν το ξέρουμε, όσο κι αν μπερδευόμαστε
 από τις όποιες τυχαίες συνθήκες του χωροχρόνου.

Η λαγνεία, ο έρωτας ή η κλινοπάλη, προσφέρουν απαντήσεις, 
καταδικασμένες, όμως, αμέσως μετά να ξεχαστούν.

 Όπως όταν βλέπεις στ’ όνειρό σου το νόημα της ζωής 
κι όταν ξυπνήσεις

 αισθάνεσαι την απόγνωση εκείνου που άγγιξε την αλήθεια
 κι αμέσως μετά την έχασε.

 Η λαγνεία είναι η κοινή μας πατρίδα, ο μοναδικός τόπος 
που μπορεί κανείς να είναι ο εαυτός του

 και να παραδίνεται στη φύση του.

 Γι’αυτό, όταν απομακρυνόμαστε από το πλευρό του εραστή κάνει τόσο κρύο.

 Γι’ αυτό φαίνονται όλα τόσο μαύρα και ζοφερά. 

Τον πόνο τον γεννάει η γνώση ότι υπάρχει μια πατρίδα
 στην οποία δεν μπορούμε να κατοικήσουμε μόνιμα, 

μια αλήθεια, που μόλις την αντικρίσουμε, πρέπει αμέσως να την ξεχάσουμε.

Έμαθα -
ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.

ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επιφύονται σ' αυτόν.

ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.

ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.

ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.

ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.

ότι αρκεί μια στιγμή για να κάνεις κάτι που θα σε στενοχωρεί όλη σου τη ζωή.

ότι χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι

ότι θα πρέπει πάντα να αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης.

 Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.

ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που κάνουμε, δεν έχει σημασία το πώς αισθανόμαστε για αυτό που κάνουμε.

ότι είτε μπορείς να ελέγχεις τη συμπεριφορά σου είτε θα σ' ελέγχει αυτή.
ότι ανεξάρτητα από το πόσο θερμή είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος εξασθενίζει και πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο να πάρει τη θέση του.

ότι ήρωες είναι αυτοί που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, όταν χρειάζεται να γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.

ότι τα χρήματα είναι ένας άθλιος τρόπος να αξιολογείς την ζωή σου.

ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που περιμένεις να σε κλωτσήσουν όταν είσαι στα κάτω σου, είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου.

ότι όταν είμαι θυμωμένος έχω το δικαίωμα να το δείχνω, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι σκληρός με τους άλλους.

ότι η αληθινή φιλία διατηρείται ακόμα και όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για την αληθινή αγάπη.

ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει με τον τρόπο που θέλεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί.

ότι η ωριμότητα σχετίζεται περισσότερο με τις εμπειρίες που είχες καθώς και από τι έχεις μάθει από αυτές, και λιγότερο από το πόσα γενέθλια γιόρτασες.

ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σ' ένα παιδί ότι τα όνειρά του είναι εξωπραγματικά. 

Τι τραγωδία θα ήταν αν σε πίστευε.

ότι δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρέσουν οι άλλοι.

 Αρκετές φορές πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.

ότι δεν έχει σημασία πόσο άσχημα ράγισε η καρδιά σου, η ζωή δεν σταματά για να ξεπεράσεις τη θλίψη σου.

ότι οι περιστάσεις και οι συνθήκες μπορεί να έχουν επηρεάσει το ποιοι είμαστε, όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που έχουμε γίνει.

ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.

ότι μόνο και μόνο επειδή δύο άτομα μαλώνουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο. Ισχύει και το αντίθετο, επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο.

ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο πρόθυμοι να μάθουμε ένα μυστικό. 

Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.

ότι δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν ακριβώς το ίδιο πράγμα και να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

ότι τα διαπιστευτήρια στον τοίχο, δεν σε κάνουν αξιοπρεπή άνθρωπο.
ότι οι άλλοι θα ξεχάσουν τι τους είπες, θα ξεχάσουν τι τους έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται.

Omer B. Washington
Παλαιστίνιος δημοσιογράφος

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί.

 Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφήνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κωνσταντίνος Καβάφης «Μονοτονία»

 Eνα υπέροχο άρθρο του φίλου Sraosha.
H XAΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ.

https://sraosha.home.blog/2019/03/22/η-χαρά-του-έρωτα/?fbclid=IwAR0dFxHXIIo_dy5-8G3OT0ZTzb8LVNHlLX1Y4WCPi7emMm-GUCup2Y-qzRE

Διψαω γι' αγαπη πειναω γι' αγαπη ποναω γι' αγαπη.
Ουρλιαζω γι' αγαπη πεθαινω γι' αγαπη αλλα
ειμαι ο λυκος ο κακος λυκος και δεν γινεται
Δεν ειναι δυνατον τετοια αισθηματα να εχω

Γιατι αν το μαθουνε τα προβατα
θα πεσουνε να με σπαραξουν.

Ο υπεροχος ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

                                                               

Δέκα βήματα του έρωτα

06-05-2020

Βγήκα χτες βράδυ πάλι στο μπαλκόνι, αυτό το στενό και άβολο, για την νυχτερινή μου ανάσα.

Άνοιξη στο φόρτε της.

Ακακίες τρελαμένες από ανθοφορία με λυγισμένα  κλαδιά απ’ τα μυρωδάτα μπουκέτα των λουλουδιών.

Χαρακτηριστικό άρωμα, έντονο.

Θυμάμαι πουλούσαν κάποτε χύμα κολόνια ακακία, όπως και γαρδένια και λεμόνι.

Ήταν οι δεύτερες γυναικείες κολόνιες όπως έλεγε η μάνα μου.

Αυτές που μας περιέλουζαν μετά το μπάνιο.

Τις πολυτελείας τις φύλαγαν μαζί με τα καλά μας ρούχα για την Κυριακή και τις γιορτές.

Εμεναν τότε για χρόνια σφραγισμένες ολόκληρες σαλοτραπεζαρίες.

Άνοιγαν μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές ενώ οι οικογένειες στριμώχνονταν σε λίγα τετραγωνικά να περνούν την καθημερινότητά τους.

Όταν καμιά φορά μ’ έστελναν χειμωνιάτικα να φέρω κάτι από κει μέσα ένοιωθα έντονη ψυχρολουσία με το που άνοιγα την πόρτα.

Ο χώρος εκεί μύριζε αλλιώς.

Δεν μύριζε ανθρωπίλα.

Μύριζε το φυλαγμένο σπιτικό λικέρ και το ξύλο απ’ τα αχρησιμοποίητα έπιπλα.

Η μηχανή σταμάτησε ακριβώς κάτω απ’ το μπαλκόνι μου.

Είχε τον χαρακτηριστικό θόρυβο του απαλού ντούκου ντούκου των μηχανών μεγάλου κυβισμού.

Γυάλιζαν τα κράνη τους κάτω απ’ το φως του τηλέγραφου.

Η συνοδηγός είχε αγκαλιά απ’ την μέση τον οδηγό.

Είδα τα πόδια της να πετάνε από γρηγοράδα όταν ξεκαβάλησε.

Εβγαλε το κράνος της κι ήρθε στο πλάι του.

Χύθηκαν τα μαλλιά της πάνω στο σάκο που κρεμόταν στην πλάτη της.

Εκείνος έμεινε πάνω στη μηχανή, με το κράνος, έγειρε το κεφάλι του απ’ την μια πλευρά κοιτώντας την, μια υπέροχη κίνηση που κάνουν ακόμη και οι σκύλοι όταν τους δείχνεις η τους λες κάτι παράξενο.

Έμεινα εντελώς ακίνητη στο μπαλκόνι.

Δεν ήθελα να την χάσω αυτή την εικόνα.

Άνοιξε η καρδιά μου έτσι που τους έβλεπα.

Ο κοροναιός τα μάζεψε κι εξαφανίστηκε έντρομος.

Ο νεαρός άντρας άπλωσε τα χέρια του την τράβηξε απότομα επάνω του απ’ την μεσούλα της, μετά τα χέρια του σηκώθηκαν και φυλάκισαν το πρόσωπό της στις παλάμες του και κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό της.

Το ίδιο έκανε κι αυτή.

Απλώθηκαν τα χέρια της στο λαιμό του κι έκλεισαν πίσω απ’ το σβέρκο του.

Κυκλωτικές κινήσεις, κτητικές, γεμάτες τρυφερότητα και δύναμη.

Τα κορμιά και τα χείλη τους αποχωρίστηκαν και συναντήθηκαν ξανά και ξανά.

Εκείνη που και που ξεκαρδιζόταν με σύντομα πνιχτά γελάκια που της τα τέλειωνε απότομα με τα φιλιά του.

Τον είδα να φεύγει με τη μηχανή στο ρελαντί.

Το κορίτσι σήκωσε το χέρι ψηλά ενώ τον περίμενε να εξαφανιστεί στη γωνία, προφανώς την κοιτούσε μέσα απ’ τους καθρέφτες της καρδιάς του.

Κλείνοντας την μπαλκονόπορτα θυμήθηκα.

Μια ταβέρνα κάπου στα κάστρα της Θεσσαλονίκης.

«Μακεδονικό» την λέγαμε τότε.

Μπροστά στην αριστερή πορτάρα κοντά στη στάση 23.

Ερασιτέχνες φοιτητές με μπουζούκια, κιθάρες, τουμπερλέκια και μπαγλαμάδες σε γλέντια μέχρι το πρωί.

Μόνο με μεζέ και κρασί.

Χώροι που γέννησαν τις μετέπειτα ρεμπέτικες κομπανίες.

Χάραζε θυμάμαι.

Δίπλα μου ντάνες με καφάσια γεμάτα άδεια μπουκάλια ρετσίνας με τη γνωστή μυρωδιά.

Γύρω μου μια αγκαλιά.

Μέσα μου ο χρόνος.

Ο άπειρος.

Αυτός που κάνει τα νιάτα να μη λογαριάζουν τίποτα.

Η πιο γλυκιά απάτη της ζωής.

Δημοσιευμένο στο www.thegreekcloud.com σήμερα.