Το λουτρό της Κυριακής

Ο μπαχτσές τέλειωνε εκεί.

Πριν τη στροφή του τοίχου έκλειναν τα ξύλινα κάγκελα με τις άσπρες μαργαρίτες κι άφηναν τη βερικοκιά να υψώνεται μόνη κυρίαρχος του κήπου.

Παραδίπλα της άρχιζε το υπόστεγο του πλυσταριού με το δενδρολίβανο και τις λεβάντες.

Τρία καζάνια στη σειρά κι από κάτω τους να καίνε τα ξύλα πυρωμένα.

Το ένα για τα ασπρόρουχα.

Το δεύτερο αποκλειστικά για τα παιδικά ρούχα και το τρίτο να βράζει το νερό για το λουτρό μας.

Μυρωδιές από πάστρα και πράσινο σαπούνι γνώριμες.

Έξω απ’ την πόρτα κρεμασμένες στον τοίχο οι γαλότσες μας.

Πολλά ζευγάρια οι μεγάλες.

Ένα μοναδικό μικρό για μένα.

Πόσο μ’ άρεζαν εκείνες οι γαλότσες… ένα κομμάτι ξύλο κι ένα λουράκι, ένα τίποτα δηλαδή, κι όμως, δεν έβλεπα την ώρα να τις φορέσω.

Η Κυριακή η κάθε Κυριακή εκεί «μέσα» ήταν απόλαυση.

Το «μέσα» ήταν η καμαρούλα που ακολουθούσε το πλυσταριό, ένα δωματιάκι μικρό, με απλό τσιμέντο στο δάπεδο και μια τρύπα αποχέτευσης, κάτι ράφια στους τοίχους για τα σφουγγάρια και τα σαπούνια και

τέσσερα ξύλινα  σκαμνιά.

Πίσω απ’ την πόρτα απλά μεγάλα καρφιά όπου κρεμούσαμε τις πετσέτες.

Στον απέναντι φράχτη το αγιόκλημα οργίαζε την άνοιξη.

Η λεμονιά άνθιζε μαζί με τη γαρδένια.

Γιαγιά, μάνα και θειά έλυναν τα μαλλιά τους.

Εγώ κοιτούσα.

Γιαγιά, μάνα και θειά έβγαζαν τις ρόμπες τους έμεναν ολόγυμνες.

Εγώ κοιτούσα.

Με μάτια ορθάνοιχτα γεμάτα θαυμασμό.

Καταλάβαινα τις διαφορές.

Από τότε έμαθα τις αναλογίες του σώματος, την αισθητική, την αισθαντικότητα, το άγγιγμα, το θάρρος της γύμνιας, το φώλιασμα των υγρών στα ρυάκια του σώματος, τις θερμοκρασίες του νερού που αντέχει το κορμί, το κανάκεμα και την αφή των άλλων ανθρώπων.

Το σώμα της γιαγιάς ώριμο, της μάνας απαλό, της θειάς σφριγηλό, κρουστό.

Στήθη στρόγγυλα, μυτερά, ολόγιομα, λαιμά ολόλευκα, λαγόνια και γλουτοί, βρεγμένα όλα ν’ αχνίζουν εκεί «μέσα».

Χέρια έμπειρα που έλουζαν τα μαλλιά με προσοχή μη μπει σαπούνι στα μάτια μου.

Τρεις γυναίκες γελαστές που ψιθύριζαν μεταξύ τους λέξεις που είχαν «α» και «ω» και «λα» σαν να τις έλεγαν με μέλι και γάλα ανάμεσα στα δόντια και κοιλιές που τραντάζονταν απ’ τα γέλια.

Κοίταζα.

Μάθαινα…

πόσο απαλό πρέπει να είναι το κτύπημα στον ώμο όταν θέλει ο άνθρωπος κουράγιο, πόσο σφιχτό είναι το άγγιγμα όταν χρειάζεται να φέρει παρηγοριά.

Πόσο μαλακώνουν τα φωνήεντα όταν η καρδιά έχει ανάγκη από ηρεμία, πόσο ακατάλληλα είναι τα συριστικά όταν το μυαλό ζητάει ξεκούραση.

Για να μπορώ τώρα στη δύση μου να ξέρω καλά πια

πόσο πρέπει να σφίξω το υφάδι πάνω στο στημόνι, πόσο μαλακά να γυρίσω την κλωστή για να κάθεται αρχοντικά, άφοβη πάνω στις σειρές.

Πώς να κάνω το υφαντό ν’ αναπνέει ελεύθερα χωρίς να χάνει το σχήμα του.

Να ξέρω καλά ότι εύκολα, από ένα τίποτα, μπορείς να πληγώσεις ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο αγγίζοντάς τον με λάθος τρόπο και στο σώμα και στην ψυχή.

Κείμενο δημοσιευμένο στο THEGREEKCLOUD στις 13/1/2020

                                        
             Mυαλά να ερωτεύεστε ,κορμιά έχουνε όλοι.


         Έχει άλλη μαγεία η ηδονή όταν είσαι ερωτευμένος.  
    Γι αυτό σου λέω ρε έρωτα ,χτύπα εκείνους που δεν σε       φοβούνται,που αλυχτάνε στην περπατησιά σου,που ουρλιάζουν σε     κάθε πανσέληνο για την αφή σου.
   Δώσε στους φευγάτους ,τους αλλοπαρμένους το χάδι και την      ορμή σου.
  Κάνε στη λαχτάρα σου να ξεψυχάνε οι χαρές της σάρκας.
  Θέλω με μένα να τα χάσεις ολότελα έρωτα.
  Θέλω μόνο με σένα το κορμί μου να γεύεται τη γεύση του         οργασμού.
   Αλλιώς δε θέλω τίποτε.
                  
                                      

Το τελευταίο συρτάρι και το πατάρι.

Διαβάζω πρωί πρωί.
Κατα διαστήματα σηκώνομαι και αφαιρώ.
Φωτάκια ,μπαλίτσες,στολίδια.
Είναι η πιο κατάλληλη ώρα.
Τέλεια ησυχία στο δρόμο.
Αναμμένα τα φώτα του δήμου.
Ημίφως.
Η πρώτη χαρακιά της μέρας.

Ο Kostas Loustas λέει κάπου στο κείμενό του οτι η λέξη Χριστούγεννα είναι " Μια λέξη «παιδική» που παραπέμπει κάπου αλλού, όχι εδώ... στην απαρχή ενός ξεχασμένου παραμυθιού και μιας τυχαίας συνόδου δύο ή και τριών πλανητών που φώτιζαν μια παράξενη τριάδα προσκυνητών να βρουν το θείο βρέφος στις πρώτες ρωγμές της ανθρώπινης απελπισίας..."

Ενας πόνος στον αυχένα μου θυμίζει το ατέλειωτο υφαντό μου,τα ρούχα που πρέπει να ταχτοποιήσω στο τελευταίο συρτάρι που θα το ανοίξω πάλι και θα το κοιτάω με τις ώρες.
Τα δυο παλικάρια στον κάτω όροφο ξύπνησαν.
Ακούω τις φωνές τους.
Μιλάνε την δική τους γλώσσα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η γλώσσα ενοχλεί κάποιους στην πολυκατοικία.
Δεν καταλαβαίνω γιατί βγαίνουν στα μπαλκόνια να τα δουν να μπαίνουν στο ειδικό αυτοκίνητο που τα παίρνει κάθε μέρα.
Κοντά 37 χρόνια μιλούν και κινούνται με τον δικό τους τρόπο.
Κι όμως.
Κάποιες επιμένουν να παρακολουθούν καθημερινά το σκηνικό.
Φέτος η διαρρήκτες κατέβασαν τα Χριστουγεννιάτικα πρόωρα απ το πατάρι της ντουλάπας μου.
Αντε τώρα να τα τακτοποιήσω.
Στο τελευταίο συρτάρι πρέπει να διπλωθώ.
Στο πατάρι χρειάζεται να αναδιπλωθώ.
Δύσκολες διαδρομές.
Μέχρι να τις αποφασίσω ας συνεχίσω το διάβασμα.

" Σέρνουν νεκρό πάνω στον άσπιλο κι αθώο χιονιά το ωράριο του βίου μας... Έχουν δάκτυλα διπλά και τριπλά... τα κατάμαυρα χέρια... Μύριες αρθρώσεις κινούν και κατευθύνουν του πόνους του κόσμου προς τον έναν ορίζοντα... σκοπού αγνώστου... Σκοτάδι μια δεδομένης κολάσεως που σκιαγραφεί στο ημίφως επί εικοσιτετραώρου βάσεως το σχήμα μιας αδιαλείπτως και συνεχώς ανακρινόμενης ευτυχίας..."
3/12/2002

«Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες»
Εκδόσεις Ιανός (Θεσσαλονίκη, 2005), σελ.36-37.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΣΤΑΣ (1933-2014), Χειμώνας στη Φλώρινα, 1979, λάδι σε πάνελ, 61 x 46 εκ.
KOSTAS LOUSTAS (1933-2014), Winter in Florina, 1979, oil on panel, 61 x 46 cm

Γράφτηκε απο την Ν.Φ 

τον Γενάρη του 18 .

Τάδε έφη Γιάννης Αγγέλακας...ο γνωστός ...ναι ναι και πολύ φίλος.

Ακριβέστατερος των ακριβέστερων ο αγαπητός Sraosha τα λέει όλα έξω απ τους κυνόδοντες:
                                   

       Πληθωριστικές κουβέντες

Υποτίθεται ότι ένας από τους λόγους που αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν οι γλωσσικοί πρόγονοι του ανθρώπου και κατακυρίευσαν τους άγλωσσους του γένους homo είναι ότι είχανε στη διάθεσή τους ένα υπερόπλο:

 τη δυνατότητα να κάνουνε ψηστήρι, να αποπλανήσουν με κουβέντες, να καυλαντίσουν.

Στον κόσμο μας η ιεραρχία σεξ < έρωτας < αγάπη είναι εδραία, πακτωμένη και μονολιθική σαν πυραμίδα — αλλά και αντίστοιχου περιεχομένου: είτε περιέχει μούμιες είτε είναι συλημένη.

Ο σύγχρονος αρσενικός άνθρωπος λοιπόν χρησιμοποιεί το υπερόπλο, την καυλάντα και το λακριντί, για να πείσει τον θηλυκό άνθρωπο ή τον αρσενικό άνθρωπο ότι δεν θέλει απλώς σεξ, αλλά ότι είναι ερωτευμένος μαζί του.

 Πουλάμε έρωτα (και βάλε).

Προσπαθούμε να φέρουμε την αποπλάνηση και το φλερτ σε πέρας υποκρινόμενοι ότι παίζουμε σε (τουλάχιστον) ένα επίπεδο πάνω από αυτό στο οποίο πραγματικά βρισκόμαστε και στο οποίο ζοριζόμαστε.

Κι έτσι η επιθυμία αποκαλείται έρωτας, η καύλα πεπρωμένο, η προσδοκία του λαγνέματος βασίλειο του έρωτα, το μουνί καρδιά, η καψούρα μάγεμα και σάστισμα — και πάει λέγοντας και λέγοντας.

Έχουμε πόθο και τον πουλάμε για έρωτα. 

Θέλουμε να γαμήσουμε και λέμε πως θέλουμε το μαγικό δέσιμο του έρωτα. 

Είμαστε ερωτευμένοι και διακηρύσσουμε αγάπη.

Θα μου πείτε, ναι, έτσι πέφτουνε τα γκομενάκια.

Εννοείται. 

Επίσης έτσι πουλιούνται και οι κρέμες με βάση τη λανολίνη: ως ελιξήρια νεότητας· έτσι πλασάρεται η Βίβλος: ως λόγος του Θεού· έτσι εξαπατώνται τα εκλογικά σώματα.

Θα σας ρωτήσω λοιπόν αν θέλουμε να βάλουμε το παραμύθιασμα και το ψέμα και ανάμεσα στα σώματά μας, giving love a bad name.

                                          

                                                             Γίνε μοναδικός
Αν έστω και για μιά στιγμή και λόγω ειδικών συνθηκών γίνεις μοναδικός,θα έλξεις κάτι εντελώς μοναδικό κοντά σου.
Αν όμως αυτή η στιγμή δεν είναι για σένα η θηλιά για να πιαστείς σ ενα μακρινό ταξίδι μοναδικότητας,αυτό που θα έλξεις αργά η γρήγορα θα χαθεί,κι όσο κι αν ψάξεις για κάτι άλλο δεν θάρθει ποτέ κάτι μοναδικό.
Μέχρι να ξαναποκτήσεις την δύναμη να το ξανακάνεις.
Ν.Φ

                                        ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.
                                                    ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.