Το τελευταίο συρτάρι και το πατάρι.

Διαβάζω πρωί πρωί.
Κατα διαστήματα σηκώνομαι και αφαιρώ.
Φωτάκια ,μπαλίτσες,στολίδια.
Είναι η πιο κατάλληλη ώρα.
Τέλεια ησυχία στο δρόμο.
Αναμμένα τα φώτα του δήμου.
Ημίφως.
Η πρώτη χαρακιά της μέρας.

Ο Kostas Loustas λέει κάπου στο κείμενό του οτι η λέξη Χριστούγεννα είναι " Μια λέξη «παιδική» που παραπέμπει κάπου αλλού, όχι εδώ... στην απαρχή ενός ξεχασμένου παραμυθιού και μιας τυχαίας συνόδου δύο ή και τριών πλανητών που φώτιζαν μια παράξενη τριάδα προσκυνητών να βρουν το θείο βρέφος στις πρώτες ρωγμές της ανθρώπινης απελπισίας..."

Ενας πόνος στον αυχένα μου θυμίζει το ατέλειωτο υφαντό μου,τα ρούχα που πρέπει να ταχτοποιήσω στο τελευταίο συρτάρι που θα το ανοίξω πάλι και θα το κοιτάω με τις ώρες.
Τα δυο παλικάρια στον κάτω όροφο ξύπνησαν.
Ακούω τις φωνές τους.
Μιλάνε την δική τους γλώσσα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η γλώσσα ενοχλεί κάποιους στην πολυκατοικία.
Δεν καταλαβαίνω γιατί βγαίνουν στα μπαλκόνια να τα δουν να μπαίνουν στο ειδικό αυτοκίνητο που τα παίρνει κάθε μέρα.
Κοντά 37 χρόνια μιλούν και κινούνται με τον δικό τους τρόπο.
Κι όμως.
Κάποιες επιμένουν να παρακολουθούν καθημερινά το σκηνικό.
Φέτος η διαρρήκτες κατέβασαν τα Χριστουγεννιάτικα πρόωρα απ το πατάρι της ντουλάπας μου.
Αντε τώρα να τα τακτοποιήσω.
Στο τελευταίο συρτάρι πρέπει να διπλωθώ.
Στο πατάρι χρειάζεται να αναδιπλωθώ.
Δύσκολες διαδρομές.
Μέχρι να τις αποφασίσω ας συνεχίσω το διάβασμα.

" Σέρνουν νεκρό πάνω στον άσπιλο κι αθώο χιονιά το ωράριο του βίου μας... Έχουν δάκτυλα διπλά και τριπλά... τα κατάμαυρα χέρια... Μύριες αρθρώσεις κινούν και κατευθύνουν του πόνους του κόσμου προς τον έναν ορίζοντα... σκοπού αγνώστου... Σκοτάδι μια δεδομένης κολάσεως που σκιαγραφεί στο ημίφως επί εικοσιτετραώρου βάσεως το σχήμα μιας αδιαλείπτως και συνεχώς ανακρινόμενης ευτυχίας..."
3/12/2002

«Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες»
Εκδόσεις Ιανός (Θεσσαλονίκη, 2005), σελ.36-37.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΣΤΑΣ (1933-2014), Χειμώνας στη Φλώρινα, 1979, λάδι σε πάνελ, 61 x 46 εκ.
KOSTAS LOUSTAS (1933-2014), Winter in Florina, 1979, oil on panel, 61 x 46 cm

Γράφτηκε απο την Ν.Φ 

τον Γενάρη του 18 .

Τάδε έφη Γιάννης Αγγέλακας...ο γνωστός ...ναι ναι και πολύ φίλος.

Ακριβέστατερος των ακριβέστερων ο αγαπητός Sraosha τα λέει όλα έξω απ τους κυνόδοντες:
                                   

       Πληθωριστικές κουβέντες

Υποτίθεται ότι ένας από τους λόγους που αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν οι γλωσσικοί πρόγονοι του ανθρώπου και κατακυρίευσαν τους άγλωσσους του γένους homo είναι ότι είχανε στη διάθεσή τους ένα υπερόπλο:

 τη δυνατότητα να κάνουνε ψηστήρι, να αποπλανήσουν με κουβέντες, να καυλαντίσουν.

Στον κόσμο μας η ιεραρχία σεξ < έρωτας < αγάπη είναι εδραία, πακτωμένη και μονολιθική σαν πυραμίδα — αλλά και αντίστοιχου περιεχομένου: είτε περιέχει μούμιες είτε είναι συλημένη.

Ο σύγχρονος αρσενικός άνθρωπος λοιπόν χρησιμοποιεί το υπερόπλο, την καυλάντα και το λακριντί, για να πείσει τον θηλυκό άνθρωπο ή τον αρσενικό άνθρωπο ότι δεν θέλει απλώς σεξ, αλλά ότι είναι ερωτευμένος μαζί του.

 Πουλάμε έρωτα (και βάλε).

Προσπαθούμε να φέρουμε την αποπλάνηση και το φλερτ σε πέρας υποκρινόμενοι ότι παίζουμε σε (τουλάχιστον) ένα επίπεδο πάνω από αυτό στο οποίο πραγματικά βρισκόμαστε και στο οποίο ζοριζόμαστε.

Κι έτσι η επιθυμία αποκαλείται έρωτας, η καύλα πεπρωμένο, η προσδοκία του λαγνέματος βασίλειο του έρωτα, το μουνί καρδιά, η καψούρα μάγεμα και σάστισμα — και πάει λέγοντας και λέγοντας.

Έχουμε πόθο και τον πουλάμε για έρωτα. 

Θέλουμε να γαμήσουμε και λέμε πως θέλουμε το μαγικό δέσιμο του έρωτα. 

Είμαστε ερωτευμένοι και διακηρύσσουμε αγάπη.

Θα μου πείτε, ναι, έτσι πέφτουνε τα γκομενάκια.

Εννοείται. 

Επίσης έτσι πουλιούνται και οι κρέμες με βάση τη λανολίνη: ως ελιξήρια νεότητας· έτσι πλασάρεται η Βίβλος: ως λόγος του Θεού· έτσι εξαπατώνται τα εκλογικά σώματα.

Θα σας ρωτήσω λοιπόν αν θέλουμε να βάλουμε το παραμύθιασμα και το ψέμα και ανάμεσα στα σώματά μας, giving love a bad name.

                                          

                                                             Γίνε μοναδικός
Αν έστω και για μιά στιγμή και λόγω ειδικών συνθηκών γίνεις μοναδικός,θα έλξεις κάτι εντελώς μοναδικό κοντά σου.
Αν όμως αυτή η στιγμή δεν είναι για σένα η θηλιά για να πιαστείς σ ενα μακρινό ταξίδι μοναδικότητας,αυτό που θα έλξεις αργά η γρήγορα θα χαθεί,κι όσο κι αν ψάξεις για κάτι άλλο δεν θάρθει ποτέ κάτι μοναδικό.
Μέχρι να ξαναποκτήσεις την δύναμη να το ξανακάνεις.
Ν.Φ

                                        ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.
                                                    ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ.
 

                                             

                    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ,ΑΛΗΘΩΣ ΑΠΟΤΥΠΩΜΕΝΗ ΑΠΟ τον ανεπανάληπτο                                                                                        Sraosha

Πόρνη στο κρεβάτι αλλά, ε, χμ,            εντάξει, όχι — εξαρτάται.

Στους περισσότερους άντρες η ερωτική επιδεξιότητα και η λαγνική προθυμία μιας γυναίκας προκαλούν αμηχανία και πολλές φορές καχυποψία.

Ο προφανής λόγος είναι ότι μια γυναίκα που «τα κάνει όλα» ενδεχομένως να έχει περάσει και καλύτερα απ’ ό,τι θα περάσει μαζί μας, ενώ σίγουρα είναι περπατημένη κι εξασκημένη. 

Με άλλα λόγια, αν κάνει κόλπα και «ανωμαλίες» και αν θέλει διάφορα δεν περιμένει από εμάς για να δει χαρά ενώ μάλλον έχει συμμετάσχει σε διάφορα έργα λαγνικά στα οποία ίσως δεν μπορούμε να αντεπεξέρθουμε.

Βεβαίως, αν δεν περιμένει από εμάς να της ανοίξουμε τα μάτια αλλά εντέλει επιλέγει εμάς, πάει να πει ότι εμάς θέλει κι ότι εμάς διάλεξε — και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι κολακευτικότερο για τον λεγόμενο ανδρικό εγωισμό, που πολλοί λένε κι ανδρισμό.

Παρ’ όλα αυτά συγκαταλέγεται σε κοινοτοπίες επιπέδου σεξολόγου της τιβί και ποιότητας «γυναικείων» σάιτ η επισήμανση ότι μεγάλο μέρος της πατριαρχίας είναι οργανωμένο ακριβώς γύρω από το να μοιάζουν οι γυναίκες παρθενικές και πειθήνιες στην ερωτοπραξία, ώστε π.χ. να μην «ευνουχίζουν» τον άντρα.

(Επαναλαμβάνω ότι προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μια γυναίκα που θα πέσει με τα μούτρα πάνω σου θα σε «ευνούχιζε», όμως εγώ είμαι ούφο.)

Ταυτόχρονα, οι άντρες θέλουμε πολύ να είναι ερωτικώς επιδέξια και λαγνικά πρόθυμη, κοινώς καυλιάρα, η γυναίκα· κατά πρότίμηση αφού την καβατζώσουμε και βεβαίως αποκλειστικά μαζί μας — εκτός εάν τρωγόμαστε για κανα τρίο οπότε και δεν πρέπει να φέρει πολλές αντιρρήσεις (σίγουρα να φέρει κάποιες, μην τυχόν και ψάχνεται ή μας βαρέθηκε) και δεν πρέπει να κάνει ζήλειες αν ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με το τρίτο πρόσωπο.

Κανείς άντρας, εκτός από οριακά νεκρόφιλους, δεν θέλει να λαγνουργεί πάνω σε ένα κομοδίνο ή σε μια χαλκομανία. 

Μια τσαχπινιά τη χρειάζεται η γυναίκα, σωστά; Να κάνει διάφορα. 

Πολλά από τα ζητήματα που τόσα χρόνια έρχονται και μου εμπιστεύονται φίλοι και λιγότερο γνωστοί είναι της κατηγορίας «πώς να την κάνω να μου κάνει / πάρει / δώσει / βάλει Χ», όπου Χ το αρεσούμενο του αντρός.

Και πάλι είναι προφανές πόσο αντιφατική κι οξύμωρη είναι η κατάσταση: η γυναίκα οφείλει να θέλει τόσα όσα και όπως θα ήθελε ο άντρας — αλλά να μη φαίνεται ότι του κάνει και χατήρια.

 Και ξανά, είναι κουρασμένα προφανές να τονιστεί ότι η πατριαρχία αποσκοπεί στο να εξοπλίσει τις γυναίκες με ένα μιλομανάρειο κουμπί που θα ρυθμίζει ανά πάσα στιγμή την ένταση της καύλας τους αλλά και, στα πιο προχωρημένα μοντέλα, τον τύπο της επιθυμίας τους και τον τρόπο εκπλήρωσής της.

https://sraosha.home.blog

                                                                             

          Μισός.         

Πήρε τηλέφωνο...
είχαν περάσει δέκα χρόνια...
Δε μίλησε.
Όπως τότε και τώρα έμεινε αμίλητος,
με τον μισό κορμό του απ τη ρίζα των μαλλιών του
μέχρι το πόδι του όλη η αριστερή του πλευρά πάλι αλλού.
Μισός μισός ,πάντα, σ ο,τι κι αν έκανε.

Είχε βαρεθεί να τον βλέπει έτσι.
Της ερχόταν να τον σκοτώσει.
Να τον κόψει κομμάτια.
Να τον ξαναφτιάξει Έναν.
Ολόκληρον επιτέλους ήθελε να τον δει.
Να τον δουν όλοι ολόκληρον ,όσοι τον ζούσαν μισό, εδώ και μισό αιώνα.

Άκουσε το κενό απ την άλλη πλευρά της γραμμής ,είδε το νούμερο.
Κυρίως αναγνώρισε τον κωδικό της πόλης.
Κυρίως ξεχώρισε το δακτυλικό του αποτύπωμα στη κοιλιά της την ώρα που τηλεφώνησε.
Ενα δάχτυλο σχηματίστηκε κοντά στον αφαλό της .
Είχε γραμμές.
Τις γραμμές του που έσταζαν το αίμα της.
Δεν έλεγε να ξεραθεί το άτιμο τόσα χρόνια.
Πάντα κάτι γινόταν στο μυαλό της κι αυτό αιμορραγούσε.
Πάντα κάτι γινόταν κι άκουγε ένα μωρό να κλαίει και να καλεί σε βοήθεια.
Έκλαψε με την ανημπόρια της να το βοηθήσει.
Και τότε.
Και τώρα.
Για την δική του ούτε που σκέφτηκε.
Μισός τότε.
Μισός τώρα.
Μισός πάντα.
Αμίλητος.
Καταδικασμένος ο μισός απ τ άλλο μισό του.

Αφιερωμένο στην καρδιακή μου φίλη  Γ.Χ για να θυμάται τα χέρια , τις καρδιές και τα δάκρυά μας που ενώθηκαν εκείνη τη μέρα στο τραπέζι του χειρουργείου.
Να ζήσεις εκατό χρόνια καλή μου φίλη ,γενναία και αξιοπρεπής όπως πάντα.