«Όσο πιο δυνατή είναι η αυτοεκτίμηση, τόσο πιο εύκολα παίρνει κανείς κουράγιο για να αλλάξει συμπεριφορά. Όσο πιο πολύ εκτιμάει κανείς τον εαυτό του, τόσο πιο λίγα απαιτεί από τους άλλους. Όσο λιγότερα απαιτεί, τόσο περισσότερο τους εμπιστεύεται. Όσο πιο πολύ εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους, τόσο πιο πολύ μπορεί να αγαπάει.
Όσο πιο πολύ αγαπάει, τόσο πιο λίγο φοβάται τους άλλους. Όσο περισσότερα οικοδομεί μαζί με τους άλλους, τόσο πιο πολύ τους γνωρίζει. Όσο πιο πολύ τους γνωρίζει, τόσο πιο στερεοί είναι οι δεσμοί και οι γέφυρες ανάμεσα σ’ αυτόν και τους άλλους. Η συμπεριφορά της αυτοεκτίμησης βοηθάει λοιπόν να μπει τέλος στην απομόνωση και την αποξένωση ανάμεσα στους ανθρώπους, στις ομάδες και στα έθνη στην εποχή μας»

Σατίρ, Βιρτζίνια. (1989).
Πλάθοντας ανθρώπους.
Αθήνα Κέδρος
                                                                 

                     

ΜΥΗΣΗ

Δύσκολες λέξεις, δύσκολες έννοιες… Όμως τι θεωρείται πως αντιπροσωπεύει μια μύηση; Κάποια νέα αρχή  μια αναγέννηση;

Η μύηση προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα μυώ που σημαίνει την κατάκτηση μιας καινούριας γνώσης, μιας αποκάλυψης που παίρνει ο άνθρωπος στη ζωή του και ανταποκρίνεται σύμφωνα με την εξέλιξη της δικής του ψυχής.

Κατά τον Μιρσέα Ελιάντ η μύηση, από μια κατάσταση αναγέννησης είναι και μια πράξη μάθησης, όπου ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ουσία των ηθικών και κοινωνικών νόμων. Οι Εθνολόγοι διακρίνουν τρεις διαφορετικούς τύπους μύησης:                                                

1) Τη Φυλετική Μύηση, που επιβεβαιώνει το πέρασμα από την εφηβική κατάσταση στην ενηλικίωση. Συνδέεται ξεκάθαρα με μια βιολογική αλλαγή που κάθε άνθρωπος γνωρίζει. 

2) Τη Θρησκευτική Μύηση, που βεβαιώνει το πέρασμα ενός μία κατάσταση σε άλλη ανώτερη, επιτρέποντας το άτομο να εισχωρήσει από το βέβηλο στο ιερό. 

3) Τη Μαγική ή Σαμανική Μύηση, που θεωρείται η πιο εσωτερική από τις  προηγούμενες μυήσεις. Είναι αυτή που κάνει κάποιον να εγκαταλείψει την φυσική ανθρώπινη κατάσταση για να φτάσει στην κατοχή «υπερφυσικών» δυνάμεων.    

                  

Ελιγμοί εσωτερικής δράσης

Ο νους
μάς τιμωρεί με τις πραγματικότητες
Η καρδιά
μάς σώζει με την αλήθεια

αν δεν εμπιστεύεσαι να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πώς τολμάς να τον κρίνεις για τη σιωπή του;
αν δεν έχεις ψυχή για να ψηλαφήσεις το ανάγλυφο του άλλου, πώς τον αρνείσαι;
αν δεν ξοδεύεις ούτε μια στιγμή για να υποδεχτείς τα συναισθήματα του άλλου, πώς επαίρεσαι για την ευαισθησία σου;
αν δεν έχεις την ελάχιστη τόλμη να υπερβείς ούτε για ένα απόγευμα το εγώ σου, πώς απαιτείς το κυκλώπειο θάρρος από τον άλλο να σε αγαπήσει;

Στην αρχή κάθε δρόμου που ξεκινά από σένα, μονάχα εσένα μπορείς να εμπιστευτείς.
Αν στο τέλος του δρόμου που ανταμώνεσαι με τον άλλο, εξακολουθείς να κουβαλάς ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε θα ανταμώσεις πάλι εσένα…

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=2609470429087207436#editor/target=post;postID=4756071285802397064

“I love you without knowing how, or when, or from where.

 I love you simply, without problems or pride: 

I love you in this way because I do not know any other way of loving but this, in which there is no I or you, so intimate that your hand upon my chest is my hand, so intimate that when I fall asleep your eyes close.”
― Pablo Neruda, 100 Love Sonnets

                                           

                                                Aρκεί να την ελέγχεις μη γυρίσει μέσα σου σε κατάθλιψη...τολμώ να                                                     συμπληρώσω εγώ...