Ο Πήγασος και η Αθηνά.

                     

Natassa Fokianidou

17 Μαρτίου 2018

Singer
To 1962 κάπου στη Βενιζέλου ψηλά προς την Εγνατίας , κοντά στη στοά Μπεζεστένι ήταν η αντιπροσωπία της Σίνγκερ.
Επτά εγώ, τριαντα τριών εκείνη.
Μ έπαιρνε και πηγαίναμε με το λεωφορείο,κατεβαίναμε στάση Αλκαζάρ και κατηφορίζαμε λίγο την Βενιζέλου.
Καθόμουν για δύο ώρες περίπου σε μια καρέκλα ακίνητη σχεδόν και παρακολουθούσα την δασκάλα να της εξηγεί και να της διδάσκει τα μυστικά της ραπτομηχανής .
Φιλτιρέ,πουαντερί,πλακέ,κουμπότρυπα,πουαντόμπρ,γαζί,ζίγκ ζάγκ ,καπιτονέ,καρίκωμα.
Η μητέρα μου έλαμπε απο χαρά .
Μάθαινε τα εξαρτήματα ,τις μασουρίστρες,τις σαϊτες.

Μάθαινε πως να την λαδώνει να την καθαρίζει.

Μαζί της μάθαινα κι εγώ.
Απο μακριά.
Τα ήξερα όλα απ έξω.
Σπάνια υπόθεση το 62 μια ηλεκτρική αυτόματη του είδους.
Η ραπτομηχανή γυάλιζε,μύριζε,μιλούσε,θύμωνε,κεντούσε, μερικές φορές μου φαινόταν οτι ταξίδευε.
Μετά ξεκουραζόταν στο λακαρισμένο ξύλινο σπιτάκι της και σώπαινε.
Η μάνα μου καμάρωνε .
Γύριζε με κοίταζε ,χαμογελούσε και τόνιζε με σιγανή φωνή :
«Εσύ μικρό από μακριά»
Υπάκουα κι έβραζα στο ζουμί μου.
Ώσπου μια μέρα στα οχτώ μου χρόνια έμεινα μόνη στο σπίτι για μια ώρα.
Την άνοιξα .
Ηταν βαριά για μένα ,το θυμάμαι, αλλά τα κατάφερα.
Την έστησα ,έβαλα την πρίζα ,στρογγυλοκάθησα κι άρπαξα το πρώτο ύφασμα που βρήκα μπροστά μου.
Εστησα την κλωστή ,η μασουρίστρα ηταν έτοιμη και γεμάτη και πάτησα με το πόδι μου στο κάτω μέρος όπως πατάμε πρώτη φορά το γκάζι όταν μαθαίνουμε οδήγηση.
Ηξερα οτι έπρεπε να το κάνω μαλακά,απαλά .
Στην αρχή μόλις που το άγγιξα.
Δεν ακούστηκε τίποτε.
Μετά πίεσα το πεδιλάκι μου πιο πολύ κι η Singer ανταποκρίθηκε ,η βελόνα ανεβοκατέβαινε,η κλωστή βούταγε πάνω κάτω ,το γαζί έγινε άσπρο δρομάκι κι εγώ ταξίδευα σ έναν κόσμο άπιαστο πρωτόγνωρο ευτυχισμένη.
Ένοιωσα απαλή την παλάμη της στον ώμο μου.
Πετάχτηκα και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Συνάντησα τα δικά της γαλάζια ,καθαρά ,έκπληκτα να με κοιτούν ορθάνοιχτα και την άκουσα να ψιθυρίζει.
«Συνέχισε κορίτσι μου μόνο πρόσεχε τα δαχτυλάκια σου στη βελόνα»

Σήμερα χάρισα τη μηχανή της σε μια νέα γυναίκα.
Μια άξια γυναίκα που σπούδασε στο Πολυτεχνείο.
Που έχασε την δουλειά της.
Ανεργη και πικραμένη.
Που παλεύει με τη ζωή γενναία.
Που δεν το βάζει κάτω κι αποφάσισε να ράβει.
Και ξέρω πως η γαλανομάτα Αφροδίτη μου στα δικά της τ αλώνια χάρηκε.

Γι αυτό Σοφία μου κάθε φορά που το πόδι σου πατάει εκεί στο χνάρι το δικό της, να την σκέφτεσαι μ αγάπη.
Μόνο η αγάπη την οδηγούσε σε κάθε τι που έκανε στη ζωή που έζησε, τίποτε άλλο.

                                 

                              

                   

                                                        

Γενικά, η απαίτηση μια ερωτική σχέση να είναι μονοθεϊστικού τύπου,

 απόλυτη και στο στυλ «ουκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν εμου» 

δουλεύει ίσως σε μια αυταρχική κοινωνία (σαν αυτή που μας χτίζουν),

 στις ερημιές ή με μέσο όρο συμβίωσης καμιά εφταετία το πολύ.

 Η Ζ. το έχει θέσει λίγο διαφορετικά:

 «Αν θες να έχεις τον έλεγχο του άλλου, δεν χρειάζεσαι σχέση: να πάρεις έναν σκύλο.»

https://www.facebook.com/sraoshadeamore

O Sraosha γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Εμφανίστηκε στα μπλόγκ το 2005, αργότερα και αλλού. Γράφει για την απορία να είσαι Έλληνας, για την πολιτική και για την κοινωνία και για όσα τον βουρλίζουν. Σαρκάζει.

 Ασχολείται με την ιστορία της ζωής του και με την Ιστορία. 

Τον απασχολεί η μουσική, ο θάνατος, οι γοργόνες, η φωτογραφία, οι τρελές και οι όμορφες, η Ορθοδοξία, η έκθεση ιδεών, πολλά πολλά βιβλία.

 Αγαπάει τρελά την Αθήνα· προτιμάει τον χειμώνα και το λοξό και διάχυτο φως του Βορρά.

Αυτό είναι το τρίτο του βιβλίο, πάντοτε στις Εκδόσεις Bibliotheque, μετά τα Νάφε και μέμνασο απιστείν (2015) και Κυρίως το σεξ (2017).

Το ανέβαλες.

Κακοκαιρία μεγάλη,
πέσανε χιόνια
κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι,
μεγάλη ολισθηρότης.

Καλά έκανες.

Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία
προς τι να έρθει;

Κική Δημουλά, 

Η Κακοκαιρία των Προσχημάτων, 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ, 

Εκδόσεις Ίκαρος,

 2011

Υποθέτω ο λόγος για τον οποίο
Οι παππούδες μας κράτησαν 50 χρόνια μαζί,
Ήταν επειδή δεν είχαν 3,573 φίλους
Στην ίδια διάθεση ως "ακόλουθοι"
Δίνοντας γνώμες, συμβουλές και προσωπικά μηνύματα.

Σήμερα, όταν μια σχέση έχει
προβλήματα, απλά παρηγορούμε τον εαυτό μας
με το γεγονός ότι έχουμε "περισσότερες επιλογές"
και περισσότερους ανθρώπους που μας αρέσουν.
Έχοντας αυτό το ψεύτικο αίσθημα ασφάλειας.
Πιστεύουμε στην "Ευχαρίστηση για πολλούς".

Κανείς δεν παλεύει πια να κρατήσει
κάτι!
Όλα αντικαθίστανται.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι
μια σοβαρή σχέση αυτές τις μέρες
λόγω της κατάχρησης της τεχνολογίας και των
πληροφοριών έχει μέγιστη διάρκεια μόνο 2-3 χρόνια.

Επειδή γνωρίζουμε πόσο εύκολο και
φυσιολογικό είναι η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Χωρίς να καταλαβαίνεις ότι η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που αξίζει να ζεις.

Kostadinos Diamadopoulos