Στέγη Bibliotheque

· 

ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει σύντομα

                                                      

Σημαδεμένο καλοκαίρι.

Τόσο γρήγορο καλοκαίρι πρώτη φορά.

Οι συνεχείς αλλαγές του καιρού ,ήλιος και βροχή παντρεύονται οι φτωχοί απ το γνωστό παιδικό τραγουδάκι.Το λέγαμε τότε που βγαίναμε ξυπόλυτοι στο λασπουργιό με μια ομπρέλα δήθεν να μη βραχούμε.

Εκλίψεις σελήνης ,ανάδρομος ο Ουρανός λέει θάχουμε συνεχώς ανατροπές μέχρι το δεν ξέρω πόσο,ξόφαλτσα τα παίρνει το μάτι μου τίποτε δεν πιστεύω κι όλα μαζί μου κάθονται σαν χαλασμένο φαϊ στο στομάχι.

Κατηφόρισα στα νότια είχα να δώ ξενητεμένα πουλιά και πουλάκια.

Λίγο ήταν.

Ποτέ δεν μου έφτασε όσο και να ήταν κι ούτε θα μου φτάσει.Αυτό δεδομένο αλλά δύσκολα  διαχειρίσημο.Εκανε πάλι κρακ η καρδιά μου.Ειδικά όταν οι δυό νεοσσοί έμπαιναν κι έβγαιναν στη θάλασσα.

 Κατεβαίνοντας τα τοπία καταπράσινα και μετά γυρίζοντας εκεί στην Κινέτα ολα γκρι και μαύρα να καπνίζουν .Κουβαλάω ενα κουρσούμι απο την ημέρα που έγινε αυτό το κακό.

Ηρθαν στα όνειρά μου όλοι οι πεθαμένοι μου.

Πονούσε το στομάχι μου για μέρες ,σφίχτηκαν τα σπλάχνα μου.Πως να το ξεπεράσεις αυτό;πως να  κοιμάσαι τη νύχτα ήρεμα;έγινε εφιάλτης η ειδησεογραφία κι αλλοι νεκροί,κι άλλοι αγνοούμενοι.Εχω την εντύπωση οτι αυτή η δοκιμασία θα μείνει στη μνήμη μας για πάντα κι η λύπη θα επανέρχεται πολλά χρόνια.

Η ζωή τραβάει μπροστά λέει η θεία μου ,ετσι λέει πάντα σ οτι κακό έρχεται.

Οντως τραβάει μπροστά.

Αλλάζουν και πάλι οι γεωγραφικές συντεταγμένες.

Βόρειες οι κατευθύνσεις .

Τα Βαλκάνια έχουν μυστήριες ομορφιές.

Αυτή η ανατροπή του κλίματος απο εύκρατο σε τροπικό δεν μου αρέσει καθόλου.

Πρώτη φορά φέτος γεννήθηκαν μέσα μου επιθυμίες για βουνά και ποτάμια.

Λές και η θάλασσα πήρε μέσα μου για πάντα το χρώμα του γκρίζου και της κάπνας απο κείνο το λιμανάκι του Ματιού.

    

                                                     

                                     Έχουμε μετρήσει ανθρώπους κι ανθρωπάκια..

                                    Και οι δυο μας.

                                   Αφήσαμε να αλωνίσουν στην ζωή μας διάφοροι τέτοιοι.

                                     Κι εμείς μείναμε να τους παρατηρούμε.

                                   Άλλοι περπάτησαν με σεβασμό, άλλοι με έπαρση.
                                   Άλλοι πίστεψαν πως μπορούσαν να μας διαλύσουν κι άλλοι έκαναν τις                                             ψευδαισθήσεις τους πραγματικότητα και νόμιζαν πως μπορούν να μας                                             παίξουν.
                                     Εμάς.

                                     newside.gr

Λεωφορείο η ταξί;

Αεράκι πάνω απ την πόλη σήμερα.
Τα αερικά είναι στις παραλίες απ τις αρχές του καλοκαιριού .
Θα λιάζονται ,θα ψυχανεμίζονται,θα ερωτεύονται ισα με δεκατρείς φορές μέχρι τον Σεπτέμβρη .
Μετά θα μαζέψουν παρεό,ψάθες κι αντηλιακά .
Θα ανανεώσουν τα πακέτα των δωρεάν λεπτών για τον χειμώνα να χουν να μιλάνε με τις ώρες και θα αναρωτηθούν πάλι για την ανεργία και τα επιδόματα.
Μέχρι να ξανάρθει η Ανοιξη.
Μέχρι να καταλάβουν οτι τα λεπτά της ανανέωσης χρόνου στη ζωή τους μυρίζουν μούχλα.
Οπότε θα εχουν ενηλικιωθεί.
Πικρά νιάτα που έλεγε κι η Βαγγελίτσα.
Το κορίτσι που στάθηκε στη στάση όμως ήρθε με
περπατησιά γαζέλας και τα μάτια του μισόκλειναν στον πρωινό ήλιο.
Το αεράκι σήκωνε τα μαλλιά απ το σβέρκο της.
Εβγαλε το πορτοφόλι για το εισιτήριο.
Eίχε λεπτό ξανθό χνουδάκι στο μελαχρινό της δέρμα .
Κι ύστερα
αρυτίδιαστο,ντελικάτο κι ευκίνητο το χέρι της κρατώντας το εισιτήριο υψώθηκε στο διερχόμενο ταξί.
Ο αέρας πίσω της μύρισε αρμύρα.
Γλυκά ανέμελα νιάτα!
                                                         

ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΟΥΝ,

 ὅταν ταυτίζουν τὸν ἔρωτα μόνο μὲ τὴ χρήση τοῦ ἄλλου. 

Δὲν φταῖνε, γιατὶ δὲν ἀσκήθηκαν ποτὲ στὴ σχέση, δὲν ξέρουν νὰ σχετίζονται, κάθε ἐπιθυμία τους ἐκπληρώνεται πατώντας ἕνα κουμπί.

 Δὲν ἔμαθαν νὰ μοιράζονται τὸ θέλημά τους, νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ ἐγώ τους. Ξέρουν μόνο τὴ χρήση, ὄχι τὴ σχέση, μόνο τὰ χρήματα, ὄχι τὰ πράγματα.

Ο Χρήστος Γιανναράς (10 Απριλίου 1935) είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και στο Παρίσι (Σορβόνη). Το συγγραφικό του έργο σχετίζεται πολύ με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες.

Τελειωμένοι έρωτες, από τον Μίλαν Κούντερα

Δεν είχαν ακόμα χωρίσει εκείνο το βράδυ, κι εκείνος επιστράτευε ήδη τη μνήμη του.

Προσπαθούσε να φανταστεί πώς ήταν το – κρυμμένο στο μισοσκόταδο – πρόσωπό της και το – κρυμμένο στο μισοσκόταδο – κορμί της, λίγο πριν, όταν έκαναν έρωτα.Μάταια.

 Εκείνη ξεγλιστρούσε συνέχεια από τη φαντασία του.Αποφάσισε λοιπόν πως την επόμενη φορά θα κάνουν έρωτα με αναμμένο φως.

Μα δεν υπήρξε επόμενη φορά.