Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008

Στης καρδιας το μονοπατι...

Γραφει λοιπον η
Eβίνα




Από παιδί φοβόμουν πως ο καθρέφτης
θα μου ‘δειχνε άλλο πρόσωπο ή μιά τυφλή
απρόσωπη προσωπίδα που θα’κρυβε
κάτι ασφαλώς φοβερό . Φοβόμουνα επίσης
πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη
θα ξέφευγε από τη συνιθισμένη ροή του ,
τις ώρες του ανθρώπου , και θα εγκαθιστούσε
στα ακαθόριστα φανταστικά όρια του
όντα , μορφές και χρώματα καινούργια .
(Δεν το’πα σε κανέναν , ντρέπονται τα παιδιά .)
Τώρα φοβάμαι ότι ο καθρέφτης περικλείνει
το αληθινό πρόσωπο της ψυχής μου ,
χτυπημένο από ίσκιους και λάθη ,
και που το βλέπει ο Θεός , ίσως κι’όλος ο κόσμος .
(Χόρχε Λουίς Μπόρχες )
«Είναι ένα από τα πιό ωραία ποιήματα που έχω διαβάσει , ίσως επειδή μου θυμίζει τον μεγάλο μου παιδικό φόβο . Τον είχα σχεδόν ξεχάσει , αν σκεφτείς πως συνήθως πάνω σε καθρέφτες βγάζω τα τελευταία χρόνια τα καλλιτεχνικά μου απωθημένα . Τους ζωγραφίζω , κολλάω κοχύλια , βότσαλα , θαλασσόξυλα . Είναι τρομερή η μαγεία που μου εξασκούν .
Δεν έχω μιλήσει ποτέ και σε κανέναν γιαυτόν τον απόλυτο τρόμο που με έπιανε με τους καθρέφτες . Μόνο η μητέρα μου ήξερε... »

Σ ενα άλλο σημείο του μπλογκ της εχει ενα υπέροχο ποιημα...

Οκτάβιο Πάζ.

Πέρα κι απ την αγάπη(αποσπασμα)


Εξω η νύχτα εισπνέει,τανύζεται

ολο ζεστά φύλλα μεγάλα,

καθρέφτες που μάχονται

φρούτα,νύχια,μάτια και φυλλώματα

πλάτες που αστράφτουν,

σώματα που ανοίγουν δρόμο μεσ΄απο άλλα σώματα.

Κι σ ενα αλλο ...ακομη ενα.

Οκτάβιο Πάζ

Επιτάφιος για έναν ποιητή


Ηθελε να τραγουδά.


Τραγουδωντας ξέχναγε


την πραγματική όλο ψέμματα ζωή του


και θυμόταν


την ζωή του απο αλήθειες που διαψεύστηκαν.



Αλλού παλι γράφει η ίδια...

The wave

Άρμα μου καλπάζοντα κύματα

θάλασσας σκοτεινής άγρια άλογα αδάμαστα

απο σας δύναμη παίρνω

αρχέγονων δυνάμεων κάτοχός σας ελέγχω

τους ανέμους λύνω

να σπάσουν τα τζάμια.


Κ ι αλλού βήκα αυτο:

Χαράξου καπου
μ οποιονδήποτε τρόπο
κι ύστερα πάλι σβήσου
με γενναιοδωρία.

Οδ.Ελύτης
Κι υστερα αλλου πάλι...γράφει.


«Δυστυχώς μόνο μέσω του πόνου μαθαίνουμε γμτ. Δεν ξέρω αν είναι επειδή έχουμε μάθει έτσι (πχ το σταυρικό μαρτύριο, η θυσία, οι τιμωρίες που υποστήκαμε παιδιά για να μάθουμε, ο κακός τιμωρός θεός της Παλαιάς Διαθήκης κλπ) και αν αυτά έχουν μπει τόσο βαθειά στο υποσυνείδητο μας, αλλά φαίνεται να είναι μονόδρομος το πράγμα. Διατηρώ βέβαια τις αμφιβολίες μου και το ψάχνω το πράγμα, αλλά φαίνεται πως τελικά μόνο μέσα από τα παλούκια της ζωής μας ωριμάζουμε.

Καποια όμορφη ψυχή είχε πει πως εγώ τα κάνω στηρίγματα για τα λουλούδια. Οντως, αυτό κάνω.Και προσπαθώ να γαληνεύω από μόνη μου, έχω από καιρό αποδεχτεί πως η ζωή είναι απλά ένα ταξίδι. Θα ήταν τρομερά πληκτικό να είχε πάντα νηνεμία, εξάλλου εμένα μ'αρέσει και η άγρια θάλασσα. »

Κι εγω αποψε θα κοιμηθω Εβίνα και θα πω γι αλλη μια φορα


...δεν χαθηκαν οι ανθρωποι.


Θαχω τους καθρεφτες σου στο δωματιο μου ,εκει διπλα μου και θα εισαι εσυ εκει μαζι μου


κι ας μη σε ξερω ,ας μη σ εχω δει ποτέ...μηπως υπάρχουν δίπλα μας πάντα οι άνθρωποι που γνωρισαμε και ζήσαμε απο κοντά?


Τι σημασία εχει που δεν εχουν ανταμωθεί τα μάτια και τα χέρια μας.


Στης καρδιάς το μονοπάτι ,οδοιπόροι είμαστε...μας ενώνουν τα αρμυρά νερα,ο ουρανός ,ο ήλιος,μας ενώνουν τα άϋλα κι οι λέξεις που ειναι σάν το αίμα.


Σ ευχαριστω Εβίνα μου γι αυτο το δώρο


χίλια ευχαριστώ.

(Ολες οι φωτογραφιες ειναι της Εβινας)

Κυριακή 3 Αυγούστου 2008

Κυριακή 27 Ιουλίου 2008

Iστος


Tα νηματα ειναι μια ακρως γοητευτικη περιπετεια για μενα.Καθε ειδους υφανση τραβαει την προσοχη μου παντα και όπου.Αρκει να δω ενα μεταξωτο σαλι η μια ολοβαμβακη μπλουζα κι αμεσως το ματι μου παει εκει ...
Δηλαδη
στον τροπο που ειναι υφασμενο,πλεγμενο ...ειτε ειναι χειροποιητο κατι ειτε οχι. Το μυαλο μου αρχιζει και φτιαχνει αμεσως σεναρια .Πως θα ηταν σε αλλο χρωμα, με τι αλλο υφασμα θα ταιριαζε, τι προελευση εχει...κι ολ αυτα γινονται σε κλασματα δευτερολεπτου εδω και πολλα χρονια. Αποτελεσμα αυτης της τρελλας που εχω με τα νηματα και τις υφανσεις ειναι ο πειραματισμος μου να συνταιριαξω τα νηματα με αλλα υλικα...Ξυλο , πετρες, χαντρες, κοκκαλο, αποξηραμενα φυτα, κοχυλια, ασημια, χρυσο, μπρουντζο, απλο συρμα, γυαλι, δερμα, πεπιεσμενο χαρτι. Εκει που την βρισκω πραγματικα ειναι οταν τα υλικα ειναι εντελως αντιθετα στην υφη τους και οι χρωματικοι συνδιασμοι τολμηροι , ευφανταστοι και ασυνηθιστοι.Κυριως ομως ειναι κατι αλλο που αισθανομαι βαθεια και με ικανοποιει απολυτα.Ο,τι κι αν κανω ενα κομματι του εαυτου μου ειναι πανω στον παγκο του εργαστηριου μου κι ενα αλλο πεταει ακρατητο πανω απο θαλασσες, βουνα, ηφαιστεια, δαση, λιμνες, ποταμια, καταρρακτες, λοχμες, ζουγκλες που ειναι λουσμενα στο φως της δυσης , του μεσημεριου, της ανατολης, η που βρεχονται απο κατακλυσμους, που χιονιζονται, που ζουν ...μονα τους με ρυθμους μυστηριους κι ανεξιχνιαστους.
Εκει μαζι μ αυτα ολα ανασαινω...εκει αγαπω ...εκει μαζι τους δημιουργω.










Δειτε το Video νομιζω αξιζει τον κοπο.








Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Αέρας


Ο αερας αυτων των ημερων δροσισε λιγο τις καφτες νύχτες του καλοκαιριου.
Εφερε την αρμυρα μαζι του ο Μαϊστρος.
Ανεβηκε σιγα σιγα προχτες το απογευμα απο τον Αη Γιωργη των Πάγων και μυριζε φυκια κι ανθισμενες λυγαριες.
Αρχισε να δυναμωνει κατα το βραδακι καθως ανηφορισε κυματιστος προς τους λοφους των Χωρεπισκοπων.Ακουγα τον καλπασμο του ολη νυχτα.Σαρωνε τα λιοδενδρα και τις πορτοκαλιες,τα περβολια ,τα αμπελια και το μικρο λαγκαδι της Γλυφαδας .
Ετριζαν τα πετροκτιστα του χωριου και το καμπαναριο σειόταν ολακερο πανω στου Βούλγαρη το αρχοντικο.
Σαν να ανέβαιναν εκατονταδες ελευθερα αλογα απ τη θαλασσα ...ηταν.
Δεν κοιμήθηκα ολη νυχτα .Αφουγκραζομουν τα ποδοβολητα τους.
Το χαραμα εφτιαξα καφε ,μαζεψα τις χαντρες μου κι αρχισα να φτιαχνω ενα βραχιολι...














Κυριακή 6 Ιουλίου 2008

Κύμα




Η γέννησή σου στο βυθο κι ο θάνατος σου στης κορύφωσης σου το ξεσπασμα
κουβαλώντας την γνωση αιωνων για το περατό του ερωτα,

δέχεσαι την αγκαλιά του εραστη σου αφοβα ,
σπας στο αγκαλιασμά του σε χιλιαδες υγρες φυσσαλιδες,
αφριζουν τα κυτταρα σου ,

αναδεύονται τα σπλαχνα σου καθε που σε ανασηκώνει.
Αλλαζεις τα σχηματα σου στα χαδια του ,

τολμηρά ανατρέπεσαι ...
σου αρκει που σε τεντωνει προς τον ουρανο
σου αρκει που τον υποδεχεσαι.
Στον ανεμο νά μοιαζαν οι άνθρωποι κι οι αλλοι μισοι στο κυμα.















Σάββατο 14 Ιουνίου 2008

Διακοπες

Επαφές

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

του Nickie Zimov ενας νεαρός εξαιρετικά αισθησιακός καλλιτέχνης.

Δημοφιλείς αναρτήσεις