Συμπαθέστατο οπτικά.
Στάθηκα στο κειμενάκι που υπήρχε και διαπίστωσα οτι ήταν η πρώτη ανάρτηση της ιδιοκτήτριας.
Μελαγχολική γραφή ,προφίλ χαμηλό,ευαισθησίες που μου φάνηκαν λίγο αταίριαστες με την ηλικία και το επάγγελμα που δήλωνε.Εμφανιζόταν με ονοματεπώνυμο ,χωρίς αβατάρ και με μια χαρακτηριστική φράση στο μέτωπο της σελίδας της που δεν άλλαξε απο τότε ούτε μία φορά.
Η γραφή της ημερολογιακή.
Εξομολογητική , γεμάτη ενοχές και σε κάποιες φάσεις αργότερα άλλοτε εγωιστικά επικριτική κι άλλοτε πάλι με φορτίσεις συναισθημάτων τόσο βαριές και επαναλαμβανόμενες που μου πλάκωναν την καρδιά.
Μιλώντας σε μια κοριτσοπαρέα πριν λίγο καιρό κάποια απ τις φίλες μου ανέφερε τ όνομά της και μια ιστορία γύρω απ το άτομό της συνηθισμένη θα έλεγα .Τίποτα το σπουδαίο.Εγινα όμως ετσι κοινωνός της ζωής της και κατάλαβα πολλά περισσότερα απο όσα γράφει.Γιατί γράφει συγκεκαλυμμένα.Λέει ας πούμε " ο Γιώργος" αλλά δεν λέει ποτέ ποιός είναι ο Γιώργος η τι της είναι ο Γιώργος.Αλλά κι αυτό ειναι κάτι συνηθισμένο στα μπλόγκ.Το παράξενο μ αυτή την γυναίκα ,κάτι που σπάνια τόχω συναντήσει ,είναι οτι εμμένει να βασανίζεται απο τα ίδια ανούσια πράγματα εδω και δύο χρόνια και με την ίδια συχνότητα.Την ενοχλούν ας πούμε απ οτι εχω καταλάβει τα Σαββατοκύριακα.Κάθε Παρασκευή λοιπόν κάνει μια μικρή ανάρτηση και γκρινιάζει για το επερχόμενο Σαββατοκύριακο .
Εχει παράπονα πάντα επειδή δεν θυμούνται ο άντρας της , το παιδί της και οι φίλοι της επετείους που εκείνη θεωρεί σημαντικές..
Την γιορτή της,το θάνατο των γονιών της,τα γενέθλια της αδερφής της,του γαμπρού της ,την ημερομηνία του θανάτου της αγαπημένης γάτας της κι άλλα πολλά που τώρα δεν θυμάμαι.Κι είναι πάντα τα ίδια .Τα ίδια παράπονα,η ίδια γκρίνια,ακόμη κι oι μικροχαρές που περιγράφει κι αυτές πάντα ίδιες.
Κι αναρωτιέμαι.Αναρωτιέμαι γιατί είναι δεδομένο οτι αντιπροσωπεύει μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων που ζούν κατ αυτό τον τρόπο.Το θέμα όμως δεν είναι το πώς ζει.Είναι οτι γράφει.
Είναι δυνατόν να γράφει κανείς επι δύο χρόνια τα ίδια και τα ίδια χωρίς ένα σχόλιο απο πουθενά και ποτέ και να επιμένει τόσο στις εμμονές του?Είναι δυνατόν να μην αναρωτιέται τι συμβαίνει ?είναι δυνατόν να ζει κάποιος με ένα και μοναδικό χρώμα στην ζωή του και εμμονικά να διαλέγει νάναι το γκρίζο?
Βέβαια όλες αυτές οι απορίες είναι δικές μου και πιθανότατα η γυναίκα αυτή να πιστεύει οτι ζεί και μάλιστα πολύ φυσιολογικά και πολύ ουσιαστικά.
Αλλά και πως θα μπορούσε ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει την ζωή του εκατόν πενήντα φορές αρχίζοντάς την ξανά και ξανά απ το μηδέν με καινούργια χρώματα, να μην αναρωτιέται?
33 σχόλια:
Είναι κρίμα κάποιοι άνθρωποι να μην προχωρούν με κάποιους τρόπους στη ζωή τους. Όλοι μας ίσως το έχουμε πάθει να μένουμε "κολλημένοι" σε κάποιες καταστάσεις. Αλλά, κάποτε ξεκολλάμε και ο μικρόκοσμος μας πρέπει να αρχίζει να... πλαταίνει, να αγκαλιάζει κι άλλους ανθρώπους, όχι μόνο τις δικές μας ανάγκες και τις δικές μας απαιτήσεις από τους άλλους. Όταν καταλάβουμε ότι η "θεραπεία" μας είναι να προσφέρουμε και όχι απλά να παίρνουμε, θα λυθούν πολλά προβλήματα.
Το αισιόδοξο σενάριο θα ήταν να απέχει η έξω συμπεριφορά της από την εικόνα που δημιουργεί εκεί μέσα .
Να χρησιμοποιεί το blog για ισορροπία και για εκτόνωση συναισθημάτων που δεν έχει που αλλού να ακουμπήσει ... ένα μεγάλο αυτί που την ακούει και της επιτρέπει να "αδειάζει" χωρίς να διαμαρτύρεται .
Πολλοί χρησιμοποιούν την τεχνική να γράφουν σ ένα χαρτί τις σκέψεις γύρω από ένα πρόβλημά τους το οποίο στη συνέχεια θα σκίσουν και θα πετάξουν .... λένε ότι τους κάνει καλό .... κάποιοι το κάνουν και εδώ , ακόμη και ασυνείδητα ... φυσικά μετά από ένα διάστημα είναι τόση πολύ η συσωρευμένη αρνητική ενέργεια που ούτε οι ίδιοι θέλουν να μπαίνουν εκεί μέσα .
Από την άλλη , άβυσος η ψυχή του ανθρώπου :)
Καλό βράδυ Αναστασία μου !!!
ruth_less ξέρεις τι με προβληματίζει περισσότερο?
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος δρόμος για να μπορεί να βλέπει ο ένας τον άλλο με μια κοινή λογική αν όχι απολύτως ταυτισμένη αλλά τουλάχιστον κατά προσέγγιση.Μου συμβαίνει πολλές φορές ν αναρωτιέμαι για πράγματα που μου φαίνονται παράξενα και νομίζω οτι κανονικά δεν θάπρεπε να αναρωτιέμαι γιατί αυτό που σε μένα φαίνεται αξιοπερίεργο τελικά μπορεί να είναι απλά η δική μου οπτική γωνία και τίποτε παραπέρα.
Ομως δεν μπορώ να πιστέψω με τίποτε οτι αυτό που βλέπω η πιστεύω εγω είναι και η μοναδική αλήθεια.
Και τελικά το επόμενο βήμα είναι να μπορέσω/ουμε να μην εκπλησσόμαστε η να αναρωτιόμαστε καν για την νοοτροπία των άλλων?
γιατί αυτό θα δημιουργούσε αυτόματα σχεδόν εναν εσωτερικό ρατσισμό του στυλ δεν μου κάνεις αρα δεν ασχολούμαι.
Δεν είναι όμως ετσι οι ανθρώπινες σχέσεις ετσι δεν είναι?
Ηλία μου άβυσσος αλλά τελικά εξετάζοντας τον εαυτό μου είδα οτι μου δημιούργησε έκπληξη το γεγονός της επαναληπτικής της συμπεριφοράς επι δύο χρόνια.Σ αυτή την υπόθεση πήρα μέρος κι εγώ επομένως με τον τρόπο μου.
Εμπαινα και δεν άφησα ποτέ κανένα σχόλιο.
Ενοιωθα πολύ μακρυά απ την νοοτροπία της αλλά ποτέ δεν της το είπα.
Ομως δεν αποσύρθηκα.
Μ έτρωγε η περιέργεια να δω αν κάτι τι αλλάξει και τελικά χρησιμοποιούσα αυτό το μπές βγές για τους δικούς μου λόγους πιστεύοντας ίσως κι "ελπίζοντας" οτι δεν μπορεί, κάτι θα κουνηθεί, κάτι θα σαλέψει όλο αυτό το διάστημα.
Τελικά όμως αυτό όλο είναι ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΒΛΕΜΜΑ έως ένα σημείο?Και μετά τι?
Νομίζω οτι κάπου υπάρχει ένας δρόμος και δεν τον βλέπω ...δεν ξέρω γιατί όμως.
Πως γεφυρώνονται η διαφορετικές οπτικές μας γωνίες ?
Ποιός ειναι ο τρόπος να δείς μέσα απο τα μάτια του συνανθρώπου?
Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνεις?
Περίεργη η ιστορία που γράφεις, αλλά θέλω να σου πω εξαρχής ότι η δική σου προσέγγιση, να παρακολουθείς το ιστολόγιο κάποιου έστω κι αν δεν ταυτίζεσαι μαζί του, μου είναι οικεία. Πιάνω δηλαδή κι εγώ τον εαυτό μου να διαβάζω ανθρώπους που ζουν πολύ διαφορετικές ζωές από μένα και κυρίως φαίνεται να αντιμετωπίζουν τα πράγματα διαφορετικά.
Κατά κανόνα ξέρεις αυτοί οι άλλοι άνθρωποι μου γεννούν θαυμασμό (για διάφορους λόγους, ένας από αυτούς η διαφορετικότητα σε σχέση με μένα) και συνήθως μου φαίνεται παρήγορο που υπάρχουν εκεί έξω.
Δεν ξέρω αν θα άντεχα να διαβάζω ένα ιστολόγιο σαν αυτό που περιγράφεις, επί τόσο καιρό.
Σκέφτομαι πάντως για την συγκεκριμένη περίπτωση αν άραγε η γραφή στο ιστολόγιο λειτουργεί σαν διέξοδος, δηλαδή "γκρινιάζω εδώ μέσα αντί να γκρινιάξω εκεί έξω". Δεν το πολυπιστεύω, αν κρίνω από πρόσφατες παρατηρήσεις (σε αληθινούς ανθρώπους) που με οδήγησαν να πειστώ στο ότι η γκρίνια για ορισμένους είναι στάση ζωής, όχι απλώς συνήθεια, αλλά επιλογή. Ζω γκρινιάζοντας ή διαρκώς παραπονούμενος σαν να μην υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσω. Κι είναι κατά βάθος ένας εύκολος τρόπος αυτός γιατί ο γκρινιάζων είναι βεβαίως σε διαρκή κατάσταση θύματος και οι άλλοι θύτες. Τι βολικό.
(συγγνώμη, τα παράγραψα, κι αναρωτιέμαι για τον ειρμό, αλλά πατάω κουμπάκι δημοσίευσης!)
μπήκα με διάφορες σκέψεις
"μπορεί νάναι αυτό"... "μπορεί να μην..."
αλλά τελικά
ακόμη κι αυτό, το να μαντεύουμε τι ωθεί αυτή την συμπεριφορά
είναι ΔΙΚΗ μας ανάγκη να το εκλογικεύσουμε .
ή/και να του προσδώσουμε κάποια δικαίωση με την φαντασία μας .
το θέμα είναι ότι τις περισσότερες φορές
οι συμπεριφορές που δεν κατανοούμε
είναι ακριβώς αυτο που βλέπουμε .
χωρίς φαντασία και χωρίς λογική.
κάνω το ίδιο με σένα .
θέλω τους ανθρώπους καλύτερους ...
:)
τι καλά που γράφεις πάλι !!
καλημέραααα
χχχχχχχχχχχ
Ιφιμέδεια καλημέρα.
Νομίζω οτι οι γκρινιάριδες μέσα στα μπλόγκ απο λίγο εως πολύ είναι το ίδιο και στην καθημερινότητά τους.Πιστεύω δηλαδή οτι ειναι εξάιρεση του κανόνα αυτοί που έξω ειναι μες την καλή χαρά και εδω μέσα γκρινιάζουν.Η εκτόνωση είναι μεν ωφέλιμη αλλά δεν θεραπεύει τις αιτίες.Συμφωνώ μαζί σου απολύτως για την θέση ¨"θύμα" που οικειοποιούνται μ αυτή την συμπεριφορά τους.
Είναι βολική θέση που δημιουργεί ταυτόχρονα εντυπωσιασμό, εν ολίγοις εγωίσταροι πρώτης γραμμής.
Οι σκέψεις μου πάντως για το όλο θέμα επικεντρώνονται σ αυτό που λέω παραπάνω στα σχόλιά μου.
Στο άν υπάρχουν δρόμοι προσέγγισης με τους ανθρώπους γύρω μας παρ όλη την διαφορετικότητά μας.
Γιατι διαφορετικοί θα συνεχίσουμε να είμαστε σίγουρα μεταξύ μας ομως δεν μπορει ...
θα υπάρξει...
δεν μπορεί να μην υπάρξει
μια κοινή συγκλίνουσα γλώσσα για όλους.
*μ αρέσει που πάτησες το κουμπάκι για δημοσίευση του σχολίου σου "ετσι"
το χάρηκα αυτό και για σένα και για μένα.
Μαγιού μου καλημέρα!
Σίγουρα είναι η δική μας ανάγκη.
Και πιστεύω οτι αυτός ειναι ο κανόνας για τους περισσότερους απο μας.
Ομως όταν βλέπει κανείς τέτοιες συμπεριφορές ,εκτός απο το να διαπιστώνει την διαφορετικότητά του τί άλλο θα μπορούσε να κάνει?
Βλέπεις απέναντι σου έναν άνθρωπο να υποφέρει απ τον ίδιο του τον εαυτό ενω θα μπορούσε με σχετικά εύκολες διαδικασίες να αφυπνιστεί και να γίνει πιό χαλαρός ,πιό ευτυχισμένος.
Τι κάνεις?
Λές κάτι?
Δεν λές γιατί μπορεί να το εισπράξει ως παρέμβαση και ίσως κι ως προσβολή?
Το ρισκάρεις κι όπου βγει?
Δεν άφησα ποτέ σχόλιο σ αυτή τη γυναίκα.Αραγε έκανα καλά?
Κρίμα δεν είναι να μπορούμε να βοηθήσουμε και να μην το κάνουμε?
Αναρωτιέμαι μόνο, χωρίς ενοχές, ...και νομίζω είναι ανθρώπινο να αναρωτιέμαι.Δεν είναι?
Πίνω καφεδάκι
καλημέρες χρωματιστές Μαγιού και....ναι είμαι κι εγω πολυ χαρούμενη που είμαι πάλι εδω ....αλλά κυρίως για το γεγονός οτι μού μειναν, παρ όλη την εξαφάνισή μου,λίγοι άνθρωποι με πολλά χρώματα.:))
Φιλώ σε.
:))))
έχω να ετοιμαστώ να φύγω
αλλά θα έρθω άλλη ώρα ξανά
γιατί έχω να σου πω πάνω σε αυτό που 'ρωτάς' .
"εδώωωω να μείνειιιιις ..."
:))
εύχομαι Καλημέρα και φιλί
χχχχχχχχχχχχχχχχ
εδω θα είμαι...:) :)
καλά να περάσεις πεταλούδι!
δεν ξέρω το πως και το γιατί, αλλά ξέρω πως δεν είναι η μοναδική. Καλή σου μέρα
Ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι ο καθένας ζει στον ολόδικό του κόσμο ( κι έτσι είναι τελικά ) .... μπορείς να συζητάς με κάποιον , να δείχνει ότι μέσες άκρες συμφωνείς αλλά οι αποχρώσες ενδείξεις να δείχνουν ότι αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο από παιχνίδι επικοινωνίας .
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι με τον συνομιλιτή μου βρίσκομαι σε διαφορά φάσης , δεν ταιριάζουμε χρονικά σε αντιληπτινή ικανότητα .... ούτε ο Ηλίας που ζούσε 10 χρόνια πριν θα μπορούσε να με καταλάβει .
Θυμάμαι που διάβαζα σ ένα βιβλίο ψυχολογίας την ιστορία κάποιου που μετά από πολλά χρόνια γάμου αντιλήφθηκε ξαφνικά πως μ έναν άγνωστο μοιραζόταν το σαλόνι του ... πως ποτέ ο άλλος δεν μπόρεσε να γίνει πραγματικός κοινωνός της δικής του σκέψης ... η πρώτη σκέψη ήταν να πάρει διαζύγιο αλλά τι θα μπορούσες να περιμένεις περισσότερο από τον επόμενο σύντροφο ...ποιος μπορεί πραγματικά να "σε μάθει" ? ...είναι αυτό εφικτό ?
Κατά την δική μου άποψη αυτό που έχει σημασία (και είναι το σημαντικότερο) είναι η αλλελεπίδραση στο τώρα και η παραγωγή όμορφων συναισθημάτων .... να μπορείς να είσαι αλλού αλλά να επιλέγεις να είσαι εδώ κι ας μην υπάρχει καθολική κατανόηση .
Πάμε όλοι μαζί να της κάνουμε μια επίσκεψη ? να δημιουργήσουμε μια ρωγμή ? να την ρωτήσουμε για όλα αυτά που αναρωτιόμαστε ? :)
Μαχλερ
αυτό να λέγεται.
Φυσικά και δεν είναι μοναδική.
Ηλία τόχω σκεφτεί αυτό που λες για την επίσκεψη.Ο λόγος που δεν το επιχειρώ είναι γιατι όσες φορές στην εξω απο δω ζωή μου συνάντησα ανθρώπους με εμμονές αυτού του είδους και δοκίμασα να πλησιάσω έστω και με ανώδυνο τρόπο-εννοώ με προσέγγιση ανάλαφρη και πολύ πολύ εξωτερική- αυτό που συνέβαινε ήταν η να ταράζονται λές και τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα η στις καλύτερες περιπτώσεις ν αντέχουν για ένα διάστημα την προσέγγιση και μετά να το βάζουν στα πόδια τρομαγμένοι και να τραβιούνται στο καβούκι τους ακόμη περισσότερο.
Γι αυτό το πράγμα αναρωτιέμαι.
Τελικά συνεχίζει κανείς να προσεγγίζει με όλα τα ρίσκα η αποσύρεται?
Σε μοναξιά εγώ το μεταφράζω
και σε απόγνωση που πνίγει
να είσαι καλά αρχόντισσα μου
έλα αν θες
σε μοναξιά το μεταφράζω εγώ
και σε απόγνωση που πνίγει και συνθλίβει
καλό απόγευμα αρχόντισσα μου
(έλα αν θες)
faraona μου, απο link σε link σε βρηκα κι ειπα να παρω κι εγω μερος σ αυτη την ενδιαφερουσα συζητηση..
δεν αλλαζουν γλυκια μου οι ανθρωποι.. αυτα που βασανιζουν εσενα, εμενα, τον χι τον ψι, λιγο πολυ μας βασανιζαν παντα..
και τα blogs εχουν την προσωπικη τους ιστορια..
αλλος τα κραταει για να βγαζει τα σωθικα του, αλλος τ απωθημενα, τις κακιες, τις αγαπες τους ερωτες, αλλος ασχολειται με τα πολιτικα του, αλλος προωθει την δουλεια του..
μα χρονια ολοκληρα τα ιδια.. μηπως εσυ δεν εκανες παρομοιες ερωτησεις δυο χρονια πριν; και μηπως εγω δεν απαντουσα με τον ιδιο τροπο;
οσο για το να επεμβαινεις ή οχι σε τετοιες περιπτωσεις, οχι θα σου πω.. αφου δε την νοιωθεις την κοπελλα, αφου εκ των πραγματων εισαι μακρια, και μονο που συζητηθηκε η ολη ιστορια με τις φιλες σου..
τι να λεμε τωρα ;)))
Ξέρεις Φαραώνα μου, κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να "ξέρουν", δεν θέλουν κανένα να τους ξυπνήσει από το λήθαργο, να τους δείξει τον ορίζοντα που απλώνεται πέρα από τον μικρόκοσμό τους. Μου έχει τύχει κι εμένα να με πιάσει έντονη επιθυμία να ταρακουνήσω κάποιους, αλλά κατάλαβα ότι, όσο κι αν "τρελλαινόμαστε" εμείς με όλη αυτή την απάθεια και άγνοια στην οποία ζουν, αυτή είναι η Επιλογή τους για τη ζωή.
Ίσως αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσεγγίζουμε σε πιο χαμηλούς τόνους, από ότι μας επιβάλλει το ταπεραμέντο μας, και να βλέπουμε αν οι αντοχές τους "τραβάνε" κάτι περισσότερο. Έτσι τουλάχιστο δεν θα τους προξενήσουμε και χειρότερο πανικό για τη ζωή από ότι ήδη έχουν. Σκέψεις...
εχω διαβασει παρομοια αναρτηση
σε μια αλλη φιλη μου
για μια αλλη γυναικα
που ειχε μια παρομοια συμπεριφορα
μονο που εκεινης καποιος της το σφυριξε και εγινε ο κακο ς χαμος ....
δε ξερω ..γιατι καποιος δεν αλλαζει τη ζωη του και βολευεται απλα να γκρινιαζει
οπως και δε ξερω αν απλα ειναι αυτο μια αντιδραση ασθενης στην κατα τα αλλα βολικη του καθημερινοτητα
αυτο ου με τρομαζει καμια φορα
αν και δε συνηθως δε δινω μια
ειναι τι θα μπορει να σκεφτει κανεις αν παρει μετρητοις οσα λεω
...
ναι ειναι δικα μου πραγματα αλλα δεν ειμαι μονο αυτα
ας πουμε λοιπον πως κι αυτη δεν ειναι μονο αυτα
απλα αυτα εχει αναγκη να πει...
κατα τα αλλα του κανεις μας δεν ξερει την αληθεια κανενος!!!!
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ
Ελένη-ποιώ
ναι έχει σχέση με ενα μοναχικό κομμάτι του ανθρώπου όλο αυτό.
Σ όλους μας υπάρχουν τέτοια κομμάτια.
Οπως υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που δεν θέλουν να τα αλλάξουν Ελένη.
Θέλουν απλά ίσως μόνο να γκρινιάζουν.
Καλό βράδυ.
Ε φυσικά και θα έρθω...
Φεγγαραγκαλιασμένη μ άρεσε αυτό το "απο λίνκ σε λίνκ" :)))
Σαν να λέμε απο σπίτι σε σπίτι ε?
Κοίταξε Στέλλα.Δεν συζητήθηκε τίποτε απολύτως γιατί εγω δεν είπα τίποτε για το μπλόγκ και οι δύο κοπέλες που συζητούσαμε δεν εχουν σχέση και με το νετ.Απλώς οταν ανέφεραν το όνομά της μούρθε στο νου φλας και κατάλαβα για ποιά γυναίκα μιλούσαν και μάλιστα με εξαιρετικά καλά λόγια.
Ο κόσμος είναι μικρός,αλλά και το εν λόγω πρόσωπο δεν κρύβεται.Είναι εκεί με ονοματεπώνυμο και δηλώνει την παρουσία του.Επομένως μπορεί ο οποιοσδήποτε γνωστός της να πέσει πάνω της.Ετσι δεν είναι?
Για το αν ο κόσμος γενικά αλλάζει η δεν αλλάζει αυτό δεν το ξέρω...σίγουρα ξέρω για μένα μόνο και για κάποιους άλλους πολύ κοντινούς μου και πολύ λίγους ανθρώπους αλλά δεν είναι της παρούσης.
Τώρα για το άλλο που λές δηλαδή οτι έκανα παρόμοιες ερωτήσεις κι εσυ απαντούσες με τον ίδιο τρόπο ...ξέρω κι εγω τι να σου πω?Τόχουμε ξανασυζητήσει εδω αυτό το θέμα και δεν το θυμάμαι?
Η μήπως δεν εχω πιάσει τι εννοείς?
Για το θέμα της παρέμβασης αναρωτιέμαι πολύ μέσα μου και τείνω να συμφωνώ μαζί σου.Εχω όμως ενα ερωτηματικό ...
Γιατί πρέπει να νοιώθουμε για να πούμε κάτι?Δεν μπορούμε να λέμε σε κάποιον κάτι που απλά σκεφτήκαμε χωρίς να νοιώθουμε?Η προσέγγιση δηλαδή σε κάποιον πρέπει σώνει και καλά να μας διεγείρει συναισθήματα για να γίνει?
ruth_less
συμφωνώ απολύτως μαζί σου.Εδω στους πολύ δικούς μας ανθρώπους και προσέχουμε ,τουλάχιστον εγω,στο πως θα τους πούμε κάτι οταν ξέρουμε οτι ακουμπάμε σε πράγματα που τους πονούν μέσα τους ,πόσο μάλλον οταν τα πρόσωπα είναι και άγνωστα.
Ταλι
"κανείς δεν ξέρει την αλήθεια κανενός"
είναι απόλυτη έκφραση όπως και η αλήθεια σαν έννοια.
Είμαστε όλοι άνθρωποι όμως εδώ μέσα με αδυναμίες και προτερήματα κι αυτό είναι αναμφισβήτητα αλήθεια.
Ελπίζω να κατανόησες οτι μέσα απ αυτή την ιστορία δεν ψάχνω τίποτε εξαιρετικά βαρύγδουπο παρά μόνο τους τρόπους επικοινωνίας των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένης κατ αρχήν της αφεντομουτσουνάρας μου.
>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>....
Δεν ειναι περιεργο που μια τετοια σταση ζωης σε προβληματισει..ειναι απολυτα ανθρωπινο και δειχνει οτι νοιαζεσαι...Ισως θα ηταν καλη ιδεα, αφου παρακολουθεις το μπλογκ, να πεις για αρχη απλα μια καλημερα και αν στην πορεια θελησεις να ρωτησεις γιατι αισθανεται οπως αισθανεται, τι την οδηγει να ζει και να φερεται ετσι...Που ξερεις; Μπορει εκεινη να προβληματιζεται περισσοτερο απο σενα με το γεγονος οτι κανεις δεν σχολιαζει, ισως αισθανεται οτι κανεις δεν ακουει τον πονο της κι ας επιμενει...εστω και για να εκτονωνεται...ισως να την εχει αναγκη αυτην την καλημερα!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!
Butterfly καλημέρα.
Ναι ετσι το είδα κι εγω ...απλά ανθρώπινο αλλά τώρα πιά δεν γίνεται τίποτα.Και ξέρεις γιατι?
Γιατι τώρα ξέρω γι αυτήν και δεν είναι σωστό να συμπεριφερθώ σαν να μη γνωρίζω τίποτε.
Δεν γίνεται.
Εχω αποφασίσει να το αφήσω ετσι ...και που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή οι δρόμοι μας να συναντηθούν μ εναν άλλο τρόπο.
Σε φιλώ.
δεν έχω τον χρόνο που θάθελα .
μάλλον τον έχω αλλά για άλλα πράματα αυ΄τη την στιγμή!
πολύ επιγραμματικά
ήθελα απο χτες να σου πω
ότι δεν υπάρχειΤΙΠΟΤα που μπορέις να κάνεις για να βοηθησεις κάποιον
που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να προχωρήσει .
είχα κάνει κι ένα ποστ για μια τέτοια περίπτωση , φίλης .
που κάποια στιγμή κατάλαβα ότι 'έχανα τον χρόνο μου'
γιατί η 'ασφάλεια' μιας μίζερης κατάστασης
πολλές φορές επισκιάζει το θάρρος να κάνεις (όχι ΕΣΥ!) κάτι για να αλλάξει το ό,τιδήποτε .
μεγάλο μαξιλάρι η συνήθεια .
ακόμη και στα δυσάρεστα, είναι πιο οικείο (για κάποιους ε?) απο το να ξεμυτίσεις,
να τολμήσεις την όποια αλλαγή/εξέλιξη .
αυτά και σας αφήνω
έχω πολλή δουλειά που κοχλάζει !
χχχχχχχχχχχχχχχχ
Μαγιού ξέρω ...ειναι φυσικό νάχεις δουλειά...:))))
Η συνήθεια που λες ...αχ αυτή η συνήθεια που αποκοιμίζει ακόμη και τα πιό μεγάλα θηρία...η τόσο βολική και αγαπημένη ...
φιλιά και και καλό κουράγιο
Μα το ποσο χαιρομαι που εκανες αναρτηση εδω δε λεγεται!!!
Με βλεπεις;;; χοροπηδαω;;;
:)
Θα συμφωνησω με πολλους φιλους και μαζι σου.
Κανεις δεν γνωριζει την αληθεια κανενος.
Ειμαι σχεδον σιγουρη ομως οτι καποια δυστυχια εγκλωβιζει τους ανθρωπους σε μια αχρηστη στασιμοτητα και πολυ λυπαμαι οταν το βλεπω να συμβαινει. Ενας λιγοτερος Ανθρωπος.... ετσι σκεφτομαι .... ειμαι λιγακι αυστηρη, αλλα ετσι το νιωθω.
Κι αυτο που λεει η Μαγια ποση δυναμη εχει θεε μου...τρομακτικη!!
Ακομα κι αν βρεις χιλιες λυσεις στο προβλημα του καποια θα βρουν νεα αδιεξοδα να σταθουν μπροστα τους (αυτο το ειχα διαβασει στην Βαμβουνακη καποτε, στον παλιατσο και την Ανιμα).
Εχω παλεψει κι εγω με ενα αγαπημενο προσωπο κι αν με τα χρονια καταλαβαινω οτι ειναι αδικος κοπος, ανα καποια χρονια παλι κανω μια προσπαθεια μηπως πετυχω καποια αφυπνηση....αλλα δεν. Αν δεν θελει βοηθεια καποιος δεν μπορω εγω εγωιστικα να επιμενω να το παιζω σωτηρας κανενος!!
Σου ειπα ποσο χαιρομαι που εισαι εδω;;;
Μακαρι να ειχα κι αλλο χρονο :):)
xxxxxxxxx
Τρελοκόριτσο κατ αρχήν να σου ευχηθώ για τον αγαπημένο σου νάναι γερός και δυνατός.Χρόνια του πολλά και να είστε πάντα αγαπημένοι.
Τώρα για τα άλλα που λές συμφωνώ.
Φυσικά και βρίσκω ανούσιο ν ασχολείται κανείς εγωιστικά με τέτοια θέματα...αν είναι δυνατόν
ποτέ.Ξέρω ξέρω πολλοί το κάνουν.
Για απλή ανθρώπινη επικοινωνία μιλούσα και μέχρι εκεί το οριοθέτησα μέσα μου.
Ομως τώρα πιά στην περίπτωση αυτή δεν γίνεται όπως είπα και στην Butterfly ούτε καν αυτό.
Σε φιλώ κούκλα μου.
Σ ευχαριστω.
Κι εγω χαίρομαι πολύ που είμαστε πάλι εδω μαζί.
Είναι δυνατόν, καλή μου Φαραώνα, είναι δυνατόν να μην αναρωτιέται τι συμαβαίνει, είναι δυνατόν να ζει κάποιος με ένα μόνο χρώμα...το έχει συνηθίσει, η συνήθεια είναι γι αυτήν το γνωστό, το βολικό. Είναι σαν το νερό στην γυάλα για το χρυσόψαρο.
Το βόλεμα είναι κατάρα, αλλά δεν το καταλαβαίνεις εύκολα.
Έξις δευτέρα φύσις, έλεγαν οι αρχαίοι μας.
Μ'αρέσει πολύ που τα λεμε κι από εδώ.
Teteel μου καλησπέρα!
Μπορεί και να μην αναρωτιέται...κανείς δεν μπορεί να ξέρει.Στη ζωή μου έχω συναντήσει ανθρώπους που εξηγούν τα πράγματα με τους πιό παράξενους τρόπους.
Ομως οπως λέω και στον επίλογο αλλά και στα σχόλια,αυτή είναι η δική μου ματιά.
Η δική μου οπτική γωνία.Εσυ που αγαπάς την φωτογραφία θα τόχεις δει.Αυτο που βλέπουν τα δικά σου μάτια και η οπτική γωνία που τραβάς την φωτογραφία μπορεί για κάποιον άλλο να είναι σαν να μην υπάρχει καν.
:)
κι εγω χαίρομαι πολύ ...να έρχεσαι.
Είπα να πω ένα γειά, για να μην είμαι συνένοχος στη σιωπή...
Το έχω προσέξει που λες και με τον εαυτό μου, όταν είμαι στις μαύρες μου κλείνομαι στον εαυτό μου και γράφω σαν ψυχοθεραπεία (η οποία δουλεύει στ' αλήθεια). Όταν είμαι στις χαρές μου από την άλλη ανοίγομαι, δε βρίσκομαι κοντά σε υπολογιστές, δεν προβληματίζομαι. Αποτέλεσμα: Η ζωή μου δεν είναι μαύρη αλλά το μπλογκ μου ίσως να είναι :)
Ζέτα γειά σου και καλωσόρισες εδω!
Κάνεις αυτό που κάνουμε σχεδόν όλοι μας δηλαδή...γιατι για τους περισσότερους απο μας είναι ψυχοθεραπεία το μπλόγκ.
Τώρα βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.
Απ ότι διάβασα πάντως (γύρω στα 8 πόστ σου) δεν είδα και πολύ μαύρο...ίσα ισα που είδα προβληματισμό που διατυπώνεται με μεγάλη σαφήνεια και κάθε άλλο παρά γκρίνια.
Η εν λόγω κατάσταση που περιγράφω εδω στο πόστ μου καμμία σχέση δεν είχε με ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ.
Να μην τα μπερδεύουμε...άλλο προβληματίζομαι κι άλλο γκρινιάζω εντός και επι τα αυτά επι σειρά μηνών.Το ένα έχει διάθεση εξόδου...το άλλο διάθεση ακόμη μεγαλύτερου εγκλωβισμού.:))
θΑ ΧΑΡΏ NA TA ΛΕΜΕ!
Δημοσίευση σχολίου